شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

د امریکا په دفتري ادارو کې د ځوان او زوړ نسل تر منځ توپیر په داسې حال کې رابرسېره کیږي چې په نړۍ کې دا ډیر وخت وشو چې اقتصادي بحران ادامه لري او د عمرونو دغه تفاوت تر ټولو ډیر زیان د زیات عمر لرونکو دفتري مامورینو ته رسولی دی. له یوې خوا نه کله چې د موسساتو د دیوالي کېدو په نتیجه کې زاړه مامورین بې روزگاره شي نو بیا ورته ډیره مشکله وي چې بل کار روزگار پیدا کړي ځکه چې اکثره موسسې کوښښ کوي ځوانان جلب کړي ځکه چې په لږ معاش هم کار ته زړه ښه کوي. د کریسچن ساینس مونیټر ویب سایټ څو موده مخکې په همدې اړه لیکلي وو، اکثره وخت کله چې د زیات عمر مامورین جذب شي بیا نو مشکل هغه وخت راپیدا شي چې دوی خپلو آمرینو ته راپور ورکوي. ډیر ځلې داسې کیږي چې د دوی سوپروایزران، مدیران او حتی د ادارې عمومي رئیسان له دوی سره د عمر دومره تفاوت لري چې د دوی د اولادنو او حتی د لمسیانو غوندې گڼل کیږي. ډیر د لوړ سن مامورین رمز فهمه وي. دوی که په اداره کې نیمگړتیا ویني نو خبره له ځانه سره ساتي. خو یو شمیر بیا داسې دي چې خبره پټه نشي ساتلای. دوی باید هرومرو د هغو مدیرانو په خلاف خوله خلاصه کړي چې امر کوي خو د کار په کولو په خپله نه پوهیږي. خو بلې خوا ته، د کم سن مدیران اکثراً په ذهن کې نوي نظریات او مفکورې لري، له نوې ټیکنالوژئ سره ډیر ښه بلد دی او ددې پروا هم چندان نه لري چې کار څومره وخت نیسي خو حتما یې باید پوره کړي او په دې اړه کې د هر ډول مشکل سره مقابله کوي. ډیر خلک په دې عقیده دي چې اکثره ځوان آمرین له داسې زړو مامورین سره په جنجال کې اخته وي چې اصلاً د بدلون خبره ورته معنی نه لري او په خپلو پخوانيو نظریو کلک ولاړ او یوازې همهغه څه ورته صحیح ښکاري چې دوی پرې فکر کوي. ډیر د لوړ سن مامورین خو لا یوازې ددې لپاره کار ته ځي راځي چې خپل تقاعد ته زمینه برابري کړي او د دفتر ورځني معاملات ورته د ورځې د تیرو علاوه بل کوم مفهوم نلري. پوښتنه دا ده چې، په دفتري ادارو کې د نسل د توپیر له دغه مشکلاتو سره څنگه مبارزه کیدای شي؟ د اداري چارو ماهرین په دې نظر دي چې د کم سن آمرینو ته په کار دي چې د لوړ عمر لرونکو مامورینو له تجربو او مهارتونو نه استفاده وکړي او د چارو په بهتره کولو کې د هغوی تجربي وپوښتي. دغه ماهرین د زیات عمر لرونکو اداري مامورینو ته هم پیشنهاد کوي چې باید په نويو مفکورو او نظریو پسې وگرځي او معاصرې ټکنالوژئ سره د ځان د عیارولو کوښښ وکړي. په کار ده چې دواړې خواوې یوه بل ته متقابل احترام ولري او په اداره کې د سپین ږیرو یا سپین سرو او ځوانانو تر منځ یو ذهني تفاهم موجود وي.Ÿ صدای امریکا

شماره 50/دوشنبه 26 اسد 1388/17 اگست 2009
روز 16 اگست سال روان میلادی نشستی غیر رسمی به اشتراک وکلای پارلمان، فعالان جامعه مدنی، روشنفکران و نمایندگان دفاترdedوGTZدر بنیاد فرهنگ و جامعه مدنی به خاطر بحث بر قانون احوال شخصیه اهل تشیع که اخیراً توسط رییس جمهور کرزی توشیح گردیده دایر شد.
در آغاز آقای یان روگه رییس موسسه خدمات انکشافی آلمان صحبت نمود. در این گردهمایی اشتراک کنندگان پیرامون این مسأله که آیا قانون احوال شخصیه اهل تشیع اکنون نافذ شمرده میشود یا نه، قابل تطبیق است یا نه؟ آیا پارلمان بعد از توشیح این قانون در جریان بوده یا نه؟ و اینکه محتوای این قانون با قانون جنجال بر انگیز قبلی چه تفاوت دارد به تفصیل بحث نمودند.
میر احمد جوینده عضو پارلمان گفت:«در حالیکه در قانون تعدیل آمد باید دوباره به پارلمان میرفت اما برخلاف قانون در جریده رسمی به نشر رسیده»، کبیر رنجبر عضو دیگر پارلمان گفت:«وقتی قانون احوال شخصیه اهل تشیع در ولسی جرگه مطرح شده خلاف مقررات مواد قانون قرائت نشد، ما مخالفت کردیم بر آن اساس رأی گیری شد که باید قانون به ستره محکمه برود ولی بر خلاف قانون به مشرانو جرگه فرستاده شد، از مشرانو جرگه هم گذشت و رییس جمهور آنرا امضاء کرد. وقتی اعتراض بلند شد رییس جمهور عقب نشینی کرده به وزیر عدلیه وظیفه داد در قانون اصلاحات بیاورد، اصلاحات آمد، قانون توشیح شد، در جریده رسمی به نشر رسید و نافذ شد آیا این قانون نافذ است؟ از نظر من نافذ نیست زیرا در 22 اسد که قانون توشیح شده کار پارلمان جریان داشت و اینکه به پارلمان فرستاه نشده خلاف قانون است.»
بعد به تفصیل روی متن قانون جدید و تفاوت های آن با متن قبلی صحبت شد در قانون جدید از 253 ماده قانون قبلی با اصلاحات وزارت عدلیه به 236 ماده کاهش یافت.
بعداً عزیز رفیع رییس شبکه جامعه مدنی صحبت نموده گفت:«موادی که ملاحظه بر آنها در قانون وجود داشت با اصلاحات حذف شد و انفاذ این قانون یک پیروزی است.» ضیا مبلغ سخن ران دیگر این نشست از مواردی صحبت نمود که قانون احوال شخصیه، باید مانند کشور مصر میان اهل تشیع و تسنن به شکل واحد و قابل قبول پیروان هر دو مذهب تدوین شود.
در این نشست به برخی موارد قانون جدید انتقاد شد و اشتراک کنندگان خواهان تعدیل و اصلاح آن شدند. در اخیر داکتر عالمه عضو برجسته و فعال جامعه مدنی از مباحثات این نشست نتیجه گیری نموده گفت:«دو مسأله قابل بحث میباشد یکی آنکه نمایندگان پارلمان بخاطر عدم رعایت پروسیجر رسمی تصویب و توشیح این قانون بر آن اعتراض دارند که باید در جلسات پارلمان توسط وکلای معترض پیگیری شود و دوم آنکه نهادهای جامعه مدنی بخاطر تغییر چهار مادۀ مورد نزاع موجود در قانون از طرق مختلف تلاش نمایند.»
این نتیجه گیری مورد تائید وکلای پارلمان، فعالان جامعه مدنی و اشتراک کنندگان نشست قرار گرفت.Ÿ

شماره 49/سه شنبه 30 سرطان 1388/21 جولای 2009

ریچارد فوکس

سازمان ملل متحد هر دوسال يکبار رشد جمعيت جهان را تا سال 2050 ميلادي مي سنجد. يازدهم ماه جولاي مصادف است با “روز جمعيت جهان”، و بدين منظور ارقام درين رابطه اهميت خاصي دارند.
 تصور کنيد که در سال 2050 ميلادي قرار داريم و کودکي در اول جنوري همان سال بدنيا مي آيد. ما نام او را “انا” ميگذاريم. اگر پيشبيني هاي تازۀ احصائيه گيرنده گان سازمان ملل متحد به واقعيت بگرايند، “انا” با 9،1 ميليارد انسان ديگر بروي کرۀ خاکي ما زنده گي خواهد کرد. اين رقم در مقايسه با جمعيت کنوني جهان 2،3 ميليارد انسان بيشتر است.
قابل توجه است که “انا” 9،1 ميلياردمين انسان کرۀ زمين است، زيرا نظر به احصائيۀ سازمان ملل متحد نفوس جهان رو به افزايش است. “انا” احتمالاً هم با يازده ميليارد انسان ديگر بايد غذا، انرژي و محيط ماحول خود را تقسيم بکند. در بهترين حالت جمعيت مجموعي جهان تا آنزمان به هشت ميليارد تن خواهد رسيد.
توماس بوتنر معاون ادارۀ خاص ملل متحد براي نفوس شماري توضيح ميدهد که چرا اين اداره رقم وسطي 9،1 ميليارد را تا سال 2050 ميلادي تخمين زده است: “اين حد وسطي بخاطري گرفته شده است که در کشور هاي پيشرفته شمار تولدات رو به کاهش است”.
به اين ترتيب در سال 2050 ميلادي هر صد زن در کشور هاي پيشرفته، 202 کودک خواهند داشت، نه مثل امروز 256 کودک.
سازمان ملل متحد دليل کاهش ميزان تولدات را در کشور هاي پيشرفتۀ صنعتي موفقيت هايی ميداند که بصورت هدفمندانه و در چارچوب برنامه هاي تشکيل خانواده، به مشکل و بصورت بطي بدست آمده اند. بوتنر ميگويد: “بارداري کمتر زنان در حقيقت بارداري خوب است، در صورتيکه مطابق با خواست خانواده ها باشد”.
اما دو کودک براي هر زن يک رقم فريبنده است. در سال 2050 ميلادي هم مثل امروز ميزان تولدات در کشور هاي مختلف جهان از هم متفاوت خواهد بود. جمعيت 49 کشور عقب ماندۀ جهان، از جمله نيجر، سوماليا و سيرالئون، دوبرابر افزايش خواهد يافت. در هندوستان هم، قرار تخمين کارشناسان، قلت جا وجود خواهد داشت. هندوستان در آنزمان با 1،6 ميليارد جمعيت نه تنها از کشور چين پيشي خواهد گرفت، بلکه کشوري خواهد بود که بيشترين تراکم نفوس جهان را خواهد داشت.
بقول کارشناسان تدابير جلوگيري از کثرت تولدات، بخصوص در جنوب افريقا و بخش هاي از آسيا، بسيار ناقص اند. در حاليکه نيازمندي به طرق جلوگيري از حمل گرفتن زنان در سال هاي آينده شديداً افزايش خواهد يافت، کمک هاي مالي به خانواده ها کاهش داده مي شوند.
سالانه تقريباً 76 ميليون زن در سراسر جهان بدون خواست قبلي حمل ميگيرند، که رقم بيشتر اين زنان در کشور هاي اند که کمترين پيشرفت را دارند. اگر تنها از همين حمل گيري هاي ناخواستۀ زنان هم جلوگيري بعمل آيد، رشد جمعيت جهان به اندازۀ يک سوم بطي ميگردد.
بقول بوتنر در کشور کينيا 25 درصد خانواده ها حاضر اند تا رقم تولدات را بيشتر کاهش بدهند، اما امکانات لازم را در اختيار ندارند. برخي از کارشناسان يکي از راه حل ها را جلوگيري از مادر شدن در سنين کم مي خوانند. به گفتۀ آنها هرگاه دختري، مثلاً در جنوب افريقا، در سن 13 سالگي اولين طفل خود را به دنيا مي آورد، ديگر شانسي براي تعليم و آموزش را هم نمي داشته باشد.
از سوي ديگر افزايش بطي ميزان تولدات در کشور هاي پيشرفتۀ صنعتي، مانند آلمان، سبب ميگردد که تا سال 2050 ميلادي تقريباً يک سوم جمعيت اين کشور ها سن بيشتر از 60 سال داشته باشند.

شماره 45 سال پنچم 6 جوزای 1388 —-  27 می 2009

صلح نیاز مبرم بشریت بوده و بشر در صدد ایجاد صلح جهانی میباشد تا در فضای آن صمیمیت، برادری و برابری را به وجود آورند. از این روز در تمام جهان بتاریخ (21) سپتمبر به حیث روز صلح تجلیل بعمل میآید.

اگر نگاهی کوتاه بر تاریخچه برگزاری این روز در افغانستان داشته باشیم در می یابیم که در ماه اکتوبر سال (1996م) یک گروه از اشخاص با احساس تصمیم گرفتند تا پروسه صلح را در افغانستان تحکیم بخشند، آنها بعد از چندین نشست به این نتیجه رسیدند که اتحادیه را تشکیل دهند تا بتوانند از آن طریق برای صلح مردمی کاری انجام دهند. این روز را نهاد های جامعه مدنی همه ساله از سال (2005م) بدینسو تجلیل میکنند که در سال (2005م) نهاد،APDA در سال (2006م) نهادCPAU، در سال (2007م) نهاد SDO، در سال (2008م) نهادMediothek در نقاط مختلف کشور از تجلیل بعمل آورد و امسال از این روز از طریق بنیاد فرهنگ و جامعه مدنیFCCS به کمک و همکاری شبکه نهاد های جامعه مدنیACSNOP در سرتاسر افغانستان تجلیل به عمل خواهد آمد.

شماره 44 سه شنبه 22 ثور 1388 خورشیدی /12 می 2009

 آقای عنایت الله عزیزی همکار ارمغان ملی گزارشی ازسفرشان به هندوستان تهیه نموده که توجه خوانندگان را به آن جلب مینماییم:

از تاریخ 23 الی 27 حمل سال روان از کشور هندوستان دیدن نمودم زمانیکه به میدان هوایی هندوستان رسیدم  برخورد مسئوولین و دفتر ایمیگریشن با همه مردم خوب بود، بعدا روانه شهر شدم. چیزیکه در قدم اول توجه ام را جلب نمود اینکه در هر گوشه اعمار و ترمیم سرکها و جاده ها به شدت  جریان داشت. از یکطرف خیلی خوشحال شدم زیرا که چی مردم و مسئوولین پر کاری را میدیدم و وقتی که وطن خود افغانستان جنگ زده را به یاد میاوردم افسردگی و اندوهم چند برابر میشد که چرا چنین فرصتی برای ما میسر نیست. در حالیکه ملیارد ها دالر کمک های خارجی به کشورما سرازیر میشود اما اکثر سرکهای داخل شهر تخریب شده است که یک علت عمده بندش و ازدیاد تراکم ترافیکی همین خرابی سرکها میتواند باشد. به هر حال بعد از تعیین محل اقامت در روز اول از زیارت نظام الدین اولیا و اندین گیت، جائیکه دلیران هندی توانسته از خاک شان دفاع کنند و خاطرات شان را برای همیش باقی بمانند دیدن کردیم.

فردای آنروز به قصد سفر آگره محل را ترک نمودم، در راه متوجه شدم که در ساعت شش صبح در حدود بیشتر از سی نفر با بایسکل های شان در یک محل جمع شده بودند و اخبار مختلف را سورت میکردند تا قبل از ساعت هفت به خواننده گان دیعلاقه آنرا برسانند ووقتیکه به نزدیک استیشن ریل رسیدم و از ریکشا پیاده شدم صحنه قشنگ دیگری را دیدم که یک نفر کراچی ران کراچی خود را توقف داده وبالای آن نشسته و مصروف مطالعه اخبار روز بود، چی عجب است که در کشور ما اکثراً حتی ماستر ها، لیسانسه ها بشمول بعضی مسئوولین امور علاقه به خواندن اخبار، جراید و مجلات ندارند، مرا امید بر این است که یکروزی این فرهنگ در افغانستان نیز متداول شود تا همه بدانند که در داخل و خارج از کشور چی میگذرد و به معلومات آفاقی خویش بیفزایند. مفیدیت ثانی آن خواهد بود که این روش در آینده جزء عادت نسل های آینده میگردد، به هر حال توسط ریل به سفر خود ادامه دادم بازهم آبدات تاریخی کهن دیگر تاج محل، لعل قلعه، قطب منار، هرطرف که نظاره میکردم نظم ودسپلین خاص وجود داشت و صد ها سیاح از کشور های مختلف جهان از آن محلات دیدن مینمودند، قابل یاد آوری است که پاکی و نظافت نه تنها توسط مسئوولین بلکه توسط شهروندان آن محلات نیزفوق العاده مراعات میشد، شهر خود را چون خانه خود دوست داشه و آنرا پاک نگه میداشتند در حفظ آبدات تاریخی شان نه تنها مسئوولین بلکه مردم هند نیز هیچگونه غفلت ننموده و نمی نمایند.

 همچنان دریافتم که بعضی افغانها در هند هستند که خود را بنام ترجمان، وانمود میکنند که گویا با افغان خویش کمک میکنند اما برعکس این ترجمانان با مهمانخانه ها، شفاخانه ها و دکتوران ارتباطات شخصی و خصوصی بخاطر گرفتن کمیشن دارند و مصارف این افغانان بیخبرو پاکدل دو سه مراتبه ازدیاد میابد. 

روز بعد، از دهلی کهنه که مرکزقدیمی داد و ستد در هند بشمار میرود رفتم در  آنجا نیزاز جاهای تاریخی خوبی مانند، رید فورت مسجد جامع و بعضی پارک های خورد و کوچک دیگر دیدن نمودم. این محل نیز از همان کیفیت که قبلآ در بالا تذکار رفت برخوردار است. اینجا چیزیکه بیشتر توجه مرا جلب نمود آن بود که اقشار مختلف جامعه چون هندوها، سک ها، بودیست ها، مسلمین و سایر مذاهب که اصلاً شناختن تمامی دشوار میباشد مانند برادر در یک صلح و صفا زندگی مینمودند و درجهت رشد اقتصاد وطن شان سعی فوق العاده مینمودند، هر آنچیزیکه برای شان ارزش دارد هند و مردم هند میباشد یعنی منافع ملی خویش را بر همه چیز ترجیح میدهند، در مسیر راه یک سطر نوشته شده توجه ام را زیاد به خود جلب نمود (گاندی میگوید: صداقت بهترین آئین است).

هر جا که بروی می بینی که دولت دلسوز هند و شاروالی آن یک محل تفریح خوب برای مردم ایجاد نموده است که دیگر مردمان در خانه خود مانند افغانها زندانی نیستند، بلکه با فامیل های خویش وقت خوشی را در یک فضای پاک و صمیمی خارج از خانه سپری مینمایند. ما هم به امید یک روزی هستیم که یکی دو پارکی داشته باشیم تا با فامیل خود روز های رخصتی را خارج از خانه سپری نمائیم.

 اگر چه دولت هند دولت اسلامی نیست اما تمامی ارزش های تاریخی اسلامی خویشرا بدون کدام تعصب نگهداری نموده اند بخاطر اینکه دولت و مردم هند درک کرده اند که این آبدات تاریخی اسلامی در هند نه تنها منبع خوب عاید و کار برای مردمان بلکه بیانگر عظمت و تاریخ کهن شان است.

موضوع جالبتر اینکه فردای آنروز زمانیکه به ساعت چهارصبح جهت گرفتن نوبت به دفتر پولیس جهت ثبت و راجستر و ویزه خروجی میرفتم نه تنها من بلکه صد ها افغان دیگر نیز مراجعه نموده بودند، بعد از انتظار پنج ساعت و نیم یعنی به ساعت نه و نیم بجه دفتر باز شد، درحدود (168) نفر افغان اعم از زن و مرد به شمول اطفال که عده کثیر شان یا مریض فوق العاده شدید بودند یا دو الی سه روز قبل عملیات شده بودند در این صف طولانی انتظار میکشیدند و خود شاهد این صحنه بودم که یکنفر افغان با خانم و یک طفلش که صرف به ویزه خروجی ضرورت داشتند پنج ساعت منتظر باز شدن دفتر بود و ساعت یک بعد از ظهر پرواز داشت .با اینکه از مهمانخانه بل پرداخت پول و تصدیق اقامت داشت اما با بی پروائی مامور راجستریشن اسناد آن مسترد شد ومدعی بود که فورم (C) را دوباره از مهمانخانه بیاورد، این افغان بیچاره میگفت آنجای که ما شب را سپری مینمودیم مهمانخانه خیلی عادی بود این چنین فورم در آنجا نیست، اما کی باشد که صدای آنرا بشنود؟ بالاخره آن افغان بیچاره از سفرباز ماند و معلوم نیست که باید بار دیگر چه مقدار پول بپردازد تا بوطن برگردد، سوال اینجاست که چرا ویزه خروجی برای افغانهای بیدست و پا در میدان هوائی قابل اجرا نیست، در حالیکه سایر مردمان از این امتیاز برخوردار هستند و این معمول است که ویزه خروجی باید در میدان هوائی اجرا شود.

افغانان که درین صف طولانی ساعت ها منتظر بودند میگفتند:

-1 چرا سفارت افغانستان در هند از حقوق این افغان ها دفاع نمی نماید وظیفه یک سفارت در کشور خارجی برای اتباع آن چی است؟

-2 چرا یک میکانیزم که منطقی و جوابگوی نیازمندی افغانها باشد در تفاهم با مسئوولین وزارت خارجه هند ایجاد نمیگردد، آیا کارمندان سفارت صرف برای گرفتن امتیاز خوب ( سفر خرچ و معاشات دالری ) برای خود شان هستند و یا وظیفه دیگری هم درقبال هموطنان خویش دارند؟

-3 چرا یکبار جهت راجستریشن باید پنج ساعت در یک صف انتظار کشید و بار دیگر یکروز قبل از پرواز بازهم بخاطر یک ویزه خروجی در دفتر پولیس بار ثانی پنج ساعت انتظار کشید؟ در حالیکه صدور ویزه خروجی درمیدان های هوائی اجرا میشود.

-4  اکثریت افغانهاییکه به کشور هندوستان سفر مینمایند یا فوق العاده مریض هستند و یا زخمی هستند، چرا کسی نیست تا به امداد اینها برسد؟

-5  دولت هند که با رویکار شدن دولت جدید اسلامی افغانستان توانسته است روابط خوب دیپلوماتیک را با افغانستان ایجاد نماید و ملیون ها دالر کمک های نقدی و غیر نقدی به دولت افغانستان اهدا نموده است، چرا درین راستا نیز فکر نمی کنند، این سرازیر شدن افغانها در هند کمک خوب مالی به آن کشور شده میتواند که اگر آنرا بشمریم از حوصله این مقال خارج میباشد.

-6 برخورد پولیس هند با افغانها خوب نیست چرا نمایندگی سیاسی افغانستان در هند در این رابطه اقدامی نمیکند؟

طوریکه از هند برداشت نمودم پیشنهاد مینمایم به خاطر بهبود وضعیت ترانسپورت و جاده ها اقدامات ذیل در شهر کابل عملی شود:

-1 کار در جاده ها بخاطر ترمیم در اوقات روزانه و شبانه طوری صورت گیرد که باعث بندش راه نشود.

-2 تمام افراد موترسایکل سوار و شخص عقبی شان باید با کلاه مجهز باشند.

-3 دریوران و نفر پهلوی شان باید کمر بند بسته نمایند.

قابل تذکر میباشد که در صورت عدم رعایت این مقررات ترافیک باید اقدامات مجازاتی را عمل نماید.Ÿ

شماره 25/ 26 قوس 1386/ 17 دسامبر 2007

سناتور محمد امان خان

اعضاي خانواده مرحوم سناتور محمد امان خان مراتب امتنان و سپاسگزاري شان را به حضور جناب حضرت صبغت الله مجددي رييس مشرانو جرگه، جناب پير سيد حامد گيلاني معاون اول، جناب داكتر برهان الدين شينواري معاون دوم، جناب الحاج امين الدين مظفري منشي، جناب الحاج محمد علم ايزديار رييس كميسيون روابط بين المللي و همه مشران و سناتوران بزرگوار مشرانو جرگة افغانستان به خاطر اتحاف ادعيه بر روان مرحوم سناتور محمد امان خان در اجلاس مشرانو جرگه ابراز داشته از بارگاه ذات رب الجليل براي فرد فرد شان سعادت دارين مسئلت دارند.

مرحوم سناتور محمد امان خان به سال (1300) هـ.ش در قريه عزت خيل ولسوالي كوهستان ولايت كاپيسا متولد گرديده دوره ابتدايي كسب سواد را با فراگيري قرآن عظيم الشأن، پنج كتاب، ديوان حافظ و كتابهاي بوستان و گلستان از مدرسه سپري نموده بعداً شامل مكتب ابتدائيه گلبهار شد و با ختم دوره ابتدائيه به دارالمعلمين اساسي پغمان غرض تحصيل علم و فراگيري دانش متداول شموليت حاصل نمود. جناب محترم مير عبدالكريم خان معقول يكي از شخصيت هاي ارجمند اجتماعي افغانستان خاطرات شان را از آن دوره چنين بيان مينمايند:

«ما در دارالمعلمين اساسي پغمان با محمد امان خان همصنفي بوديم آن مكتب از طرف رمزي بيگ تركي اداره ميشد و معلمين ما اكثراً فارغ التحصيل تركيه بودند. من با محمد امان خان، محمد اسلام خان از گلبهار، حكيم خان از گلبهار، محمد ابراهيم خان از كوهستان و عبدالقادر خان از جبل السراج با هم يكجا درس ميخوانديم. محمد امان خادر آن وقت جوان بسيار لايق بود اگر چه من اول نمره بودم اما او در بعضي اوقات پيشي ميكرد، آدم بسيار خوب، با شخصيت و با شرافت بود. يادم مي آيد كه خانه پدري شان در لب دريا بود.» پس از فراغت از دارالمعلمين اساسي پغمان به صفت سر معلم در مكاتب كلنگار لوگر، وردك، تگاب، نجراب، پنجشير و مكاتب گلبهار و سيد خيل ولسوالي جبل السراج و مير مسجدي ولسوالي كوهستان ايفاي وظيفه نموده درس خدا پرستي و وطندوستي را به اولاد وطن تدريس نمود. به تقاضاي پدرش محمد يعقوب خان كه از معززين منطقه بود از وظيفه تدريس در معارف كناره گرفته به خدمت مردم در قرأ عزت خيل، قاضي خيل، ده نو، واسعخيل، پناه خيل، سر جوي، پُفدم، گراوو، قلعه مير و چشمه معاذ الله ولسوالي كوهستان مصروف شده به حل مشكلات اهالي و رسانيدن صداي خواسته ها و درد هاي آنان به حكومت پرداخت. مرحوم محمد امان خان در لوي جرگه هاي افغانستان اشتراك ورزيده و با عضويت در مجلس سناي افغانستان صداي مردم را در گوش مسوولان در پارلمان كشور رسانيد. مرحوم محمد امان خان علاوه بر فعاليت هاي اجتماعي داراي مجموعه يي از يادداشت هاي شخصي و اشعار ميباشد كه تا كنون اقبال چاپ نيافته اند. مرحوم محمد امان خان شب 12 بر 13 قوس 1386 خورشيدي به عمر 86 سالگي به اثر بيماري مزمن داعي اجل را لبيك گفت.

انالله و انا اليه راجعون

روحش شاد و فردوس برين جايش باد

 دولت برزیل یکی از معدود قبایل بومی ناشناخته باقی مانده در آمریکای جنوبی را در مرز این کشور با پیرو کشف کرده و از آن عکس برداری کرده است.

این تصاویر که از یک هواپیما گرفته شده، اعضای این قبیله را نشان می دهد که خود را قرمز رنگ کرده اند و تیر و کمان هایشان را به سمت هواپیما تکان می دهند.

دولت برازیل می گوید هدفش این است که از سرزمین این قبیله محافظت کند.

استیون کوری مدیر یکی از سازمان های بین المللی که از قبیله نشینان در سراسر دنیا حمایت می کند می گوید اگر از سرزمین این قبایل محافظت نشود، “به زودی منقرض خواهند شد”.

انترنت