نشريه ارمغان ملي

در یک ابتکار قابل ملاحظه رادیوی خصوصی وطندار دوران پنج حاکمیت را در افغانستان در معرض آرای شهروندان کابل گذاشت. نتیجه این نظرخواهی نشان داد که مردم شهر کابل توقعات به مراتب کمتر از شهروندان سایر پایتخت ها دارند. در این نظر خواهی که طی (10) روز صورت گرفت شهروندان پایتخت عمدتاً روی مسائلی چون نبود امنیت، بلند بودن نرخ مواداولیه، فساد اداری، زورگوئی، اختلاس، رشوه و غیره مکث نموده از آن شکوه مینمودند. یک نگاه گذرا به نتایج این نظرخواهی نشان میدهد که مردم پایتخت هنوز تحت تأثیر کابوس وحشتناک جنگ های دهه (90) میلادی بوده و صلح موجود را شکنند میدانند، این نظرخواهی نشان داد که مردم هنوز روی مسایل حیاتی و دراز مدت چون احداث فابریکه ذوب آهن، تمدید راه آهن، استخراج گاز، تیل، مس، طلا و غیره کمتر فکر میکنند ویا هیچ فکر نمینمایند. مردم در این نظرخواهی از زمامداران نمیخواهند ویا کمتر خواسته اند که چرا در کشور زراعتی افغانستان گندم از خارج وارد میشود و بندهای آب گردان وجود ندارد.

کمبود چنین پیشنهادات، نظریات و توقعات مؤید آنست که شهروندان در حداقل شرایط تأمین صلح، اشتغال و تحقق قانون رضایت دارند.

نکته دیگری که از این نظرخواهی هویدا گردید آنست که ساکنان پایتخت هنوز به فرهنگ پذیرش مسوولان و اهمیت دادن به نظریاتی که ارائه میکنند باور ندارند و سخنان شان را چون تیر در هوا رها کردن میدانند، چون میشنوند که مسوولان اول مملکت آزادی بیان را گپ ناحق میدانند.

در سایر کشور ها به چنین نظرخواهی مسوولان و گرداننده گان چرخ های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی کشور اهمیت قایل بوده پالیسی های کشور را با توجه به خواست ها و مطالبات مردم عیار میسازند.

رادیو وطندار با این ابتکار اساسی را گذاشت که در آینده شاید به فرهنگ سیاسی جامعه مبدل شده و وسیله نیرومند فشار بر مسوولان کشور به خاطر اصلاح امور باشد. این اولین بار است که در افغانستان یک ایستگاه رادیویی در حالت خاموشی خود به سخنان مردمی گوش میدهد که چندین سال جنگ، مهاجرت، گرسنه گی، تشنه گی، مرض، بیچاره گی، آواره گی و در به دری را پشت سر گذاشته اند، احتمالاً با توجه به عطش بلند خواسته های مردم مبنی بر گفتن درد ها هنوز حرف های زیادی نا گفته مانده و یا اصلاً برای سخن گفتن و طرح نظریات چوکات مناسب در ذهن نظر دهندگان شکل نگرفته باشد ولی به هر حال این اقدام آغازی میباشد به خاطر ایجاد انگیزه در میان شهروندان که به موازات حق مدنی ابراز نظر شان در مسایل کشوری، در چوکات آزادی بیان در آینده با جرئت تر و عمیق تر  ابراز رای و نظر کنند، برای انسان های لب دوخته و تن سوخته و فراموش شده شاید افتخاری بزرگتر از این نباشد که ببینند برخی نظریات ابراز شده شان از طریق رادیو وطندار را مسوولان کشور به منصه اجرا میگذارند. کاش چنین شود؟!