شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

یک فلم که در آن مایکل جکسن هنر مند افسانوی موسیقی پاپ اشتراک کرده با نمایش همزمان در پنج قارۀ دنیا برای بار اول بنمایش گذاشته میشود.

نام این فلم(THIS IS IT)است فلمی که شامل تصاویرتمرینات سلسلۀ کنسرتهای پلان شدۀ جکسن در لندن میباشد.

جکسن در آخرین مراحل تمرینات کنسرتش بسن ۵۰ سالگی وفات کرد. این کنسرت برای ۵۰ نمایش در ارینای صفر دوی لندن پلانگذاری شده بود.

علاقمندی برای این فلم بیحد زیاد است. در نمایش اولی این فلم در لاس انجلس شامل ستارگان وچهره های هنری بشمول چهار برادر جکسن خواهد بود.

در سرتاسر جهان صد هاهزار تکت این فلم قبلاً فروخته شده است .Ÿ

شماره 55/شنبه 9 عقرب 1388/31 اکتوبر2009

پس از چندین سال هنر دوستان در افغانستان کمپوز «پیمانۀ» شفیع محمد و خان محمد آوازخوانان شهیر پاکستانی را از حنجره گیرای خانم زیب شنیدند که در این روز ها آهنگ سر زبانها بوده و از شبکه های مختلف تلویزیونی و رادیو ها به تکرار به نشر میرسد.
زیب و حانیا یک گروپ موسیقی پاپ-راک از کوهات پاکستان میباشند. آهنگ های شان اکثراً به زبان اردو است، اما بعضی اوقات به زبان های پشتو و دری نیز آواز می خوانند.
با وجود آنکه فامیل آنها اصلاً از کوهات است، بسیاری از نوارهای شان در لاهور ثبت شده. حانیا در اسلام آباد زندگی میکند و به خاطر هنرنمایی به کراچی نیز میرود. سفر آنها به خاطر تور جهانی در سال 2009 به راه افتاد و اکثراً در خلیج، سند و پنجاب هنرنمایی کرده اند. ایشان خویشاوندان همدیگر میباشند.
زیب النسا بنگش و حانیا اسلم زنانی هستند که از سطح کالج به ساختن یکی از بهترین البوم های سال 2007 شان مبادرت ورزیدند. زیب و حانیا در حدود سالهای 2000-2003 دوره کالج را در ایالات متحده پشت سر گذاشتند، زیب اقتصاد و تاریخچه هنر را خواند و حانیا رشته کمپیوتر ساینس و علم انسانشناسی. زیب آوازخوانی را از سن هشت سالگی شروع کرده تحت نظر استاد مبارک علی خان کار کرده و حانیا یک گیتاریست، آوازخوان و کمپوزیتور است.Ÿ

پیمانه بده که خمار استم
پیمانه بده که خمار استم
من عاشق چشم مست یار استم
من عاشق چشم مست یار استم
بده بده که خمار استم
پیمانه بده که خمار استم
چشمت که به باغ ختن میمانست
رویت به گلاب های چمن میمانست
گل را بکنی ورق ورق بوی کنی
به لاله زار این وطن میمانست
پیمانه بده که خمار استم
پیمانه بده که خمار استم
من عاشق چشم مست یار استم
من عاشق چشم مست یار استم
بده بده که خمار استم
پیمانه بده که خمار استم

شماره 55/شنبه 9 عقرب 1388/31 اکتوبر2009

برگرفته از کتاب «آموزش حقوق طفل»

اطفال پولیس ترافیک را نخستین مددگاران، دستیاران و مساعدت کنندگان در جلوگیری از حوادث ترافیکی میدانند و همیشه از آنها توقع رهنمایی و کمک دارند. در حقیقت پولیس ترافیک مانند سایر ارگانهای امنیتی وظایف مهم و ارزنده اجتماعی را بدوش داشته و همه مردم خاصتاً دست لرزان و ناتوان اطفال را گرفته با صبر و شکیبایی مانند پدر مهربان آنها را از خطرات ترافیکی نجات میدهد. یونیفورم و بخصوص علامت کلاه سفید ترافیک رمز امنیت، صبر و شکیبایی است. آنها با تحمل فراوان وظایف انسانی و ایمانی خود را در هر گونه شرایط مشکل انجام میدهند و شب و روز در خدمت مردم قرار دارند. این خدمتگاران جامعه با استفاده از دانش مسلکی خویش مالکان وسایط نقلیه و مردم را نه تنها عملاً کمک میکنند، بلکه با نصب پوستر ها، علامات ترافیکی، لوحه ها و سایر مواد نشراتی آنها را از خطرات حوادث ترافیکی آگاهی میدهند.
وظایف پولیس ترافیک در راه خدمت به مردم زیاد است، که از آنجمله مهمترین آنها به این شرح بیان میشود:
-پولیس ترافیک باید با صبر و تحمل رفتار نموده و اطفال را از خطر ترافیکی نجات بدهد.

-پولیس ترافیک باید جهت آگاهی از خطرات ترافیکی کورس ها و نمایشگاههایی را برای اطفال در مکاتب یا تفریحگاه های اطفال دایر و آنها را با علامات ترافیکی وقتاً فوقتاً آشنا سازد.
-پولیس ترافیک باید با اطفال مصیبت رسیده از تصادم و حادثات ترافیکی کمک لازم نموده، اطفال مجروح را بعد از اجرای کمک اولیه به اسرع وقت به شفاخانه انتقال دهد.

-پولیس ترافیک بدون هر گونه جانبداری مطابق مقررات ترافیکی متخلفین وسایط نقلیه را جریمه و مجازات لازم نماید تا در آینده مرتکب تخلفات ترافیکی نگردند.
-پولیس ترافیک در برخورد با اطفال مجنون و مصابین امراض عقلی و عصبی با دلسوزی عمل نموده و این گونه اشخاص را به شفاخانه ها اعزام نماید.

-پولیس ترافیک باید اطفال خورد سال را که در معابر و محلات عامه گذاشته شده و دریافت میشوند جهت نگهداری آنها به شفاخانه زایشگاه، مرستون و انجمن رهنمایی خانواده رسماً تحویل دهد. در مناطقی که این سهولتها موجود نباشد، با مشوره اهالی محل طفل را به یک شخص امین به طور امانت جهت سرپرستی تسلیم نموده و از او تعهد اخذ بدارد تا در صورت یافت شدن والدین طفل دوباره او را به والدین شان بسپارد.

-پولیس ترافیک وظیفه دارد با دریافتن طفل آواره مفقود شده، آنها را به اداره پولیس برده و با در نظر گرفتن روحیه اطفال با مهربانی و ملایمت شهرت آنها را جستجو و ثبت نماید.

-در صورتی که طفل یافت شده نتواند شهرت مکمله خود بازگو نماید پولیس ترافیک مشخصات و لباس طفل را تثبیت و غرض اعلان به رادیو و جراید یا بواسطه اعلانات محلی مردم را آگاه سازد.

-در صورتی که طفل مفقود شده شهرت مکمل خود را بیان کرده بتواند پولیس ترافیک باید او را به اسرع وقت به والدین شان تسلیم و در حالی که اقارب طفل پیدا نشود او را جهت محافظت و مواظبت بعدی رسماً به مؤسسات خیریه تسلیم دهد و اگر احیاناً مؤسسات خیریه از تحفظ و نگهداری طفل امتناع ورزند او را تا یافت شدن اقاربش به یک شخص امین محل بسپارد.Ÿ

شماره 51/یکشنبه 22 سنبله 1388 خورشیدی مطابق 23 رمضان المبارک قمری/13 سپتمبر 2009

مقاله از میشل سوارنز در روزنامه نیویارک تایمز در رابطه به زندگی خانوادگی براک اوباما بعد از آغاز کارش بحیث رئیس جمهور ایالات متحده.
میشل سوارنز میگوید، در قصر سفید برای خانواده رئیس جمهور یک صالون سینما، محل بازی بالنگ، محل بازی انداخت نعل اسپ، حوض شنا، پنج سر آشپز و تعداد زیاد خدمه ها وجود دارد.
از سوی دیگر، سفر های خارجی، فرصت نشست و صرف طعام شب با اعضای خانواده های شاهی و اشخاص مشهور وغیره وغیره …وجود دارد که هر یک میتواند اطفال را به اشخاص ارباب مانند، از خود راضی، یا تنها وعاطل و بیکاره تبدیل نماید.
نویسنده مضمون سوال نموده است که رئیس جمهور و خانمش منحیث پدر و مادر دو دختر خردسال رئیس جمهور اوباما، ملیحه و ساشا چه میکنند؟
نویسنده به نقل از مقامات قصرسفید گفته است، هر چند رئیس جمهور اوباما و خانمش میشل دیگر در شیکاگو نیستند، قواعد خانواده گی برای دختران شان، ملیا و ساشا، تا هنوز تغیر نخورده است.
در قصر سفید، تحت ریاست اوباما، زمان استراخت دخترانش هشت شب است.
دختران آنها تا هنوز زنگ ساعت را خود شان عیار میکنند، تا  سر وقت برای رفتن به مکتب، بیدار شوند.
آنها تخت خواب و اطاق های شانرا خود شان  آماده و پاک کاری مینمایند. و زمانیکه سگ اهلی منزل شان که سخت در انتظار او میباشند آورده شود، باید خود آنها از آن مراقبت نمایند و مراقب باشند جای را کثیف نسازد.
میشل اوباما، همسر رئیس جمهور اوباما، به شبکه خبری “ای بی سی” امریکا گفته است، زمانیکه در قبل از نقل مکان به قصر سفید از آنجا دیدن نمود، به کارمندان همینگونه هدایت داده بود که بگذارند دخترانش این گونه کار ها را بیاموزند.
به اساس مصاحبه ها و به قول دوستان و اقارب و همسر اوباما، خانواده اوباما کوشش میکند هر طوری که است  تعادل و خلوت خانواده گی خود را حفظ نمایند.
دوستان آنها میگویند اوباما و خانمش هر دو کوشش میکنند به اطفال شان  زندگی ساده را بیآموزانند.
آقای اوباما در مصاحبه به شبکه  تلویزیونی “سی بی اس” گفت، اطفال او تا هنوز بسیار خورد اند و تا هنوز طرز بر خورد با دیگران را نمی دانند، و یکی از اولویت ها در چهار سال آینده،  نگهداشتن آنها به دنبال نمودن شکل عادی زندگی میباشد.
از گذشته ها تا اکنون، خانواده اوباما کوشش نموده تا یک تقسیم اوقات را عملی سازند که به عقیده آنها بارعایت از آن، اطفال شان کامیاب خواهند شد.
در جریان مبارزات انتخاباتی خانم اوباما بی نهایت کوشش مینمود اطفال اش سر ساعت ۸ شب استراحت کنند.
به نقل از یک دوست خانواده گی و مشاور اوباما، اگر آقای اوباما حتی ناوقت تر به خانه بیاید، اطفال اش باید همواره  به وقت معین استراحت کنند.
تماشای تلویزیون نیز برای کودکان رئیس جمهور اوباما، برای یک مدت محدود در روز برنامه ریزی شده است.
آقای اوباما برای دخترش ملیا در یک هفته یک دالر میدهد.  او میگوید زمانی که خانمش میخواهد با آنها رفتار نرم نماید، او خود سعی میکند قیودات لازم را تطبیق کند.
یک موضوعی که برای خانواده اوباما نهایت مهم بوده، این است که آنها میخواهند دختران شان مانند سایر دختران باشند. به همین دلیل است که مادر خانم اوباما، به منظور رسیدگی به نواسه های خود، به قصر سفید میآید.
چون اوباما و خانمش، متعلق به یک خانواده غریب اند، آنها همیشه تاکید میکنند که اسباب خوب به آسانی بدست نمی آید. و از سال ها بدین طرف، خانم اوباما بر سلوک نیک و ترحم تاکید نموده است.
آقای اوباما و خانمش همواره کوشش نموده اند حین صحبت در مورد  اطفال شان کمتر حرف زنند.Ÿ

شماره 51/یکشنبه 22 سنبله 1388 خورشیدی مطابق 23 رمضان المبارک قمری/13 سپتمبر 2009

نوشته: احمد کاووس سیاووش

مسوولان و بزرگان کشور!
با نزدیک شدن روز های با سعادت عید و در روز های ماه مبارک رمضان ما اطفال خواستیم تا به شما بزرگان این پیشنهادات را کنیم:
- از شما خواهش میکنیم در ماه مبارک رمضان و ایام عید به نرخ های مغازه ها و فروشگاه های البسه اطفال کنترول داشته باشید تا خانواده ها بتوانند به اطفال شان لباس خریداری نمایند.
- ما از شما بزرگان و مسوولان مملکت خواهش میکنیم از وارد نمودن سامان بازی جنگی برای اطفال و فروش آن در بازار ها جلوگیری کنید و به عوض آن تاجران را تشویق نمایید که با وارد کردن وسایل بازی صلح آمیز فکر ساختمان وطن را در اطفال بیدار سازند.
- تقاضای دیگر ما از شما اینست که در آستانه روز های عید از وارد نمودن پتاقی به شهر ها جلوگیری کنید و پتاقی های موجود را از دکان ها جمع آوری کنید ما نمیخواهیم روز های عید خود را با صدای انفجار پتاقی ها تجلیل کنیم بلکه میخواهیم در فضای صلح و آرامش با دوستان این روز مبارک را بگذرانیم.
- توقع دیگر ما از شما اینست که در روز های رمضان و عید امنیت شهر ها و سراسر مملکت را بگیرید تا ما بتوانیم با خاطر آرام گشت و گذار نموده با دوستان خود عید مبارکی کنیم.Ÿ

 شماره 47/پنجشنبه 28 جوزا 1388/18 جون 2009

مادرا روزت مبارک!

———————————————————-

ارمغان جوانان

سروده های شاعر جوان

به سلسله معرفی استعداد ها جوانان گفتگویی داریم با شاعر جوان فردوس فرخ امیری که توجه تان را به آن جلب می نماییم:

بابک: خود را معرفی نموده بگوئید که از چه وقت به سرایش شعر رو آورده اید؟
امیری: من فردوس امیری هستم که متولد ماه اسد سال (1371) خورشیدی می باشم. چهار سال اول مکتب را در لیسه منوچهری که در آن زمان لیسه ذکور بود گذراندم،  بعد ازآن به لیسه استقلال تبدیل شدم و اکنون صنف دوازدهم این لیسه هستم. من سرایش شعر را تقریباً هنگامیکه (15) ساله بودم آغاز نمودم و برای مدت یک و نیم سال اشعاری که بیشتر رنگ و بوی مذهبی داشت سرودم که در حدود (100) پارچه  شعر میشد، ولی بعد از آن به سرایش اشعار عشقی و اجتماعی آغاز نمودم و هدف من ازین تغییر سبک این بود که بتوانم بهتر با جامعه ارتباط قایم کنم و برای خوانندگان شعر بیشتر کمک کنم تا در اشعارم خود را بیابند.
بابک: تا حال چند شعر سروده اید و در اشعارتان از کدام سبک پیروی میکنید؟
امیری: تا کنون (20) پارچه شعر اجتماعی و عرفانی سروده ام که بیشتر از سبک عراقی پیروی نموده ام ولی تلاش میکنم در حد توان خود مبتکر باشم.
بابک: شعر از نظر شما چیست؟
امیری: شعر «عکس» احساسات شاعر و حالت جامعة که شاعر زندگی می کند در قالب الفاظ و واژه ها است.
بابک: شما اشعار کدام شعرا را بیشتر میخوانید؟
امیری: من به خواندن اشعار شعرای متقدم زبان پارسی دری مانند حضرت حکیم ناصر خسرو، حضرت مولانا، حضرت حافظ و دیگران بیشترمایل هستم و از شعرای کنونی یا بهتر بگویم شعرای متأخر به شعر شاعر شهیر کشور رونق نادری، استاد خلیلی، پروین اعتصامی و استاد رازق فانی بیشتر علاقه دارم.
بابک: تقاضای شما از مقامات مسوول که در راستای جوانان کار میکنند چیست؟
امیری: از ایشان خواهشمندم از جوانان حمایت کنند و فرصت و زمینه رشد را برایشان مساعد نمایند.
بابک: آیا اشعار تان را از نظر کدام استاد زبان گذرانیده  اید؟
امیری: من اشعارم را بیشتر از نظر دو شخص می گذرانم:
الف: استاد بزرگوار و عزیزم استاد مسعود شعیب که واقعاً برای جوانان حامی و حمایت کننده خوبی هستند.
ب: معلم بزرگ، شاعر توانا و سخنور مقتدر جناب رکن الدین عرفانی که در علوم مذهبی افتخار شاگردی حضور شان را دارم.
بابک: پیام شما به سایر جوانان چیست؟

امیری: می خواهم به جوانان بگویم که هر چه زود تر دست به کار شوند تا این وطن رنجدیده و بلاکشیده خود را آباد کنیم، بیائید تا استعداد های خاص خود را کشف نمائیم و آنها را رشد دهیم تا بتوانیم مصدر خدمت به خاک و وطن خود گردیم.

نمونه کلام شاعر جوان فردوس فرخ امیری:

جهان تمام مرا درد و رنج و غم بی تو
شدست تار مرا نور صبحدم بی تو
تراست راحت قلب بزرگ بی فرخ
مراست راحت دنیای دون الم بی تو
چو هستی نوک قلم شعر ناب بنگاردا
چه رونق است به صبح و مسای عمر من
چه قیمتی است به شام و سپیده دم بی تو
فواره خون کند هر دم در انتظار تو
ز چشم زار پر از اشک و پر ز نم بی تو
وجودت ارزش این عالم است نزد من
نیرزد هیچ همه ملک و جام جم بی تو
به روح پاک پیمبر که شاه هر دو سراست
دو عالمی همه در خاک میزنم بی تو

شماره 46/شنبه 16 جوزا 1388/6 جون 2009

ولی حجازی از آواز خوانان جوان وتاز کار موسیقی پاپ درافغانستان است. ولی حجازی با آهنگ «بیاتو درافغانستان» شهرت زیاد میان جوانان وعلاقمندان پیدا کرد ودر خارج از افغانستان نیز از شهرت بزرگ بر خوردار است. ولی حجازی به گفته خودش از خردسالی به هنر موسیقی علاقه فراوان داشته است. وی در شهر مشهد تهران به دنیا آمده و اصلاً از ولایت هرات افغانستان میباشد. از کودکی با فامیل به شهرهایدلبرگ کشور آلمان رفت و تا اکنون در همان جا زیست مینماید. ولی بایک گروه بیست نفری کار میکند . او با حرکات موزون ونو آوری هایی که روی صحنه یا ( استیژ) اجرا می کند به شهرت خود افزوده است. اکثریت کمپوز ها وشعر آهنگ های ولی از خودش میباشد.
ولی حجازی در مدت کم آواز خوانی خود با اکثریت هنرمندان معروف افغانستان کنسرت های مشترکی اجرا کرده است.
ولی در خارج از افعانستان علاقه مندان زیادی دارد از اولین تورهای مسافرتی ولی با نام «بیا تو» در تاریخ ۲۱ دسامبر سال ۲۰۰۷ تا ۵ جنوری سال ۲۰۰۸ در کشورهای کانادا و آمریکاو تور دیگراو از تاریخ ۱۱ می سال ۲۰۰۸ در قاره های اروپا، استرالیا، آسیا وآمریکا میتوان نام برد. ولی دراین سفر ها علاقه مندان فراوانی برای خود کسب کرده است. آهنگ ولی حجازی دراکثریت تلویزیون های فارسی زبان جهان به نشر می رسد.
ولی حجازی اولین آلبوم خودرا در سال ۲۰۰۷ به نام After Loveتوسط کمپانی آونگ ارائه نمود .این آلبوم شامل ۱۱ آهنگ است.

شماره 45 سال پنچم 6 جوزای 1388 —-  27 می 2009

به قلم : شهلارستمی

در انتظار نخل طلا، شهر “کن” کم کم جو همیشگی خود را، با رفتن شمار زیادی از کسانی که از صبح زود، با کوله پشتی و بندی همراه با کارت ورودی فستیوال بر گردن، پیاده روهای شهر را به سرعت می پیمودند، تا حدودی باز یافت.

با این حال هنوز تعدادی باقی مانده اند که آخرین لحظات فستیوال و جوایز را اعلام کنند. شماری هم که دیر به فستیوال رسیده اند در حال دیدن همه فیلم های بخش مسابقه ای هستند که یکی پس از دیگری در حال نمایش هستند.

پیش از انجام یک جمع بندی کلی از فستیوال امسال  شاید بد نباشد کمی به فیلم مراسم اختتامیه امشب و سپس به جوایز دیگر شصت و دومین فستیوال “کن” که از دیشب به این سو اعطاء شد، اشاره ای بکنم.

“کوکو شانل و ایگور استراوینسکی”، ساختۀ “یان کونن”، کارگردان هلندی تبار و ساکن فرانسه، به داستان عشق این دو شخصیت سرکش در زمان خود، یعنی سالهائی بین جنگ اول و دوم یا سالهای به اصطلاح “دیوانگی” می پردازد. “گابریل شانل”، خیاط ، که با پشتکار و زیرکی تبدیل به یکی از مهمترین مدلیست های فرانسه و دنیا شد، در آن سال ها زنان را، با پیراهن های بسیار مواج، ساده و کوتاه شده، از قید کرست های تنگ رها کرد. او خود نیز تابع هیچ یک از موازین دست و پاگیر جامعه نبود و به آزادی شخصی اش اهمیت بسیاری می داد.

“استراوینسکی” هم که از انقلاب روسیه گریخته با زن و فرزندهای متعدد به فرانسه پناه آورده بود، موسیقی ای را می آفرید که بسیار انقلابی بود و پذیرفتنش برای افکار محافظه کار آن زمان دشواربود. ملاقات این دو و کمک “گابریل شانل” معروف به “کوکو شانل” نمی توانست بی اثر باقی بماند، به ویژه این که “کوکو شانل” صاحب عطر معروف “شانل شماره 5″ ، او و خانواده اش را در خانه بسیار باشکوه خود جای داد و همه مخارجشان را می پرداخت.

گر چه در این فیلم، موسیقی “استراوینسکی”، به روی صحنه آوردن اولین “تقدیس بهار” توسط گروه باله “دیاگیلف” با موسیقی استراوینسکی و برخورد مردم با آن بسیار جالب است اما نمی تواند بازی بد هنرپیشۀ اصلی “آنا موگلالیس”، دیالوگ های ضعیف و گاه اغراق آمیز آن ها را جبران کند.

یک ماجرای جالب دیگر نمایش ارزانترین فیلم فرانسوی به نام “لیزا” ساختۀ “تییری اوبادیا”، ترانه سرا و آهنگساز بود که تنها 15000 یورو خرج برداشته. او که آرزوی ساختن یک فیلم را در سر می پروراند با سختی های بسیار این کمدی موزیکال 90 دقیقه ای را ساخت که در سالنی پر از جمعیت به نمایش در آمد. “تییری اوبادیا” که برای انجام “تراولینگ” هایش پول نداشته، از “اسکیت” استفاده کرده است … او قرار است با این فیلم خود که گفته می شود از موفقیت خوبی برخوردار خواهد شد، به سراسر فرانسه سفر کند. این درس خوبی است برای همۀ کسانی که میخواهند فیلم بسازند، سناریو دارند اما پول ندارند…

حال برویم سراغ جوایز دیگر

شب گذشته، جوایز “نوعی نگاه”، “فیپرسکی” و ” کلیسای کاتولیک” اعطاء شد. جایزۀ بزرگ بخش “نوعی نگاه به فیلم “دندان نیش”، ساخته بسیار خاص کارگردان یونانی ” یورگوس لانتیموس” تعلق گرفت. در این فیلم هم، به سان فیلم “روبان سفید” که بستر ظهور انسانهای فاشیست را مورد نظر قرار میداد، از ورای یک خانواده که اعضایش توسط پدر خانواده از دنیا جدا نگه داشته شده اند و رفتارهای غریبی پیدا می کنند و همچون سگی تربیت می شوند که بی چون و چرا همل فرامین اربابش را اجرا می کند، به حکومت های دیکتاتوری و نحوه بستن و دور نگهد اشتن افراد این کشورها از تأثیرات بیرونی اشاره دارد. کارگردان می رساند که هیچ وقت نمی توان در حبابی بسته ماند و سرانجام نسیم آزادی به یک نحوی وارد می شود. فیلمی در خور تعمق اما طولانی و تا حدی کسل کننده.

ژوری این بخش تصمیم گرفت جایزۀ ویژۀ خود را مشترکأ به بهمن قبادی برای فیلمش ” کسی از گربه های ایرانی خبری ندارد” و  “میاهانسن-لوو” کارگردان فرانسوی برای فیلم “پدر فرزندانم” بدهد.

جایزۀ هیات داوران که ریاستش با “پائولو سورنتینو”، کارگردان خوب ایتالیائی بود به فیلم “پلیس، صفت” ساخته “کرنلیو پرومبویو” گارگردان رومانیائی تعلق گرفت که درسال 2007 در “کن از او فیلم پر طنز سیاسی “در ساعت 12 و 8 دقیقه در شرق بخارست” را دیده بودیم که جایزۀ دوربین طلائی  آن سال را برای این اولین فیلم بلندش ربود.

جایزۀ بزرگ “فیپرسکی” برای بخش مسابقه ای به فیلم ” روبان سفید” ساخته “مایکل هانه که” کار گردان اتریشی اعطاء شد. “کرنلیو پرومبویو” گارگردان با استعداد رومانیائی باز هم  جایزه “فیپرسکی” بهترین فیلم بخش نوعی نگاه را برای فیلم “پلیس، صفت” ربود و جایزۀ فیپرسکی فیلم های  بخش “هفتۀ منتقدین” به “آمریکا” ساخته “شریان دابیس” کارگردان فلسطینی تبار آمریکائی داده شد.

جایزۀ کلیسای کاتولیک یا “اکومنیک”  به فیلم “در جستجوی اریک” ساخته “کن لوچ”، در میان کف زدنهای طولانی، اعطاء گردید.

فیلم “روبان سفید” ساختۀ “مایکل هانه که” نیز تقدیر نامه دریافت کرد

هیات داوران این جایزه در عین حال یک “ضد جایزه” را به “دجال” فیلم جنجال برانگیز “لارس فون تریر”، کارگردان دانمارکی  دادند. آنها برای توجیه این جایزۀ خود گفتند که “لارس فون تریر” در این فیلم بسیار زن ستیز بوده، میخواسته بگوید که زنان گناهکار در آتش جهنم می سوزند و تنها با مرگ آنان است که، به طور نمادین، مردها از جا بر می خیزند و حرکت میکنند…  به باور بسیاری با نگاه کردن به وضع زنان در جهان می توان گفت که این از زن ستیزی ناشی نمی شود بکه برعکس “لارس فون تریر” در مورد آن هشدار می دهد چون این باور در ناخود آگاه بسیاری از مردان و ملت ها حضور دارد.

خبری حاشیه ای

ژیل ژاکوب، رئیس فسیتوال کن که دیروز با ماشینی تصادف کرد که آهسته حرکت می کرد اما او را به زمین انداخت و ظاهرأ در این تصادف شانه اش صدمه دیده، با دست باند پیچی شده از میهمانانش در بالای پله های کاخ فستیوال استقبال کرد.

جمع بندی کوچکی از فستیوال

از نظر کیفیت فیلم ها، به ویژه در بخش مسابقه ای می توان به طور کلی از فیلم هائی با کیفیتی  نه چندان بالا صحبت کرد. این در حالی است که خبرنگاران فرانسوی جای بزرگی به “ژاک آودیار” برای فیلم “پیامبر” ، به “پدرو آلمو دووار” برای فیلم “آغوش شکسته” ، “آلن رنه” برای فیلم “علف های وحشی” می دهند، همکاران خارجی آن ها سخت گیرانه تر بر خورد  می کنند. حال باید دید که آیا به گفتۀ “ایزابل هوپر” رئیس هیأت داوران “نخل طلای” غافلگیر کننده ای داده خواهد شد یا نه.

در مورد جشن و پارتی ها، خبرها حکایت از مصرف کمتر… و شمار کمتر جشن ها دارند. شبهای بسیار شلوغ و پر تلاطم “کن” هم ظاهرأ امسال به رونق سالهای گذشته نبوده و بحران اقتصادی به این شهر نیز رخنه کرده است. دیگر این که از آتش بازیهای خصوصی خبری نبود و به گفتۀ یکی از کارشناسان رویدادهای “کن”، درآمد دست اندر کاران برگزاری جشن ها 30 در صد نسبت به سال گذشته کاهش یافته است.

جشن بنیاد “آمافار” که به منظور جمع آوری پول برای کمک به تحقیقات در زمینۀ بیماری ایدز همه ساله برگزار می شود و ” شارون استون” هنرپیشه آمریکائی معاونتش را بر عهده دارد، علیرغم تلاش های او و حضور “بیل کلینتون” رئیس جمهوری پیشین آمریکا، نتوانست به نسبت گذشته مبلغ مناسبی جمع آوری کند و در واقع حتا کمتر از یک دوم آن چه در سال گذشته نصیبشان شد، یعنی 3 میلیون دلار، به دست آورد.

شماره 37/یکشنبه 7 میزان 1387 مطابق 28 سپتامبر 2008

امروزه در رسانه هاي چاپي و رسانه هاي الكترونيکی كشور درباره جوانان ومشكلات آنها گفت وگوهاي زياد صورت ميگيرد،ولي هيچگونه اقدام در رفع مشكلات آنها صورت نمي گيرد كه اين خود يك بحران در ازدياد مشكلات جوانان ميباشد.اين گفتگوها باعث ميشود تا مردم جوانان را مجرم پندارند وآنها را سرچشمه اين همه نابساماني ها درجامعه وانمود سازند درحاليكه واقعيت امرچيزي ديگري است كه آن را جامعه مي نامند.                              

سرچشمه اين همه نابساماني هاي ناگوار از همان جاي بر ميخيزد كه جوانان درآن تربيه مي يابند.كه همان عبارت از جامعه است. اين را بايد جدي دانست كه جامعه در ساختار شخصيت جوان رول به سزاي دارد.           

 مانند والدين كه در تربيه اطفال نقش به سزاي را دارا ميباشند.                                                                

پس هرگاه ماادعاي ساختار جامعه فقير وبي بضاعت خود را داريم.اولأ دست به ساختار وپرورش فرزندان وجوانان كشور بزنيم،در غير آن ساختار جامعه آرزوي محض خواهدبود.                                                              

مشكل اساسي كه در كشورما درقبال جوانان وجود دارد بي مسووليتي و غلط انديشي كهن سالان وبزركسالان است كه هيچ گاهي متوجه اين نكته نگرديده اند كه مشكل از جوانان فرهيخته اين مرزوبوم نبوده ،بلكه مشكل اساسي از محيط زيست ما وجامعه ماست.اگر ما ژرفتر بنگريم مشكلات جوانان بازگو كننده وضع جامعه ما ميباشد.

با در نظر داشت وضع كنوني افغانستان مشكلات جوانان را ميتوان چنين تقسيم بندي كرد:    

1_ موجوديت جهل و بيسوادي:

اگر جهل در جامعه اي بوجود آيد همه فضيلت ها را ممكن ازبين ببرد،چه رسد در جامعه اي كه اصلأ سواد اساسي راه نيافته باشد.كه عامل اين هم براي همه آشكار است كه جنگ و بدبختي سه دهه در كشور است كه بابسته نمودن دروازه هاي مكاتب ،مراكز آموزشي وقتل و زنداني نمودن اهل خرد مردم را وحشت زده ازعلم ودانش نمودند كه تا امروز از بركت سواد محروم اند.

2_ ضعف بنياد هاي فكري :

امروزه جوانان از هر سوي مورد تهاجم فكري وانديشه هاي وارداتي قرار گرفته اند كه جوانان در يك كشمکش فكري قرار داشته و در يك مسير نامعلوم در حركت اند.

3_ ضعف اخلاقي:

اخلاق يكي از ابزار بسيار اساسي حفظ وپايدار نگهداشتن جامعه مي باشد كه اين خود هدف پيامبران اسلام بوده است.كه در پياده نمودن اخلاق نيكو مي كوشيدند،ولي متأسفانه كه در كشور ما حتا تحصيل يافته هاي ما حاضر به رعايت اين نقطه نيستندوباعث بي اعتمادي خودشان در جامعه ميگردد.

4_ عدم يك رهبري سالم و كارفهم:

درست است كه در دهه هاي گذشته جوانان  درگير اين بحران بودند كه رهبري سالم وجود نداشت و اگر رهبري هم وجود داشت دنباله رو بود و از اداره سالم برخوردار نبود،ولي امروزه نيز با به وجود آمدن دولت انتخابي نه تنها اينكه رهبري سالم وجود ندارد بلكه مشكلات جوانان دوبرابر شده است.

5_ اضطراب وپريشاني:

يكي از مشكلات ديگري است كه جوانان درگير آن است و برزنده گي آنها سايه گسترده است.پريشاني و اضطراب سراسر وجود جوانان را فراگرفته است وآنها را در يك نا اميدي نسبت به آينده قرار داده است.كه اين خود باعث تنبلي،كندهوشي ،بيكاره گي وبيماري جوانان مي گردد.

6_مشكلات خانواده گي و محيطي:

جوانان ما در محيط مختلف با افكار متفاوت زنده گي مي كنند كه باعث اضطراب و نااميدي آنها مي گردد،چون مفكوره ها در تضاد قرارمي گيرند تا مفكوره جانب مقابل خود را ازبين ببرند .

پس براي آرامش وآسوده گي جوانان لازم است نكات فوق در نظر گرفته شود وبا ايجاد يك رهبري سالم ومردمي كه بازگو كننده خواستهاي مردم باشد ميتوان در ازبين بردن مشكلات جوانان و نوجوانان گام هدفمند نهاد.

هرقدم هدفمند گام است در راستاي ترقي ،پيشرفت وآبادي كشور عزيز ما افغانستان!Ÿ

نويسنده:احمد حارث ( جمال زاده) دانشجوي سال سوم ژورناليزم

جوانان در منگنه فقر، بیکاری، بیسوادی و سربازگیری دهشت افگنان

 نوشته محمد داود سیاووش

با آنکه از روز جوانان در عرف تشریفات در همه جا تجلیل به عمل آمده سخنان امید بخش و وعده های زیادی به خاطر حل معضلات شان گفته شد اما در واقعیت امر وضع زندگی و شرایط فعالیت اجتماعی جوانان با دشواری های بزرگی مواجه است.

سازمان ملل جوان به افراد سنین (15-24) اطلاق مینماید این تعریف با سنی که در کنوانسیون جهانی حقوق اطفال برای طفولیت تعیین شده منافات دارد اما به هر حال همین قشر فعال و با تحرک جامعه در کشور ما متأسفانه از حد اقل امکانات برخوردار است.

اگر برای جوانان سایر کشور ها شرایط تحصیل،‌ اشتغال سپورت، حفظ الصحه و تعلیم و تربیه سالم مساعد است برعکس یک نگاه گذرا نشان میدهد که جوانان افغانستان در چه شرایط دشواری قرار دارند:

1-    بیسوادی و تعلیم و تربیه ناقص:

در حال حاضر دروازه مکاتب در بسیاری از ولایات جنوب کشور بسته بوده حتی گراف مکتب سوختن و مکتب ساختن تقریباً در یک سطح قرار دارد، در مکاتبی که از طرف مخالفان دولت به شکل مدرسه تشکیل شده جوانان با روحیه تعصب، خشونت و نفرت از مظاهرزندگی مدنی تربیه میشوند، عده از این جوانان در تربیتگاه های خارج شستشوی مغزی شده برای فعالیت های انتحاری آماده میشوند.

در ولایاتی که دروازه مکاتب باز است طی شش سال اخیر به دلیل غلط چاپ شدن کتب درسی که حتی در مضمون قرائت دری صنف (6) حرف (پ) در ردیف حروف الفبا از چاپ مانده بود در واقع شاگردان اولاً چیزی نیاموختند چون وقتی کتابی به اختیار شان قرار گرفت حتی با معادلات و فورمول ها و صفحات غلط روی هم صحافی شده بود که از آن چیزی گرفته نتوانستند.

و در ثانی در ماه اسد سالروان با افتخار وزارت معارف اعلان نمود که به طور جشنواره توزیع کتب درسی به مکاتب را رویدست گرفته اینکه طی پنج ماه اول شاگردان در صنوف مصروف چه بودند هیچکس چیزی نمیگوید.

2-      تحصیلات عالی:

طبق اظهارات مقامات مسوول جمعاً (80) هزارمتعلم درختم سال تعلیمی قبل در آزمون کانکور پوهنتون ها و موسسات عالی تحصیلی اشتراک نمودند که از این جمله تنها (18) هزار تن به دانشگاه ها و موسسات تحصیلات عالی جذب گردیده متباقی به صفوف سپاه بیکاران پیوستند. شاید اینها از جمله خوشبخت ترین کسانی باشند که حد اقل با فراغت از صنف (12) بیکار اند در حالیکه سن و سال آنان تعداد بیشمار دیگر وجود دارند که نه تنها بیکار اند بلکه بیسواد نیز میباشند.

3-      عدم اشتغال برای جوانان:

در حالیکه موسسات تولیدی و تشکیلات اداری که بتواند مردم را بکار جذب کند وجود ندارد و هر روز به بهانه های اصلاحات اداری، (DDR) و غیره تعداد زیادی از مردم از کار بیکار میشوند، در این شمار جوانان بیش از همه به خاطر بیکاری آسیب پذیر اند. آنانی که امید ها و آرزوهای بزرگی دارند آنانی که ایده آل های داشتن همسر، زندگی مرفه و داشتن موقف و موقعیت مناسب اجتماعی را دارند با جیب خالی و با تحقیر و توهین اجتماعی که هر روز زرق و برق آن چشم ها را خیره میکند مواجه اند و در این حال آنان بالطبع انسان های گوشه گیر، پر عقده و ناراضی از نظام موجود بار می آیند که زمینه ساز خوبی برای سربازگیری مخالفان از صفوف آنان میباشد.

شنیده شده که عده از این جوانان که بیکار اند در بدل پرداخت پول در صفوف مخالفان دولت جذب شده با حمله و اشتغال مؤقت مواضع دولت امرار معاش مینمایند و جنگ را مسلک نان آور شان قرار داده اند.

4-      کمبود زمینه سپورت:

در شهر چهار و نیم میلیونی کابل یک استدیوم ورزشی خیلی کهنه وجود دارد که در اطراف آن میدان های مخروبه ورزشی قرار دارد. برای جوانان میدان های ورزشی، استدیوم های سپورتی و جمنازیوم های سپورتی در نواحی شهر وجود ندارد. جوانی که بیکار است و حد اقل میدان برای والیبال، فتبال، باسکتبال، تینس، هاکی و غیره در محدوده زندگی روزمره اش جود ندارد شاید زود تر به گروه های کیسه بران و باندیست ها جذب شده باعث بحران امنیتی در شهر شود. در حالیکه جوانان کابل به مقایسه آن ولایاتی که در آن ها حتی یک میدان معیاری والیبال وجود ندارد شاید از خوشبخت ترین جوانان افغانستان باشد

5-      نبود سالون های مطالعه:

باز هم شهر کابل را در نظر میگیریم در این شهر که پایتخت کشور میباشد سالون های مطالعه که از آن طریق جوانان بتوانند در هر ناحیه به آسانی به کتب، مجلات، جراید و روزنامه ها دسترسی داشته باشند وجود ندارد با چند کتابخانه محدود در نواحی که آنهم دروازه هایشان اکثراً بسته میباشند جوانان قادر نیستد از نشریه های روزانه مستفید شده از اوضاع روز در رابطه به مسایل اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و غیره اطلاع حاصل نمایند.

به طور عموم سیستم کتاداری افغانستان کهنه شده وسیستم فعال رسیدن معلومات از طریق آن برای نسل جوان میسر نیست و برای چهار و نیم میلیون باشندگان کابل فقط یک کتابخانه عامه کوچک و خیلی ابتدائی وجود دارد.

6-      خطر اعتیاد به مواد مخدر:

ارقام رسمی اخیر دولت نشان میدهد که در حدو یک  و نیم میلیون تن در افغانستان به مواد مخدر معتاد شده اند. اگر به تعمیر تخریب شده خانه فرهنگ شوروی سابق بروید صدها جوان را میبینید که با رنگ زرد و تن نحیف در اتاق های نمناک و تاریک آن دراز کشیده و در خمار مخدرات مانند ماهی می تپند. جوانی که بیکار است اولاً خودش به این مرض آغشته میشود در ثانی عده از این جوانان برای انتقال مواد مخدر از اطراف قاچاقبران استخدام میشوند. در دهات و روستاهای ولایاتی که کوکنار کشت میشود از این جوانان در به اصطلاح (نشتر زدن) کوکنار استفاده مینمایند و عده از آنان در فابریکات مواد مخدر مصروف کار اند.

7-    خطر ماین و مواد منفجر ناشده:

در ولایاتی که جنگ جریان دارد و یا ولایاتی که جنگ را سپری نموده اند تعداد زیاد جوانا در اثنای کار بالای زمین، چراندن مواشی ویا گشت و گذار با انفجار ماینها و مواد منفجر ناشده اعضای بدنشان را از دست میدهند، بسیاری از این جوانان از اینکه چگونه از ماین فیلد ها خارج شوند و یا هنگام مقابل شدن با ماین چه کنند معلومات ندارند و آگاهی از خطر ماین برای شان داده نشده، جالب آنست که حتی از وقوع حوادث انفجار در محلاتی که قبلاً ماین پاکی شده نیز گزارش های به گوش میرسد.

8-      نبود شبکه فعال جامعه مدنی:

با آنکه تحولات کشور طوریست که باید نسل جوان وارد صحنه شود، ولی در افغانستان هنوز شبکه جامعه مدنی که بتواند این نسل پر تحرک را در تحولات اجتماعی داخل سازد وجود ندارد، جوانان اکثراً به عوض شامل شده در شبکه جامعه مدنی که از آن طریق دولت و موسسات سیاسی بر سر اقتدار را با طرح پیشنهادات تحت فشار قرار دهند شکار احزاب خام و احساساتی میشوند که آنانرا در منجراب خصومت ها و خشونت های قومی، مذهبی و مخالفت با روند دموکراسی و بازشدن جامعه انداخته عملاً نیروی نسل جوان را با فعالیت گردابی زایل میسازند. در حال حاضر به عوض تلقین شعور مدنی در جوانان آنانرا با زرق احساسات نفرت و تعصب و تنگنظری در حلقات خاص نگهمیدارند. تاجران سیاسی به معامله و تجارت مصروف اند و جوانان مانند دوران جنگ سرد هیزم درتنمایی ها و بزرگنمایی های آنان میباشند و برعکس شبکه جامعه مدنی مانند یک تشکیلات اداری به سفر های خارجی، میهمانی ها و تور های داخلی در خواب فرو رفته است.

9-      خطر ایدز:

در حالیکه چند سال قبل در افغانستان کسی ایدز را نمیشناخت گزارشهایی وجود دارد که عده یی در افغانستان به ایدز مبتلا شده اند. این مسأله قابل دقت است که وقتی جوانی بدون پول خواهشات نفسانی دارد و او باید پول بدست بیاورد،از اینکه جای کار وجود ندارد طبعاً این پول باید از طریق غیر مشروع بدست بیاید که با آن میزان جرایم اخلاقی، کیسه بری، دزدی، غارت، اختطاف، چپاولگری، زورگوئی و غیره بلند میرود و وقتی این پول باد آورده غیر مشروع بدست آمد به قول معروف (از آب به آب و از شیر به شیر) باید در راه نا مشروع به مصرف برسد که بازهم باعث بلند رفتن گراف فحشا در جامعه میشود.

10-   دهشت افگنی و جوانان:

برای فعالیت های طاقت فرسای کوهنوردی، حمل سلاح و جنگ یقیناً بهترین نیرو در سنین جوانی سراغ میشود. حالا شما یک دهکده در یک ولسوالی دور افتاده ولایت نا آرام را در نظر بگیرید. در آنجا دولت وجود ندارد، کار وجود ندارد، غذا وجود ندارد بر عکس شخصی به آن محل رفته جوانان را تشویق میکند که اگر فعالیت تخریبی بر ضد دولت انجام دهند برایشان پول میپردازند، آیا این جوان به غیر از پیوستن به آن گروه چاره دیگری دارد؟ فورمول قوتمندی دهشت افگنان در همین عنصر ساده وجود دارد. وقتی این جوانان را به دایره فعالیت کشانیده و شستشوی مغزی نمودند هر نوع فعالیت تخریبی و عملیات انتحاری را توسط آنان انجام میدهند، در این حال دولت گلایه و شکایت مینماید که چرا فعالیت های انتحاری وجود دارد!

این ها گوشه ای از مشکلات جوانان افغانستان میباشد، در حالیکه دولت افغانستان هر شب از طریق تلویزیون ها در خلاصگیری جنگ های لفظی روشنفکرانی گیرمانده که بام تا شام حوصله مردم را با طرح های پیش پا افتاده به لب رسانیده و وقت فکر کردن بالای ام الامراض اجتماع را از دستگاه دولت گرفته اند برای نگارنده هنوز این سوال حل نشده که این همه وزرای مشاور، وزرای برحال و کارمندان عالیرتبه و دیپلومات های اطراف رییس جمهور مصروف چه کار هایی اند؟

چرا آنان با تدویر سیمینار ها به خاطر بررسی مشکلات جوانان، اطفال، زنان و غیره اقشار و اصناف جامعه و تدویر مراکز تحقیقی، تدابير جامع از وضعیت کنونی ارائه نمی نمایند در غیر آن تشکیل وزارت جوانان و انحلال و تنقیص آن هیچ دردی را دوا نکرده و نخواهد کرد.