ریگروان

  شماره 57  دو شنبه 2 قوس  1388  /23نوامبر 2009

اینبار در ستیژ شهروندان همگان میگفتند ما دیگر از سیاست و سیاست بازی گپ نمی زنیم. یکی از شهروندان که مصروف گلکاری بود گفت:«بیادر همی گپای کته، کته ره بانی کی گپ ما را می شنود که ما گپ بزنیم»

شخصی که خشت به دیوار بالا میکرد در حالیکه عرق های خود را پاک مینمود گفت:«راست میگو، بیایی از این گپ بزنیم که ما و شما از چند سال به اینسو پرهیز استیم و زندانی استیم؟»

شخصی که در بردن خشت با او همکاری میکرد گفت:«نفهمیدم پرهیز و زندانی چطور؟»

شخص اولی گفت:«او بیادر چقدر ساده استی راست بگو از چند سال به اینطرف گوشت نخورده ای؟ از چند ماه به اینطرف میوه نخورده ای؟ از چند ماه به اینطرف ترکاری نخورده ای؟ دیگیشه چی میکنی همین پرهیز نیست؟»

شخصی که سر دیوار بود گفت:«راست میگویی اولادای مه از یک سال به اینطرف روی گوشته ندیده اند و میوه و ترکاری را اصلاً ما در دسترخوان نمی شناسیم.»

شخصی که در بردن خشت همکاری میکرد گفت:«حالی بگو زندانی چطور؟»

شخص دومی گفت:«زندانی اینطور که راست بگو غیر چار دیواری خانه در همین چند سال کدام وقت کدام جای دیگر رفته ای؟»

شخص اولی گفت:«نه»

شخصی که بر سر دیوار بود صدا کرد:«نگفتی کجا بروم باغ نیست، پارک نیست، تپه و تفریحگاه نیست»

شخص اولی:«راستی که زندانی و پرهیز استیم.»

شماره 55/شنبه 9 عقرب 1388/31 اکتوبر2009

ریگروان

این بار از سخنان چند هموطن میگویم که در پیتو زیر دیوار نشسته از آسمان و ریسمان بدون آمادگی قبلی بحث میکردند، یکی از آنان گفت:«برادر از همین کاندیدی که ده هزار نام را به کمیسیون انتخابات برده و خود را کاندید کرد و در انتخابات صفر اعشاریه چند فیصد رأی برده و یا هیچ در فیصدی نیامده حد اقل یک نفر پیدا شود پرسان کند که او برادر او ده هزار نفری که امضاء و نام شان را به خاطر ثبت نام بردی چه شدند و چرا دروغ گفتی؟»
شخص دیگر در حالیکه پا هایش را در پیتو آفتاب میداد گفت:
«تو او ره چی میکنی از همین کمیسیون انتخابات بپرسند که اگر مأمورین پایین رتبه تان درغلی کرد شما که در رأس شان بودید چرا جلوآن را نگرفتید و باز از آنها پرسیده شود که اگر در یک وزارت خانه غلطی و رشوه باشد وزیر بگوید به من چی شما آن را قبول میکنید که حالا خودتان میگویید به ما چی که در 1,3 میلیون رأی تقلب شده.»
نفر سوم گفت:«اگر قدرت در دست من باشد همین میلیون ها دالری را که در دور اول انتخابات مصرف شده بالای همین درغل ها و تقلب کار ها از بالا تا پایین تاوان میکنم و خودشان را به زندان می اندازم.»
نفر چهارم از جایش بلند شده گفت:
«برادر یک نفر را به قریه جای نمیداند او میگفت اسپ مرا به خانه ملک بسته کنید. تقلب کاران میگویند به ما مدال زحمت کشی داده شود شما انها را به محاکمه میکشید  زورکی به آنها میرسد؟»Ÿ

شماره 54/پنجشنبه 30 میزان 1388/22 اکتوبر 2009

در پارک شهر نو به خاطر هوا خوری رفته بودم، در کنارم چند نفر به روی سبزه ها نشسته چای مینوشیدند، یکی از آنها گفت:«چرا همین کاندیدان عکس های خود را از دیوار های شهر جمع نمیکنند؟»
دومی گفت:«چرا مردم شهر اینقدر به روی این کاندیدان خط کشیده اند؟»
سومی گفت:«چرا کار ترمیم سرک ها را در شب نمی نمایند؟»
چهارمی گفت:«چرا قبل از اینکه ظرفیت وسایط و پرسونل کار را محاسبه نمایند همه سرک های نیمه تخریب شده شهر را به کلی خراب کرده جاده ها را با خاک و گرد یکسان نمودند؟»
پنجمی گفت:«همین زباله های جوار وزارت مالیه را چرا از دریای کابل جمع آوری نمیکنند؟»
ششمی گفت:«چرا بازار کانتینری مقابل مراد خانی را اول ایجاد کردند، بعداً تخریب کردند، اطرافش را دیوار نمودند، دیوار ها را دو باره تخریب،حالا بار دیگر آن را احاطه میکنند این چه نوع بازسازی است؟»
هفتمی گفت:«چرا سگ های ولگرد را در شهر از بین نمی برند که شب غوغای شان کسی را به خواب نمی گذارد و از ترس شان مردم در مکروریان از خانه برآمده نمیتواند.»
هشتمی گفت:«چرا در دروازه پوهنتون های ملکی گارد مسلح ایستاده و کسی را بدون اجازه داخل شدن نمیگذارد این دانشگاه های علمی میباشند یا قشله های عسکری؟»Ÿ

شماره 54/پنجشنبه 30 میزان 1388/22 اکتوبر 2009

فاخته

معاش من، معاش من کجایی

ز هجرانت هلاکم تو نیایی

کجایی قرض من از سر پریده

گریبانم ز سر تا پا دریده

بگیرد راه من هر لحظه قرضدار

بخواهد قرض خود هر روز صد بار

خورد نیم معاش چون قند و چون «شات»

که خوراکش پلو باشد نه «ماشات»

مرا گوید ز تخصیص و بودیجه

معطل شو معطل بی نتیجه

وزیرا میخورن مرغ و مربا

زنان قاق حلق ماست بالا

ز ششماه شد نیامد معاشکی ما

همی گویند بودیجه هست در راه

نه ما دزد و نه یاغی و تتاریم

غریب و زاده گان این دیاریم

چرا از کمک های کل دنیا

نباشد حبه و دینار بر ما

مرا روزی که مأمور آفریدن

شکم سیری ز ما دور آفریدن

الهی خانه غدار ویران

که از جورش بود کشور به گریان

شماره 52 دوشنبه 6 میزان 1386 /28 سپتامبر 2009

ریگروان

امسال به اطراف دسترخوان عید سعید فطر هر کجا سخن از نرخ و نوا و حال و هوای زندگی غربا بود. در روز اول عید وقتی به خانه یکی از دوستان رفتم اتفاقاً چند تن از دوستان دیگر هم به خاطر عید مبارکی آنجا تشریف داشتند، یکی از آنان در حالیکه پارچه کیک نرم و گرم را به دهانش میگذاشت گفت:«خدا میداند در همین وقت مردمی که در زیر خیمه ها و در اطراف قصر های بزرگان زندگی میکنند عید را چگونه آغاز کرده باشند.»
شخص دیگر گفت:«اصلاً شاید آن مردم معنی عید را نفهمیده باشند چون با شکم گرسنه زیر یک خیمه پاره پاره عید چه معنی داره؟»
شخصی که لباس سفید به تن داشت گفت:«او بیادر او ره چه میکنی تو امی پولدار های بی انصافه سیل کو که کی یک بورجی گندم و یک قطی روغن و یا چند روپیه نقد در شب های رمضان چقدر ای بیچاره ها را توهین کردند هر روز دسترخوان یک مظلوم و فقیر و بیچاره را در هنگام روزه افطار در تلویزیون شان نشان میداد و بعد آقای چاق و چله و پولدار ظاهر میشد و چیزی به عنوان تحفه به آن فامیل میداد.»
کسی که در گوشه اتاق نشسته و شیر را به پیاله اش میریخت گفت:«آدم از خدا بطلبه، نشنیده ای که میگن مفلس به داد بنده توانگر نمیشه، ای پولدار ها به عوض فخر فروشی باید این کمک ها را پت و پنهان به آن خانواده ها بکنند، گناه داره که آدم چیزی خیرات بته و باز او ره در تلویزیون خود به خاطر نشان دادن به مردم نمایش بته.»
صاحب خانه گفت:«بیا بگو اگه دلت راستی به غریب میسوزه برایش کار پیدا کو در دروازه ات اگه همین غریب صد روز بدود به تو رسیده نمیتواند ولی به خاطر شهرت طلبی به خانه اش میروی و جل و چپن کهنه اوره کی چار روپیه خیرات ات به مردم نشان میتی.»
در همین وقت تعدادی از مهمانان وارد اتاق شدند و رشته سخن گسست.Ÿ

شماره 51/یکشنبه 22 سنبله 1388 خورشیدی مطابق 23 رمضان المبارک 1430 قمری/13 سپتمبر 2009

ریگروان

در این روز ها که انتخابات ریاست جمهوری به پایان رسیده در تخت سماوار و زیر سایه درختان هر کجا سخن از کاندیدان شوقی بر سر زبانهاست در محافل خودمانی که در یکی از سماوار های شهر جریان داشت به صفت شنونده نا شناس که به خاطر نوشیدن چای رفته بودم طوری اشتراک نمودم که بدون مداخله به گپ های حاضرین لبم بر پیاله و گوشم به حرفهای آنان بود.
یکی از حاضرین که از قواره اش فهمیده میشد مستری باشد گفت:«او بیادر! شما خودتان فکر کنید، میگویند که (17.5) میلیون کارت رأی چاپ شد اگه به هر کارت یک دالر مصرف شده باشد ای خو (17.5) میلیون دالر میشه و باز همین پول را بالای نمی فامم سی و هفت یا سی و هشت کاندید تقسیم کنید.»
شخص دیگری که در کنارش نشسته بود دفعتاً ماشین حساب را از جیب کشیده بعد از محاسبه و ته و بالا کردن نمرات گفت: ای خو او بیادر یک عالم پیسه میشه.
شخص اولی بار دیگر رشته سخن را گرفته گفت:
ای خیر ببینی، خانه ات آباد کی امی ماشین حسابت که ذهن ما ره روشن ساختی، حالی خودتان فکر کنی امی جناب هایی که فقط به خاطر چاپ عکس شان ایقدر دالره از بودیجه ای ملت بیچاره مصرف کرده اند در طول حیات شان به اندازه یک بر هزار همین پول را به این وطن کار کرده اند؟
آدمی که در پلویش نشسته بود گفت:
اوره چی میکنی پیسی خارج اس از ما و تو خو نیس.
شخص اولی به شور آمده با عصبانیت جواب داد:
چطو از ما و تو نیس سر ما و تو دنیا حساب میکنه صبا به حساب قرض ما و تو محاسبه میشه.
کسی که تا آن لحظه خاموش بود مانند اسپند درگرفته وارد صحبت شد:
او بیادر ما و تو سر یک خارجی که شش پوند سترلینگ در یک وزارت به حسابش بود سی سال بعد شش شترلنگ حساب نکدیم؟ حالی اگه امی دنیا سی سال بعد سر ما (17.5) میلیون دالر نه فقط (17.5) میلیون شترلنگ حساب بکنه از کجا بتیم؟
در این حال همه حاضران با صدای بلند خندیدند و پتو های خود را تکانده از جای بلند شد از هوتل خارج شدند.Ÿ

شماره 50/دوشنبه 26 اسد 1388/17 اگست 2009
ریگروان
در دو هفته اخیر در هر کجا سخن از انتخابات و کاندیدان بود هنگامیکه به خاطر تفریح به پارک بی درخت و بی سبزه و بی فواره جوار خانه ما رفتم عده از همسایه ها نیز که مانند من پول رفتن به قرغه و بوستان کابل و باغ بابر را نداشتند از مجبوری در فضای خاک آلود میدانی جمع شده مصروف صحبت بودند وقتی به جمع آنان پیوستم یکی از آنان بعد از سلام و علیک رشته سخن را گرفته گفت:«او برادر آیا شما متوجه هستید که کاندیدان ریاست جمهوری مصارف 15 روزه دوم خود را منتشر کرده اند.»
شخصی که مقابلش ایستاده بود دفعتاً ورقه یی را از جیب خود کشیده گفت:«اینه مه فورمه گزارش 15 روزه شانه از سایت کمیسیون انتخابات پرنت کدیم مگم میفامی که ده ای لیست چه عجایب و غرایبی به چشم میخورد.»
همه گی به یک صدا گفتند:«نه نمی فامیم»
سپس خودش جواب آنان را داده گفت:«اینه مه برایتان میگم یکی از کاندیدان که سرمایه خود را ده هزار دالر گفته بود دو لک دالر ده دوهفته دوم مصرف کرده شما بگویین که ای پول از کجا شد؟ کاندید دیگری که مصارف خود را در حدود 450 دالر وانمود کرده در کمپاین انتخاباتی خود از چندین ولایت به رادیو های و تلویزیون ها خبر داده فکر کنید که این گزارش واقعی است؟ کاندیدان دیگری که 9 میلیون، 10 میلیون، 11 میلیون… مصرف کرده از آنها بپرسید که در طول زندگی حاصل جمع تمام معاشات تان بدون مصرف چند میشد و ای پولا ره از کجا کرده اید؟»
در همین حال خاکباد شدیدی از میدانی بر خواست همسایه ها پتو ها را به دور بینی شان گرفته هر کس بطرف خانه اش روان شد و آن صحبت گرم نا تمام ماند.Ÿ

ریگروان

ستیژ شهروندان این بار در سالون موتر های معروف به سرایچه خیلی گرم بود و روال سخنرانی ها با روز های قبلی فرق داشت. شخصیکه در سیت دوم موتر سرایچه نشسته بود با دیدن موتری که از سرک میگذشت مانند اسپند آتش گرفته نا خود آگاهانه به سخن آمده گفت:«اینمی دریوری را که سر جلو ای موتر تونس نشسته ندیدید؟» هیچکس جواب نداد چون کسی متوجه آن موتر نبود.
با توجه به خاموشی راکبین موتر رشته سخن را خودش گرفته گفت:«اینمی هیچ موتروان نیس، مه خودم دریور استم سه دفعه در کورس دریوری ناکام مانده ام ولی در دفعه چهارم لایسنس گرفته ام. روزیکه مه لایسنس میگرفتم اینمی بچه آمد و لایسنس را مفت گرفت.»
این سخنان شخصی را که در چوکی اول نشسته بود عصبانی ساخت و با قهر و غضب گفت:«تو عجب گپ میزنی مفت چطو میگیره او آمر ملا نصرالدین اس که به  هر کس لایسنس مفت بده.» سخن ران اولی دفعتاً مداخله کرده گفت:«تو خو ماره بیردی گفتن بان، مه نه گفتیم مفت یعنی بی پیسه. مفت یعنی بی نشستن در کورس.» شخص سومی که با پیشانی ترش به طرف آنان میدید گفت:«بیادر! حال یا واسطه داشته باشی یا پیسه در غیر آن کارت زار اس.»
دریور که تا آن لحظه خاموش بود با صدای بلند گفت:«ببین همین کار را که هر کس میکند به خود ظلم میکند. اگه یک دریور در کورس نشینه اشاره ره نفامه، قانون رانندگی ره نفامه خو حیات خودش هم به خطر اس و حیات چار تا بیچاره دیگه هم.»
شخص دیگر که شاید معلم در کدام مکتب بود گپ دریور را قطع کرده گفت:«می فامی چرا این قانون شکنی و بی قانونی رخ میدهد؟»
بعد خودش گلویش را صاف نموده مانند کسی که از بالای تپه فریاد بکشد گفت:
«به خاطری که هر کس چار روپیه پیدا کرد موتر می خرد و حالا موتر در کابل ارزان ترین چیز است و کابل نمایشگاه کهنه ترین موتر های جهان است.»
من که باید از موتر پیاده میشدم با اشاره به دریور در حالیکه از موتر پایین میشدم گفتم که:«همه تان راست میگویید!»

شماره 46/شنبه 16 جوزا 1388/6 جون 2009

متأسفم از اینکه نمیتوانم نامه ام را با حاشیه پردازی هایی که صاحبان و مدعیان چوکی های بلند خواهان آنند آغاز نمایم. من ترکاری فروشی هستم که از بام تا شام در گرما و سرما زیر شلاق ترافیک ها کراچی ترکاری را از اقصای شهر تا کرانه های نهر بی آب کابل می رانم و حاصل آن را که فقط چند قرص نان خشک و پس مانده ترکاری های گندیده میباشد شامگاهان به خانه میبرم تا در شوربای آن که فقط یک آب شور است فرزندانم نان خشک شان را تر کرده بخورند بنابران برای چنین انسان عاصی جایی برای خوش خدمتی و تملق گفتن به کسی وجود ندارد.
خدمت شما مدعیان چوکی ها عرض کنم که من وقتی لیست عریض و طویل کاندیداتوری شمایان را می بینم از صمیم قلب میخواهم از شما بپرسم که برایم بگویید آخر از جان ما مردم بیچاره، بیکار، بیمار و علیلی که فقط استخوانش باقیست چه میخواهید؟ من دیگر به وعده های شما باور ندارم. برای من که اطفالم ماه ها در حسرت و انتظار تناول یک لقمه گوشت به خود می پیچند و از صدای داغ و سرخ نمودن گوشت در دیگ همسایه بذاقات ترشحی دهان شان به حرکت می آید این وعده و لاف و گزاف شمایان خیلی خنده آور و مضحک مینماید.
آقایان!
من خوبی و بدی هر سیاستمدار و حکومت را از نرخ چای و بوره و تیل و نمک در دکان سر کوچه ام میفهمم. به من چی که شما دیروز جنگی بودید و امروز آشتی میکنید، به من چی که شما خود را از کدام کشور جدا و به کدام کشور نزدیک میسازید، به من چی که شما با استفاده از نام کدام قوم میخواهید به قدرت برسید. در یک کلام به من از این حرف بزنید که چه وقت من و هم سر نوشتان مرا از بیکاری نجات میدهید؟ از این حرف بزنید که چه قدر کشت کوکنار را پایین می آورید؟ از این حرف بزنید که با یک و نیم ملیون معتاد چی میکنید؟ از این حرف بزنید که مرگ و میر مادران و اطفال را چگونه پایین می آورید؟ از این حرف بزنید که دریا ها را چگونه مهار میسازید؟ زمین ها را چگونه آبیاری میکنید؟ فابریکات ویرانه را چگونه فعال میسازید؟ معدنیات را چگونه استخراج میکنید؟ رشوه و اختلاس و زورگویی و فساد اداری را چگونه نا بود میسازید؟
صاف و پوست کنده برایتان میگویم وقتی اخبار تلویزیون و رادیو هارا از ملاقات این کاندید با آن کاندید، تسلیمی این کاندید به آن کاندید، صرف نظر نمودن این کاندید یا آن کاندید از به صحنه رفتن انتخابات و یا پشتیبانی این شخص را از آن شخص میشنوم برایم حالت تهوع دست میدهد.
شما ها چی فکر میکنید آیا مردم سنگ هستند و هیچ چیزی را نمی فهمند؟
من که در دوره اول با پای نه بلکه با سر دویدم و رأی دادم و پنج سال بعد در نتیجه آن اینقدر بد بخت و بیچاره شده ام باز هم میخواهید با چشم پت برایتان رأی دهم؟
صادقانه بگویم دراین روز ها از هر چه کاندید و کاندیداتوری هست دلگیر و خسته ام، چون میدانم که مدعیان محترم این مقام رفیع فقط تا روز به قدرت رسیدن حوصلة سلام و علیک و دیدن و مشرف شدن افراد عادی را دارند و از روزی که به آن کاخ های بند در بند محافظان، حاجبان و دربانان راه یافتند دیگر کارشان با رعایا و ضعفا و فقرایی همچون من بیچاره تمام و فصل بازدید های شان اختتام می یابد، بنابران بدون تملق و چاپلوسی و بدون التماس و آستان بوسی میخواهم سخنانم را با چند پرسش بسیار عادی از شمایان ادامه دهم.
آقایان!
شما که مدعیان احراز مقام ریاست جمهوری کشور ویرانه یی چون افعانستان هستید، بیایید به این چند سوال بسیار آسان یک ترکاری فروش سرگردان از روی اخلاص و با بردن سر به گریبان جواب دهید:
-1 در حالیکه میدانید اکثریت مردم افغانستان بیسواد اند شما را به خدا بدور از لاف و گزاف های رسمی خط مشی موجوده بگویید چند نفر را خودتان در طول حیات تان داوطلبانه با سواد ساخته اید؟
-2 در حالیکه اکثر نقاط کشور بخصوص شهر کابل خشک و لم یزرع میباشد در طول عمر تان حد اقل چند درخت مقابل منزل تان غرس نموده وآن را آبیاری کرده اید؟
-3 در حالیکه میدانید در شهر چهار و نیم ملیونی کابل، زباله ها و کثافات شهر را به مزبله تبدیل نموده، چند بار زباله دانی منزل تان را به گوشه معینه خود تان برده و خالی کرده اید؟
-4 در حالیکه میدانید مصرف بیجای انرژی کار خوب نیست چند بار چراغ سر کوچه تان را که مصرف آن به حساب شما محاسبه نمیشود از روی اخلاص خاموش نموده اید؟
-5 صادقانه بگویید که در شرایط ازدحام ترافیکی شهر کابل گاهی که تنها پیاده روی کرده اید چند بار واقعاً مقررات ترافیکی را در استفاده از پل های هوایی، دهلیز های پیاده رو و غیره رعایت کرده اید؟
-6 شما را به خدا راست بگویید چقدر در زندگی وظیفوی تان به وقت بالای وظیفه رفته و چقدر خارج وقت رسمی در وظیفه بدون اخذ اضافه کاری نموده اید؟
-7 چند بار جریان نل آب دم کوچه یا پارک و کنار سرک را که بی هدف جاری بوده بسته کرده اید؟
-8 چقدر از وسایل دولتی که به اختیار تان بوده به خاطر اهداف شخصی استفاده نکرده اید؟
-9 چند بار واسطه را قبول نکرده اید و چند بار از واسطه شدن ابا ورزیده اید؟
-10 در تفریق حق و باطل چند بار بیگانه را نظر به از خودتان حق به جانب دانسته اید؟
اینها و امثال آن سوالاتیست که شاید از نظر بعضی ها طرح آن برای یک کاندید ریاست جمهوری مناسب نباشد و یا بعضی ها شاید چنین استدلال نمایند که در زندگی شان مواردی از این قبیل اصلاً وجود نداشته که آنرا رعایت کنند. من شنیدم که در یکی از کشور های اروپایی رییس جمهوری که در موتر شخصی خارج وقت رسمی درایف میکرد با تخلفی که انجام داد از طرف ترافیک به جریمه نقدی و شش ماه منع رانندگی در حالت نا شناسی محکوم شد. رییس جمهور به عوض آنکه خود را به ترافیک معرفی کند مستقیماً به پارلمان رفته دستور داد جلسه پارلمان مستقیماً از تلویزیون به سراسر کشور پخش شود و در آن حالت عقب تربیون پارلمان رفته تکت جریمه تحویل کرده را به ملت نشان داده بخاطر اشتباهی که در جریان ترافیک انجام داده بود از ملت معذرت خواست. شما را به خدا راست بگویید همین مسأله یک فکاهی برای تان معلوم نمیشود و با این حال به من ترکاری فروش حق بدهید از شما که خواهان احراز بزرگترین مقام سرنوشت ساز کشور هستید بپرسم که وقتی در حیات مدنی و شخصی تان در امتحان ابتدایی ترین اصول زندگی ناکام هستید چگونه ملت میتواند سکان دار و قافله دار کاروان خویش شما را انتخاب نماید. متوجه باشید که من از شما نخواسته ام که عاید ملی، عاید خالص ملی، عاید سرانه و یا خطوط سیاست داخلی و خارجی چیست، من از شما نخواسته ام از مکاتب سیاسی نام ببرید، من از شما نخواسته ام چقدر نفر را گپ داده اید، چون میدانم که ما را همین دور رفتن از زندگی روزمره و فرورفتن در تعریفات و اصطلاحات و حرکات دماگوژیک به همین روز دچار ساخته است. آقایی که سه ساعت در رابطه به منافع ملی، اخلاق و وجدان اجتماعی صحبت مینماید سنگی را که دم دروازه خانه اش از سالها افتاده به چشم نمی بیند که آنرا از راه بردارد و با این حال در خط مشی خویش ادعای ساختن سرکهای کشور، ایجاد شاهراه ابریشم و تمدید خطوط آهن را در شاهراه ها و بزرگ راه های کشور مینمایند.
آقایان!
کاندیدان محترم!
از اینکه لحظه یی طبیعت و مزاج شما را با طرح این شکایات مکدر ساختم صمیمانه معذرت میخواهم. چه کنم در قاموس زندگی انسان های تن سوخته و لب اعتراض دوخته چنان معمول است که هرگاه مجرایی برای سخن گفتن پیدا کنند از فرط فشار زندگی از این بهتر سخنی بر لبان شان نمی آید و رک و راست گفتن آیین زندگی شان است، چون ما انسانهای طبقه پایین از هیچکس هیچ چیز توقع نداریم ولی به هر کس آهنگ درد های دل خود را صاف و پوست کنده می سراییم. من ترکاری فروشی هستم که هیچگاه به دربار و قصر و کوس و کرنای شما چشم احتیاج ندارم و طلب استعانت به غیر از خدا از هیچکس نمیخواهم، شما را میگذارم به مسوولیت بزرگ تاریخی که در برابر تان قرار دارد و به بازخواستی که در روز جزا از تک تک تان نزد خدا صورت خواهد گرفت.

والسلام

 شماره 37 یکشنبه 7 میزان 1387 مطابق 28 سپتامبر 2008

-   چرا مقابل دروازه سفارت ایران در کابل دایم ازدحام است؟

-   چرا کتابهای درسی مکاتب در خارج به چاپ رسید؟

-  چرا در حالیکه مکاتب تباشیر، تخته پاک، میز، چوکی و کتاب درسی ندارند بلند پروازانه و نمایشی از مجهز شدن مکاتب با کمپیوتر لاف زده میشود؟ آیا این خندر آور نیست در حالیکه در مکاتب میز و چوکی وجود ندارد با افتخار از کمپیوتری شدن مکاتب سخن گفته شود؟

-  چرا چارراهی بنایی که موتر های مکروریان (4) در آمدن از شهر از آن باید به طرف مکروریان (4) دور بخورند مسدود شده و موتر ها باید فاصله طولانی را به طرف سرک پلچرخی طی نمایند آیا این مسأله باعث ضياع وقت و مصرف بیجای روغنیات نمیشود؟

-  چرا موتر های تخریب شده ملی بس به شکل خیلی مضحک در جوار مکروریان کهنه قرار دارند و بخاطر ذوب فلزاتشان تدابیری گرفته نمیشود؟

-   چرا کابل ننداری تا کنون بازسازی نشده؟

- چرا جلو وارد شدن و فروختن تفنگچه پلاستیکی، تفنگ پلاستیکی و پتاقی ها که باعث اخلال امنیت شده و بالای روحیات اطفال تأثیر منفی دارد گرفته نمیشود؟ در مکروریان ها اکنون اطفال گروه گروه با همین تفنگ های پلاستیکی تمرین جنگ بایکدیگر را مینمایند؟Ÿ

گردآورنده: کاووس سیاووش