نشريه ارمغان ملي

 بنی آدم اعضای یکدیگر اند

گردآورنده: نی

روز (24) اکتوبر (2007م) مصادف است به شصت و دومین  سالگرد تأسیس سازمان ملل. در چنین روزی در سال (1945م) یکماه پس از جنگ عمومی دوم مسأله تشکیل این سازمان جهانی توسط کشور های ایالات متحده، شوروی، انگلستان و چین با طرح اعلامیۀ پس از ناکامی جامعه ملل مطرح شد. به همین مناسبت توجه خوانندگان را به نوشته ذیل جلب میکنیم:

آشنایی عمومی:

سازمان ملل در (24) اکتوبر (1945م) در سانفرانسیسکو با عضویت پنجاه کشور تشکیل شد. کارشناسان بزرگترین ضعف این سازمان را در آن زمان قایل شدن حق ویتو به کشور های ایالات متحده، شوروی، چین، انگلستان و فرانسه میدانند.

در سال (1946م) مقر سازمان ملل به نیو یارک منتقل شد و در همان سال افغانستان نیز عضویت آنرا حاصل کرد. هدف این سازمان حفظ صلح و امنیت بین المللی ، توسعۀ روابط دوستانه میان ملل و همکاری در حل اختلافات بین المللی عنوان گردیده است. ارگان های اصلی سازمان ملل عبارتند از مجموعۀ عمومی، شورای امنیت، شورای اقتصادی اجتماعی، دیوان بین المللی دادگستری و دارالانشا میباشند.

مؤسسات تخصصی سازمان ملل عبارتند از:

-       مؤسسه اتمی بین المللی (TAEA)

-        سازمان بین المللی کار(JLO)

-        سازمان خوار و بار وکشاورزی (FAO)

-        سازمان تربیتی علمی فرهنگی (UNESCO)

-        سازمان صحی جهان (WHO)

-        بانک توسعه و ترمیم (LBRD)، صندوق بین المللی پول (IMF)

-        صندوق کمک به کودکان و اطفال (UNICEF)

-        سازمان بین المللی هوایی (ICAO)

-        اتحادیه پُستی جهانی (UPU)

-        سازمان هواشناسی جهانی (WMO)

-  ساز مان بین المللی دریایی و کمسیون اقتصادی آسیا و شرق دور (ECAFE)

سازمان ملل و افغانستان:

قبل از حمله شوروی به افغانستان سازمان ملل توجه چندانی به این کشور نداشت. اما بعد از تعرض شوروی این سازمان شش بار در جلسات مجمع عمومی خویش به اکثریت آراء خواهان خروج نیروهای شوروی از افغانستان شد و با توظیف گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل در امور افغانستان اوضاع کشور را تحت نظر قرار داد.

بخاطر پیگیری انکشافات اوضاع افغانستان و سرپرستی مذاکرات غیر مستقیم با پاکستان سازمان ملل در مقطع های مختلف زمانی افراد ذیل را به صفت نمایندگان خاص سر منشی سازمان ملل در افغانستان مؤظف نمود:

-       هایر پریز دوکوئیار

-        دیگو کوردویز

-        محمود میستری

-        نوربرت هول

-        الاخضر ابراهیمی

    نمایندگان مذکور اوضاع افغانستان را با دقت تحت نظر قرار داده، مذاکرات افغانستان و پاکستان را به پیش برده و جریان حوادث کشور را تا  تشکیل اداره مؤقت رهبری نمودند. از میان این نمایندگان دیگو کوردویز به اخذ جایزۀ صلح مارتین لوتر کینگ نایل گردیده و الاخضر ابراهیمی که کنفرانس بُن را رهبری میکرد و در انتقال قدرت به اداره مؤقت سهم فعال داشت به تابعیت افغانستان از طرف دولت مؤقت پذیرفته شد.

قابل یاد آوریست که تلاش های صلح بنین سیوان در افغانستان به نتیجه نرسیده و منجر به جنگ های داخلی و کشته شدن داکتر نجیب شد.

سازمان ملل پس از سقوط اداره طالبان با تدویر کنفرانس بُن و تحت نظر قرار دادن تشکیل ادارات مؤقت، انتقالی و انتخابی، نظارت بر پروسۀ انتخابات لویه جرگه اضطراری، لویه جرگه قانون اساسی، انتخابات ریاست جمهوری، انتخابات پارلمانی و استقرار نیروهای کمک و همکاری بین المللی در افغانستان از طریق نمایندگی خویش سهم فعال در افغانستان ایفا نموده است.