نشريه ارمغان ملي

سرمقاله

آزادي بيان از مشخصات اولي يك دولت شفاف، پاسخگو و مودل ميباشد. در جوامع مردمسالار مودلان كشور نقايص و ضعف هاي شان را در پرده تلويزيون ها مي بينند از امواج راديو ها مي شنوند و در صفحات روز نامه ها جرايد و مجلات ميخوانند در شرايط كنوني در دستگاه دو دولت افغانستان دو طيف افكار وجود دارد عده اين آزادي بيان را بيگانه با فرهنگ افغاني  دانسته و آنرا وارداتي مي خواندند و عدة ديگر آنرا ضرورت زندگي و خواست لحظة جاري كشور مي دانند، براي گروه اولي اين آزادي در دوصورت قابل تحمل است، يكي آنكه به تابوهايي كه آنان فكر مي كنند حرف زده نشود و آنچه نقطه نظر مخالف آنان است كوبيده شود و دو ديگر آنكه خودشان در هرنوع شرايط از انتقاد، محاسبه پاسخگويي مبرا بوده اين حربه بايد دايم عليه حريفان شان استعمال شود كه درين حال آزادي بيان آنست كه آنان مصلحت مي دانند.

اما در طيف دوم طرفداران آزادي بيان قراردارند كه ميخواهند هيچ تابويي وجود نداشته باشد و همه مسايل تا آنجا كه به پاسخگويي اشخاص، افراد، مسوولان و بزرگان كشوري مربوط ميشود در بُته نقد و انتقاد گرفته شود و همگان خودرا جوابده احساس نمايند.

اگر مسوولان از افشاي رازي كه كامران ميرهزار افشا نمود مي ترسند چرا؟

در صورتيكه كارشان قانوني باشد جواب آن ادعا را در همان صفحه بنويسند و اگر خلاف قانون است حق ندارند كاري را خلاف قانون و دور از انظار مردم انجام دهند.

دستگاه موجود هرگاه بخواهد به سوي اصلاحات گام بردارد اولاً بايد تابوها را از صحنه حذف كند و ثانياً از گروه هاي هشدار دهنده دفاع نمايد.

همه قاچاق بران موادمخدر، زورگويان، اختلاسگران، مستبدين، رشوه خواران، قاچاقبران آثار باستاني و آناني كه معتقد به حكومت تفنگ و تلقين طرز فكر خودشان به جامعه مي باشند با قلم و قانون به جنگ برخاسته اند.

ايجاب مي نمايد جامعه جهاني و طرفداران آزادي بيان در دستگاه دولت و نهادهاي مدني دست به دست هم داده نگذارند ارزش هاي كه با تشكيل اداره موقت جزء فرهنگ جامعه افغاني شده بدست آن گروه ها نابود گردند اين حق مردم افغانستان است كه بايد همه چيز را ببينند از همه چيز آگاه باشند و هرمعامله ضدمنافع ملي به اطلاع آنان برسد. ازين حق بايد دفاع نمود.

حق را نميدهند ببايد گرفتنش