شماره 55/شنبه 9 عقرب 1388/31 اکتوبر2009

کنفرانس کاروان صلح زنان افغانستان تحت عنوان بن بستهای صلح و موقعیت زنان از طرف مؤسسه مدیوتیک و با حمایت مؤسسهdedاز تاریخ 2 الی 4 عقرب سال روان در هوتل سنترال شهر کابل به اشتراک زنان مرکز و ولایات دایر گردید. در این کنفرانس زنان از زون های شرق، شمال شرق و جنوب شرق و شهر کابل در بارۀ مشکلات شان در عرصه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی سخن گفتند. در روز اول حمیدالله حاحی نماینده مدیوتیک، آقای رویان روک رییس مؤسسهded، معین وزارت زنان، فوزیه کوفی نمایندۀ مردم در پارلمان و داکتر عالمه کوردیناتور خدمات مدنی صلح مؤسسهdedو عده دیگری از زنان در باره موضوعات و جهات مختلف مشکلات حیات زنان صحبت  نمودند و پیام حامد کرزی توسط آمنه افضلی عنوانی کنفرانس قرائت گردید. در روز های بعدی زنان در گفتمان های گروپی اشتراک کردند که در چهار بخش مسایل را مورد بحث قرار میداد و در پایان از کار کنفرانس نتیجه گیری صورت گرفت. در جریان کنفرانس برنامه های فرهنگی چون نمایش تیاتر و کنسرت وجیهه و فرید رستگار به اشتراک کنندگان کنفرانس مد نظر گرفته شده بود، در ذیل بیانیه داکتر عالمه کوردیناتور خدمات مدنی برای صلح مؤسسهdedرا میخوانید که در روز اول کنفرانس ایراد گردید:

حضار محترم
گردهمایی کاروان صلح به خاطر آن راه اندازی گردیده تا در آن زنان کشور ما با کاروانی از صلح، دوستی، صفا و صمیمیت کران تا کران این کشور را از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب با قلوب مملو از احساس و عاطفه در نوردیده پل صمیمیت ها و زدودن کدورت ها را میان ساکنان افغانستان برقرار سازند. کاروان صلح برای آن راه اندازی میشود تا زنان دست به دست هم داده به یک صدا بگویند که: لطفاً هیچ نوع معامله به بهای پایمال نمودن حقوق ما نکنید.
کاروان صلح میخواهد این صدای انسانی زنان را به گوش دولتمردان افغانستان برساند که لطفاً در هیچ جرگه و شورا به خاطر ملامتی مردان زنان را بد ندهید. شنیده میشود که در این روز ها در برخی از نهاد های رسمی کار روی طرح قانون جدیدی به نام قانون عدالت غیر رسمی جریان دارد. کاروان صلح میخواهد این صدا را بلند کند که: قانون گذاران محترم لطفاً از یاد نبرید که عدالت، عدالت بوده رسمی و غیر رسمی ندارد اگر شما میخواهید به این وسیله به دست و پای زنان جدا از حقوق حقه مسجل شده شان در قانون اساسی زنجیر ببندید به یاد داشته باشید که خوشبختانه قانون اساسی این حق را به مردم داده که هیچ قانونی را خلاف آن قبول نکنند.
دوستان!
ما خوب میدانیم که زنان افغانستان از سالیان متمادی در شرایط جنگ به سر میبرند، آتش جنگ در کشور هنوز شعله ور است و زنان در جنگی میسوزند که بر آنان تحمیل شده و میشود، جنگی که زنان در افروختن آن سهم نداشته و تنها بار آنرا میکشند، بنابران در شرایط کنونی همه شهروندان کشور و به ویژه زنان به صلح نیاز مبرم دارند.
خوشبختانه زنان به حیث فعالان صلح توانسته اند به طور نسبی در حوزه فعالیت های جامعه مدنی افغانستان و تحکیم صلح نقش فعال ایفاء نمایند، چنانچه از سال 2006 به اینسو در شبکه نهاد های جامعه مدنی برای صلح نقش نهادهای زنان برجسته میباشد. در سالهای 2004-2006 در عدۀ از محلات کشور شوراهای صلح پا به عرصه فعالیت گذاشت که در آن زنان نیز عضویت داشتند، زنان در ترکیب کاروان های صلحی که به هدف ترویج فرهنگ همسویی، تفاهم و همدیگر پذیری میان گروه ها، اقشار و اقوام مناطق مختلف افغانستان به ابتکار مؤسسه مدیوتیک و حمایت مؤسسه خدمات انکشافی آلمان راه اندازی میشود سهم فعال داشتند. از سال 2004 به اینسو در اکثر فعالیت های پروگرام خدمات مدنی برای صلح زنان مؤسسهdedیکجا با سازمان های همکار افغان مصروف فعالیت میباشند. در مراسم و محافل روز بین المللی صلح که به همکاری مؤسسهdedراه اندازی گردید زنان نقش فعال داشتند. به ابتکار شبکه زنان افغان و «دهلی پالیسی گروپ» در شروع این ماه کابل میزبان کنفرانس دو روزه زنان سه کشور هند، پاکستان و افغانستان بود که در سطح منطقه میتوان آن را یک ابتکار نامید، در این کنفرانس به خاطر ایجاد شبکه صلح زنان منطقه بحث صورت گرفته و سکرتریت به اشتراک زنان هر سه کشور به وجود آمد.
در مجموع فعالیت های جامعه مدنی افغانستان در راستای تحکیم صلح بر مبنای دیالوگ و گفتمان بوده و با اقدامات حکومت در راستای حل منازعات متفاوت میباشد. آنچه گفته آمدیم نقش نهاد های مدنی زنان بود که متأسفانه فیصدی شان اندک بوده و هنوز در مقیاس سراسری زنان کشور شامل این روند نمیباشند و زنان متأسفانه با وجود اینهمه تلاش ها با مشکلات متعدد رو به رو هستند. چون بحث امروزی روی بن بستهای صلح و موقعیت زنان افغان در آن است به جاست با درک تعریفی که ما از صلح داریم موقعیت فعلی زنان افغان را اندکی توضیح دهیم. میدانیم که صلح تنها قطع جنگ و قطع استعمال زور و قوه نبوده بلکه بر مبنای عدالت استوار میباشد، به جاست ببینیم که عدالت و انکشاف در حیات فعلی زنان افغانستان چگونه تحقق میپذیرد.
متأسفانه زنان افغانستان در شرایط دشوار اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی قرار دارند و با آنکه بزرگترین دانشمندان، زمامداران و بزرگان جامعه در دامان آنان تربیت میشوند ولی به موازات روحیه مسلط مرد سالاری در جامعه همواره به مثابه جنس دوم شناخته میشوند.
متأسفانه هشت سال پس از برقراری اداره مؤقت، انتقالی و انتخابی هنوز جایگاه زنان در نظام سیاسی افغانستان از روی کاغذ به صحنه عمل وارد نشده وبه رسمیت شناخته نشده، آزادی های مدنی شان در بند کشیده میشود و در محلات افغانستان از ابتدایی ترین حقوق بشری محروم میباشند. با آنکه در این مدت جامعه جهانی به منظور بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی و آموزش و پرورش زنان میلیون ها دالر را اختصاص داده و ده ها نهاد ملی و بین المللی برای دفاع از حقوق زنان و بهبود شرایط زندگی آنان آغاز به کار نمود ولی از مجموع این تلاش ها متأسفانه نتایج قابل ملاحظه که دگر گونی واقعی را در حیات زنان به وجود بیاورد به دست نیامد، برخی از این نا رسایی ها و مشکلات حیات زنان را بر می شمریم.
-1در عرصه مصؤنیت و امنیت زنان
با آنکه در قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل مواردی به خاطر صلح و امنیت زنان به تصویب رسیده و در آن بر نقش زنان به عنوان گروه های میانجی در محل منازعات تذکر رفته، متأسفانه در افغانستان حتی اشکال ابتدایی که در گذشته به شکل عنعنوی به خاطر فرونشاندن آتش جنگ ازا نقش زنان استفاده میشد فراموش شد و در زمینه هیچ اقدام قابل ملاحظه صورت نگرفت. در حالیکه از گذشته ها در جامعه افغانی در هنگام جنگ ها مردان از نظر اخلاق اجتماعی به زنان حمله نمیکردند، ننگ آوردن چادر زنان خیلی از دشمنی ها را پایان می بخشید و حتی در بعضی محلات که اقوام با هم به جنگ میبودند زنان امور کشاورزی و روزمره را در محیط اقوام با هم دشمن به مصئونیت خاطر انجام میدادند و هیچگاه مورد تعرض و تجاوز قرار نمیگرفت. در قطعنامه شورای امنیت رفع هر گونه تبعیض علیه زنان محکوم شده ولی عملاً در دستگاه دولت افغانستان دولتمردان حاضرو قادر نیستند با زنانشان در محافل حاضر شوند و یا به آنان اجازه دهند در حیات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی سهم گیرند. در کشوری که رهبران احزاب، دولتمردان و بزرگان لشکری وکشوری آن به خانواده خود اجازه اشتراک در حیات اجتماعی و سیاسی نمیدهند این قوانین روی کاغذ را بالای کی باید تطبیق کرد.
-2محدودیت تحصیل و تعلیمات مکاتب
در حالیکه در نیمی از کشور مکاتب به روی دختران بسته میباشد و گراف مکتب سوختن به مقایسه مکتب ساختن بلند تر است و مؤسسات تحصیلی کشور نمیتوانند نیمی از فارغان دور بکلوریا را جذب کنند تعداد زیادی از دختران در افغانستان از نعمت سواد محروم و از شمولیت به مؤسسات تحصیلات عالی بی نصیب میمانند. به روی دخترانی که به مکتب میروند در برخی مناطق تیزاب پاشیده میشود و مورد آزار و اذیت قرار میگیرند. ارقام نشان میدهد که فقط 20 فیصد زنان در افغانستان با سواد میباشد.
-3خشونت های خانوادگی
ارقام در سطح بین المللی نشان میدهد که یک ششم زنان قربانی خشونت میشوند. این خشونت ها که شامل بدل دادن، لت و کوب، بد دادن، تجاوز جنسی، به نکاح دادن اجباری و سایر اشکال فشار بر زنان میباشد باعث خود سوزی، خود کشی، فرار از منزل و سایر مشکلات اجتماعی گردیده زنان را در وضعیت ناگوار اجتماعی قرار میدهد. در مجموع خشونت های فزیکی، فرهنگی و ساختاری بر زنان افغانستان حاکم است.
-4عدم دسترسی زنان به عدالت
در افغانستان بخش اعظم زنان در زمینه دسترسی به عدالت با مشکلات مواجه اند یک نهاد تحقیقاتی حقوقی در افغانستان میگوید بخش اعظم زنان به عدالت دسترسی ندارند. این نهاد که مسأله دسترسی زنان به عدالت را بررسی کرده میگوید ترس از خانواده و اجتماع و در عین حال کندی در دستگاه عدلی و قضایی برای بررسی پرونده ها از دلایل عمده باز دارنده زنان برای مراجعه به دادگاه هاست، این نهاد میگوید برای تکمیل این بررسی با یک هزار و پنجصد زن در ولایات افغانستان گفتگو نموده است. بر اساس بررسی نهاد تحقیقاتی حقوق زنان و کودکان 46 درصد زنان از ترس مردان در خانواده های شان به دادگاه مراجعه نمیکنند و 42 درصد دیگر نیز به دلایل کندی کار دادگاه ها بیش از 6 ماه منتظر صدور حکم دادگاه میمانند. مؤسسات پژوهشی میگویند در حال حاضر بیشتر زنان عارض و متهم در افغانستان دسترسی به وکیل مدافع ندارند.
-5مشکلات زنان معتاد
در برخی مناطق افغانستان زنان به خاطر خاموش نگهداشتن اطفال شان هنگام کار و مصروفیت به آنان تریاک میدهند که این کودکان مظلوم از گهواره معتاد بار می آیند. کمیسیون مستقل حقوق بشر آمار زنان معتاد را در افغانستان رو به افزایش می داند و بر اساس یافته های یک مؤسسه پژوهشی در 21 ولایت افغانستان ده ها هزار زن به مواد مخدر معتاد میباشند و کمیسیون مستقل حقوق بشر رقم این معتادان را 120 هزار زن وانمود کرده است. این آمار واقعاً در کشوری که بزرگترین تولید کننده مواد مخدر جهان میباشد نگران کننده است. در این گزارش آمده که عده از این زنان توسط شوهران معتاد شان به مواد مخدر معتاد شده اند.
-6مشکلات بیوه ها
عده زیادی از زنان افغانستان به اثر جنگ ها بیوه شده اند، آنها اکثراً نان آور و سرپرست فامیل ندارند و به انواع مختلف فشارهای روحی مبتلا میباشند. مسوول صندوق اداره انکشافی سازمان ملل هشدار داده که از جمله 50 هزار زن بیوه در شهر کابل 65 فیصد آنان تمایل به خودکشی دارند، به گفته این منبع 16 فیصد این زنان عملاً دست به خودکشی زده اند.
-7مرگ و میر مادران
به گزارش ارقام جهانی افغانستان بلند ترین رقم مرگ و میر مادران را در سطح جهان دارد و با این حال عدم موجودیت کلینیک های صحی برای مادران، نبود رهنمایی های لازم و آگاهی های صحی باعث بالا رفتن این رقم میشود. باید با تأسیس کلینیک های صحی حمایت از طفل و مادر و با توظیف رهنما های قابل، جلو این مشکل گرفته شود. گزارشات نشان میدهد که 87 درصد مرگ و میرهای زنان ناشی از عوارض حامله گی میباشد و خدمات اساسی دوران حامله گی فقط در 17 درصد شفاخانه ها وجود دارد و در مجموع 3.14 درصد ولادت ها توسط قابله ها انجام میشود. سازمان ملل اعلام نموده که افغانستان پس از نایجریا دومین کشور دارای بلندترین آمار هنگام زایمان میباشد. در این گزارش آمده که بیشترین موارد مرگ و میر مادران هنگام زایمان ناشی از بارداری قبل از سن 18 سالگی میباشد.
-8در عرصه استخدام زنان به وظایف دولتی
دولت افغانستان به طور سمبولیک از نام تقرر زنان سوء استفاده میکند با آنکه عده از زنان در پارلمان و برخی چوکی های دولتی راه یافته اند، ولی هنوز این تقرر و گماشتن به پست های دولتی بر اساس شناخت های شخصی، علایق تنظیمی، حزبی و گروهی بوده بر اساس اصل شایسته گی نمی باشد. لیستی از زنان تحصیل یافته که به دفتر ریاست جمهوری سپرده شد به تاق نسیان گذاشته شد و با این حال مقامات با استدلال به اینکه گویا زنان تحصیل یافته در افغانستان کم است خود را از زیر بار این انتقاد کنار میکشند.
اینها گوشه یی از مشکلاتی میباشد که زنان افغانستان با آن دست و پنجه نرم میکنند و بر شمردن کلیه ابعاد مشکلات زنان افغانستان از حوصله بحث حاضر خارج میباشد.
آنچه ناگفته میماند اینکه:
با این مشکلات و چالش های دست و پا گیر چگونه میتوان مقابله نمود و با کدام اسلوب ها و روش میتوان آن را از سر راه زنان افغانستان برطرف کرد.
به نظر میرسد که دیگر هنگام سردادن شعار ها گذشته و در لحظه جاری که دور دوم حکومت انتخابی مردم افغانستان فرا میرسد باید با نتیجه گیری از تجارب تلخ گذشته راه های عملی برای برون رفت از این بن بست را باید جستجو کرد.
بیایید زن را از سیمای خیالی که فقط در اشعار و داستان ها مجسم می شود و فقط در کتابها نامش به نیکویی برده میشود برون آورده عملاً مشکلات زنان را در زیر خیمه ها، در مزارع و کشتزار ها، در کنار تندور و دیگدان و آتش دان های داغ و در حالت بیماری، ناچاری، فقر، گرسنه گی، مرض، بیسوادی و انواع و اشکال دشواری ببینیم و به آنها به عوض وعده های میان تهی و توصیف های خیالی کمک عملی نموده دستشان را بگیریم. زنیکه به سوء تغذی دچار است برای او مقاله خواندن از خوبی های زندگی شاید کار بیهوده باشد.
بیایید در این کاروان صلح و صفا و صمیمیت بر این مسأله فکر کنیم که چگونه میتوان هویت انسانی و با عاطفه زن را در روند زندگی اجتماعی به معنی واقعی آن زنده ساخت و چگونه میتوان راه را برای اصل تساوی حقوق زن و مرد در افغانستان هموار نمود.
توجه خواهران عزیز را به این مسأله جلب میکنم که بیایید در این چند روز به این مسأله بیاندیشیم که شما برای برون رفت از مشکلات زنان چه طرح ها، پیشنهادات و نظریات عینی و واقعی مطابق به شرایط و جامعه تان دارید و چگونه میتوان به این سوال جواب پیدا کرد: در حالیکه مردان را زنان پرورش داده چرا عملاً از اعتراف به حقوق حقه انسانی و اسلامی شان انکار میکنند.
بیایید در این باره فکر کنیم که:
-1چگونه میتوان مشارکت سیاسی زنان را درقدرت تأمین نمود و در پُست های دولتی، دیپلوماتیک، پارلمان و شوراهای ولایتی سهم شان را اعاده نمود؟
-2چگونه میتوان در حل منازعات نقش زنان را برجسته ساخت و از پایمال شدن حقوق شان در معاملات سیاسی جلوگیری کرد؟
-3چگونه میتوان مسأله اشتغال برای زنان را حل کرد؟
-4چگونه میتوان آگاهی های حقوقی زنان را ارتقاء بخشید؟
-5چگونه میتوان از مرگ و میر مادران جلوگیری کرد؟
-6چگونه میتوان نقش زنان را در دستگاه قضایی کشور تأمین نمود؟
-7چگونه میتوان شرایط تعلیمات ابتدایی و تحصیلات عالی را برای زنان تأمین کرد و چگونه میتوان در جهت سواد آموزی زنان اقدامات عملی را رویدست گرفت؟
اینها و ده ها چگونه دیگر سوالاتی اند که در این گرد همایی باید پیرامون آن اشتراک کننده گان محترم فکر کنند و بخاطر حل آن راه حل های مشخص پیشنهاد نمایند.Ÿ

شماره 54/پنجشنبه 30 میزان 1388/22 اکتوبر 2009

ارمغان: کمیته مشارکت سیاسی زنان افغانستان چه تقاضاهایی از رییس جمهور آینده دارد؟
داکتر عالمه: کمپاین 50 فیصد در آستانه انتخابات ریاست جمهوری به راه انداخته شده و مطالبات زنهای افغانستان از آن طریق به ریاست جمهوری آینده کشور مطرح شد، کمپاین از طرف کمیته مشارکت سیاسی زنهای افغانستان، اتحادیه سراسری زنهای افغانستان و آرمان شهر راه اندازی گردید. در اول ما زیاد امیدوار نبودیم که بتوانیم این کمپاین را به هفت ولایت افغانستان و به افغانهای خارج افغانستان بکشانیم ولی امروز می بینیم که بیشتر از 11 هزار امضاء جمع آوری شده، کنفرانس ها، سیمینار ها و محافل در مورد کمپاین تدویر یافته و همچنان ما توانستیم که بروشوری را در زمینه به نشر برسانیم. خوشبختانه یکتعداد زیادی از نهاد های جامعه مدنی به این کمپاین پیوستند که نام های این نهاد ها را میتوانید در وبلاگ کمپاین ببینید، در این کمپاین ما خواستیم یک سلسله مطالباتی را که انعکاس دهنده وضعیت زنهای افغانستان باشد انعکاس بدهیم ما از انتخابات اول ریاست جمهوری و انتخابات پارلمانی آموختیم که زنهای افغانستان نباید رأی خود را نا آگاهانه برای کاندید ها استعمال کنند. به این لحاظ ما با کاندید ها دیدیم و نشستیم تا ببینیم که جایگاه زن در پروگرام های شان از چه قرار است، متأسفانه این کاندید ها پروگرام منظم و مشخصی در قبال مسایل زنها نداشتند و ما خواستیم که این بار همین مسأله را مطرح بکنیم که ما بیشتر از نصف نفوس این جامعه هستیم اگر در انتخابات قبلی 42 فیصد زنها رأی داده بود این بار میتوانم بگویم که صاحب امتیاز هستیم چون 58 فیصد رأی دهنده ها را زنها تشکیل میدهند و این رقمی است که در سایت کمیسیون انتخابات انتشار یافته و مستند است در این کمپاین ما به چند عرصه مشخص توجه نمودیم، اول در عرصه سیاسی: زنهای افغانستان خواهان حل منازعه افغانستان از طریق صلح آمیز هستند و ما هیچ نوع معامله و مذاکره را که در آن موقف و جایگاه زن افغان روشن نباشد و زنها خودشان سهیم نباشند نمی پذیریم زنها نمی خواهند که با اپوزیسیون مذاکره به بهای از دست رفتن حقوق نسبی شان شود، به این معنا که تمام مذاکرات و یا هر نوع معاملاتی که صورت می گیرد شفاف باشد و موقعیت زنهای افغانستان در آن روشن باشد و خود زنهای افغان سهم داشته باشند دراین مذاکرات. دوم اینکه ما تقاضا داریم که در پست های کلیدی، به خصوص در کابینه و در پست های دیپلوماتیک در سطح رهبریت کشور زنها نقش فعال داشته باشند و همچنان در پارلمان آینده کشور و در شوراهای ولایتی. ما از تجربه گذشته آموختیم با قول قرار های به اصطلاح شفاهی نمی شود باور کرد، به ما از طرف رییس جمهور کرزی وعده داده شده بود که در شورای عالی قضا در جمله 9 نفری که هستند حتماً یک نفر زن پیشنهاد میشود اما این کار صورت نگرفت، گاه گاهی گفته می شود که زنها از آن امکانات عالی تحصیلی برخوردار نیستند که در پست های کلیدی جا به جا شوند روی این ملحوظ ما لیستی از زنهای با تخصص عالی را تهیه کردیم و به دفتر ریاست جمهوری قبلی فرستادیم که از آن تا اکنون هیچ اثری نیست و چیز دیگری را که ما بسیار توجه داریم همین تبعیض مثبت و امتیازی است که قانون اساسی برای زنهای افغانستان داده و در قانون انتخابات هم تذکر یافته که امتیاز 25 فیصد است و از 25 فیصد ما می خواهیم استفاده اعظمی کنیم و خواهان این هستیم که هر قدر زنی که در اثر رقابت رأی می گیرند رأی شان بر اثر رقابت حساب شود اما متباقی 25 چوکی که در قانون در نظر گرفته شده به اساس امتیاز برای زنها داده شده ما دچار یک سلسله مشکلات هستیم در افغانستان متأسفانه جامعه مردسالار است، تاریخ ما تاریخ مردسالاری است برای ما زنها باید برای  چند سال این امتیاز را بدهند تا ما جایگاه خود را تعین کنیم و چیز دیگری که در کمپاین مطرح شده توجه به آموزش دختران در سطح مکاتب، آموزش برای زنهای کهن سال، آموزش برای دختران که از اثر جنگ از مکتب باز ماندند میباشد. این باید به یک کمپاین سرتاسری آموزش دختران تبدیل شود و در این رابطه کار های اساسی و بنیادی صورت بگیرد، مسأله بعدی مسأله صحت زنهاست، شما می فهمید که مسأله مرگ و میر مادران افغانستان در جهان در درجه دوم قرار دارد و ما برای جلوگیری از این باید بیشتر امکانات صحی را برای زنها در نظر بگیریم شفاخانه ها و زایشگاه ها ایجاد شوند، معلومات صحی برای زنها داده شودو در رابطه به خدمات صحی به زنان حامله و سیستم بهداشتی در مجموع باید یک تجدید نظر شود. چیز دیگری که ما خواهان آن هستیم برای زنها، آموزش حقوقی است، آموزش حقوقی به این معنا که در یک سلسله قوانین تمام مطالبات زنان تا حدودی تذکر یافته اما زنها از حقوق خود آگاهی ندارند، باید این آگاهی های حقوقی از طریق وسایل مختلف برای زنها داده شود که این ایجاب می کند باید ما رادیو های زنانه داشته باشیم، نشرات زنانه داشته باشیم، کارگاه های آموزشی داشته باشیم تا زنها خودشان بدانند که چه جایگاه دارند؟ چه نقش دارند؟ و بتوانند این معلومات را برای دیگر زنها انتقال بدهند. بخاطریکه قضایای مربوط به زنها از دید مردانه بررسی نشود موجودیت زنان در سیستم قضائی ضرور میباشد. پیشنهاد دیگر ما حل مسأله اشتغال برای زنان است.
ارمغان: چگونه مشارکت زنان را در دوره دوم از شکل سمبولیک به شکل واقعی میتوان آورد؟
داکتر عالمه: به نظر من اول باید به زنان نقشی که داده میشود، نقش شان سمبولیک نباشد، مثلیکه در شروع آقای کرزی سه وزارت به زنان داده بودند، سه وزارتی را که کلیدی نبوده و زنها در آن تجربه نداشتند، نه تنها زنها بلکه تمام کابینه پرابلم داشتند. ما خواهان این هستیم که به اساس صلاحیت، مهارت و لیاقت این پست ها داده شود، پست هایی را برای زنها بدهند در کابینه که اول زنها در آن بخش گپی برای گفتن دارند.
زنها را به اساس اصل شایسته گی شان و مهارت شان یا مثلاً تخصص شان باید در این کابینه جدید جای بدهند نه به شکل سمبولیک، مثلاً که یک وزارت زنها وجود دارد اگر آن را هم مشکل نمی داشتند ممکن به یک مرد می دادند به این شکل نه، همچنان در پست های دیپلوماتیک باید بیشتر زنها جا به جا شوند و در مدیریت جامعه باید بیشترین پست ها را برای زن ها بدهند و من فکر می کنم که یک چیز را در حکومت آینده و در ریاست جمهوری آینده باید مدنظر بگیرند که پست ها به اساس شایسته گی، باز تکرار می کنم به اساس شایسته گی به زنها داده شوند نه بر اساس ملاحظات تنظیمی، حزبی، گروهی و غیره. Ÿ

شماره 54/پنجشنبه 30 میزان 1388/22 اکتوبر 2009

مهین صمدی

آيا زنان مي توانند نقش رهبري را انجام دهند و چه نمونه هايي در جهان وجود دارد؟
در حال حاضر زنان رهبري 14 كشور جهان را برعهده دارند. در كشورهاي فنلاند، ايرلند، فيليپين، ليتواني، شيلي و ليبريا زنان رييس جمهوري هستند. در سوييس و نيز در فدراسيون بوسني هرزگوين زنان رييس جمهوري اند و در آلمان، زلاندنو، موزامبيك، جامائيكا و کوریای جنوبي زنان مقام نخست وزيري را برعهده دارند.
همچنين نام هاي زنان سرشناسي چون اينديرا گاندي، نخست وزير هند، مارگریت تاچر نخست وزير سابق انگليس، بي نظير بوتو نخست وزير سابق پاكستان، تنسو چيلر نخست وزير سابق تركيه و خالده ضياد نخست وزير سابق بنگلادش تاكنون بر سر زبان بوده و در صفحات تاريخ ثبت شده است.
موقعيت زنان در آسياي مركزي:
موقعيت زنان در تاجيكستان در شرايط كنوني چندان بد نيست. به عنوان مثال يك نظرسنجي كه اتحاديه بين پارلماني انجام داده است، نشان مي دهد كه در ميان 189 پارلمان جهان تاجيكستان و ازبكستان به لحاظ نمايندگي زنان در پارلمان ها در رتبه 62 هستند.
روآندا و سویدن در اين شاخص مقام اول و دوم، افغانستان در رتبه 25 و بالاتر از تاجيكستان و انگليس در رتبه 52 يعني 10 رتبه بالاتر از تاجيكستان قرار دارند.
همچنين آمريكا در شاخص حضور زنان در پارلمان رتبه 67 را دارد يعني پنج رتبه پايين تر از تاجيكستان. به اين ترتيب تاجيكستان در ميان كشورهاي شوروي سابق بعد از بلاروس از لحاظ حضور زنان در پارلمان جاي دوم را اشغال مي كند.
در مجموع مي توان گفت روآندا، پیرو، بلاروس و فرانسه از جمله كشور هايي هستند كه بالاترين ميزان حضور زنان در پارلمان را دارند. به طوري كه تقريبا 50 درصد نمايندگان پارلمان روآندا را زنان تشكيل مي دهند.
در ميان 189 پارلمان جهان، قرغیزستان جزو آخرين كشور هاست از 72 نماينده پارلمان حتي يك زن هم ديده نمي شود.
هر چند چنين وضعيتي از چشم كارشناسان دور نمانده است. جارابيك اف نماينده سابق پارلمان اين كشور كه از اين شرايط ناراحت است مي گويد: «البته باعث تاسف است كه در پارلمان قرغیزستان حتي يك زن وجود ندارد. در رده هاي مديريتي نيز حضور زنان بسيار ناچيز است. من فكر مي كنم كه ما سال 2010 انتخابات پارلماني برگزار مي كنيم و نامزد ها از فهرست حزبي، انتخاب خواهند شد. در آن صورت ما چند نفر زن در پارلمان خواهيم داشت. من شخصا از گفتن شمار نمايندگان زن در پارلمان آينده خودداري مي كنم و نمي توانم بگويم كه آن ها با مردان در پارلمان نمايندگان برابر خواهند بود. ولي فكر مي كنم كه كار زنان اصلاتربيت فرزندان و به كمال رساندن نسل جديد است. با اين وجود داشتن 10 يا 20 درصد نمايندگان زن در پارلمان امر طبيعي به نظر مي رسد.»
رييس كميسيون مركزي قرغیزستان مي گويد: «سعي مي كنیم سال 2010 انتخابات آزاد و عادلانه برگزار شود.» و اضافه مي كند: «انتخابات را كميسيون انتخاباتي سازمان مي دهد نه مقامات دولتي. من به عنوان عضو اين كميسيون از مدت ها قبل بر ضد دخالت دولت در انتخابات مبارزه مي كنم.»
دبير كل اتحاديه بين پارلماني مي گويد: «اگر زنان در پارلمان حضور داشته باشند حل مساله هاي حساس به ميان مي آيد و معمولاقانون هاي خوب به تصويب مي رسد.»
او اضافه مي كند: «زنان در پارلمان نسبت به مردان مساله هاي مختلف و حساس اجتماعي را مطرح مي كنند و در نتيجه روي چگونگي قانون ها، تقسيمات بودجه و برنامه هاي حساس و عمومي كه به بهبود وضعيت از نظر برابري مرد و زن اثر مي گذارد.»
به گفته او، در آستانه روز جهاني زن يك سازمان براي تعيين 100 زن مشهور جهان نظرخواهي انجام داده است. براساس اين نظرسنجي آنگلامركل نخست وزير آلمان مشهورترين زن جهان شناخته شده است. رايس وزير امور خارجه آمريكا دومين و «وايي» معاون نخست وزير چين سومين زن مشهور جهان دانسته شده است. همچنين هيلاري كلينتون كه براي انتخابات رياست جمهوري آينده آمريكا و به دست آوردن كرسي مبارزه خود را آغاز كرده است در جاي 18 است.
همچنين سيماثمر، رييس كميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان در ميان صد زن مشهور جهان در رتبه 28 قرار دارد. لورا بوش همسر بوش در جاي 43 و كريستين امان پور خبرنگار ايراني الاصل شركت تلويزيوني سي.ان.ان آمريكا نيز در گروه 100 زن مشهور جهان و در مقام 79 قرار دارد.Ÿ

گردآورنده: احمد کاووس سیاووش

شماره 51/یکشنبه 22 سنبله 1388 خورشیدی مطابق 23 رمضان المبارک 1430 قمری/13 سپتمبر 2009

اندرا گاندی: دو بار در هند به صدارت رسید، در سال 1966 تا سال 1977 و از سال 1980 تا سال 1984.

آنسان سوچی: زنیکه با 80 درصد آرأ در سال 1990 به حیث صدراعظم برما انتخاب شد ولی حکومت نظامی آنکشور از به رسمیت شناختن وی انکار ورزید که تا به امروز در خانه اش در برما تحت نظربند قرار دارد و در سال 1991 برندۀ جایزه نوبل شد.

انگلا دوروتئا مرکل: از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ صدراعظم کنونی و اولین بانویِ صدراعظم در تاریخ آلمان میباشد.

بینظیر بوتو: صدر اعظم پاکستان که دو بار در سال های 1988 تا 1990 و 1993 تا 1996 مقام رهبر آنکشور را داشت.

کورازون اکینو: رئیس جمهور فلیپین 1984 تا 1992 قدرت را به دست داشت.

شیخ حسینه واجد: صدر اعظم بنگله دیش در سال 1996 قدرت را بدست داشت.

مارگریت تاچر: در بریتانیا از سال 1979 تا سال 1990 به حیث صدر اعظم ایفای وظیفه کرد.

تانسو چیلر: صدر اعظم ترکیه بین سالهای 1993 تا سال 1995 حکومت را به دست داشت.

سریماهو بندرانایکه: صدر اعظم سریلانکا در سه دوره از 1960 تا 1965، 1970 تا 1977 و 1994 تا سال 2002 قدرت را به دست داشت.

گلدا مایر: در اسرائیل که دوره صدارتش بین سالهای 1969 تا 1974 بود.

شماره 46/شنبه 16 جوزا 1388/6 جون 2009

زن! سیاست و دموکراسی نام فلمی است که عنقریب روی پرده می آید. من در پی هنرمندان این فلم به بنیاد فرهنگ و جامعه مدنی رفتم، زمانیکه داخل محوطه آن بنیاد گردیدم، دیدم که تعدادی از هنرمندان اناث و ذکور در محوطه آن بنیاد گرد هم آمده بودند و با هم مشق و تمرین مینمودند.
چشمم به خانم یاسمین یارمل هنرمند شناخته شده رادیو تلویزیون و سینما افتاد. از وی  خواهش نمودم تا لحظه چند با من پیرامون فلمی که در آن نقش بازی مینماید صحبت نماید. خوشبختانه خواهش مرا پذیرفت.
که توجه تان را به مصاحبه با موصوفه جلب میکنیم:

س: آیا ممکن است کمی برای من روشنی اندازید که فعلاً مصروف چه فعالیت های هنری هستید؟
ج: من در فلم زن سیاست و دموکراسی که فلم کوتاه هنری است نقش مرکزی را عهده دار هستم.
س: چگونه نقش را ایفا مینمایید؟
ج: نقش من در این فلم یک داکتر است که بر علاوه مسلک داکتری به خدمات اجتماعی نیز پرداخته و سر انجام به اساس خدمات شایسته که دارد و از اینکه نویسنده کتاب زن سیاست و دموکراسی است از طرف مردم به صفت نماینده ولایتی تعین میشود.
س: آیا از نقش تان راضی هستید؟
ج: البته، سناریوی فلم زیاد مورد پسندم شد چرا که حقوق زنان و نقش زنان در ساختار آینده اداری کشور برجسته میشود و اینکه یک زن چگونه میتواند هم پا با مردان در ساختار کشور فعالانه سهم بگیرند. در حقیقت توانائی زنان مورد توجه و خط اساسی فلم است.
س: کارگردان فلم کیست؟
ج: فلم را محترم موسی رادمنش کارگردان شناخته شده کشور کارگردانی میکند.
س: این فلم را کدام ارگان حمایت نموده است؟
ج: این فلم بنابر حمایت بنیاد فرهنگ و جامعه مدنی تهیه و تکمیل میشود.

——————————————————-

زنان در روند دموکراسی

شماره 46/شنبه 16 جوزا 1388/6 جون 2009

نوشته: موسی رادمنش

قانون اساسی از اسناد مهمی بشمار می آید که در آن جایگاه، حدود اختیارات و روابط متقابل مهم ترین ارگان های قدرت و نظام سیاسی با شهروندان تعین و مشخص میگردد.
هدف اساسی از تدوین قانون اساسی به مثابه «میثاق ملی» این است که از تمرکز و غصب قدرت به دست یک فرد و یک مرجع واحد با تعین و مشخص ساختن معیار ها و ضوابط تعریف شده و همخوان با یکدیگر جلوگیری به عمل آید.
درین راستا زن که اساساً نیمی از پیکر جامعه است و از نظر قانونی، نقش اساسی و سازنده دارد. جنسیت، چیزی نیست که تنها، مربوط به زنان باشد بلکه مربوط به مردان نیز می باشد، شناخت جنسیت به مردان و زنان کمک میکند تا توانمندی ها و محدودیت های همدیگر را درک نموده و نقش شان را در ایجاد یک جامعه عاری از منازعه و خشونت ایفا نمایند، به گونه مثال: نظر همگان بر اینست که در منازعات، زنان به علت موقف خاص و آسیب پذیری شان، نسبت به مردان بیشتر قربانی خشونت می شوند.
بنابرآن نباید زن در ردیف دوم قرار گیرد، زیرا در همه امور از لحاظ تساوی حقوق مساوی میباشد، همانطوریکه مردان خردمند، باتقوا و روشن ضمیر مسایل را از دیدگاه واقعبینانه می نگرند، زنان نیز سیر تصورات شان بر علاوه اینکه عاطفی و انسانی است، در محراق توجه شان موضوعات داغ وطن دوستی تمرکز یافته که مردم بدان نیازمند اند. به گونه مثال تأمین امنیت، آموزش و پرورش، فقر و بیکاری، وضعیت مهاجرین، ایجاد کار، بازسازی و نو سازی، چرخش های اقتصادی از جمله مسایلی اند که برای رفع این معضلات باید طرح ها و پلان های مؤثر با اتفاق نظر و همصدایی مردان، رویدست گرفته شود.
اینجاست که کاروان ترقی و تعالی کشور بآهنگ زیبای وحدت همگانی بدون تبعیض در حرکت شده و دست آورد های ارزشمند و سازنده را در سطح ملی و بین المللی بار می آورد و باعث افتخارات میکرد. همچنان این گونه عملکرد ها در نظام موجود، باعث صلح و ترقی گردیده، ستراتیژی (زن! سیاست و دموکراسی) در جامعه به یک اصل مبدل میگردد که بالاثر آن موقف زن در همزیستی، اجتماعی و فرهنگی تجلی یافته روز تا روز تقویه میگردد. اکنونکه برگزاری انتخابات در ره است، آینده روشن با چنین سیاست مبتنی بر دموکراسی نمودار میشود.  Ÿ

 بابک سیاووش

 شماره 45 سال پنچم 6 جوزای 1388 —- 27 می 2009

اولین نشست کمپاین (50) فیصد روز سه شنبه 27 ثور 1377 دردفتر میدیوتیک به اشتراک فعالان کمیته مشارکت سیاسی زنان، نمایندگان پارلمان، جامعه مدنی و استادان دانشگاه دایر گردید. دراین گردهمایی که به منظور بلند نمودن صدای زنان به خاطر احقاق حقوق حقه شان در آستانه دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان دایر شده بود پس از تلاوت آیاتی چنداز کلام الله مجید سخن رانان از مطالبات وخواسته های مدنی زنان افغانستان سخن گفته وگفتمان (دولت مردانه) را که در فضای سیاسی کشور حاکم است انتقاد نمودند. دراین نشست ثریا پرلیکا ضمن برشمردن اشکال ونحوه های ممکن مشارکت سیاسی زنان درا انتخابات ریاست جمهوری گفت:«ماوقتی میتوانیم قدم در راه تغیرات بگذاریم که همه با هم همگرا باشیم واز فعالیت هاورویکرد های انحصار گرانه پرهیزکنیم» خانم گلالی حبیب سخن ران دیگر این نشست گفت:«متاسفانه امروز انتخابات در شرایطی برگزار می شود که در همه عرصه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی با سیاست جنگ وجنگ زدگی وزبان جنگ مواجه ایم» موصوفه علاوه نمود:«بدون مشارکت فعال سیاسی زنان ترقی، توسعه ونهادینه شدن عدالت اجتماعی وتامین عدالت انتقالی ودستیابی به صلح پایدار شعاری بیش نیست.» سپس خانم کاظمه محقق خواست ها ومطالبات کمپاین (50) فیصد را قرائت نمود که پس از ابراز نظر پیرامون آن حاضرین در پای آن امضا گذاشتند. کمپاین (50) فیصد چهار کمیته را به خاطر تحقق اهداف کمپاین در عرصه های ذیل تشکیل نمود: -1 کمیته مصاحبه باکاندیدان به مسوولیت گلالی حبیب وباعضویت ثریا پرلیکا، عذرا محسنی، نادیه سلطانی، رحیمه مشخص، مولوده آزاده، لطیفه شجاعی، انیسه پروانی، خانم صافی، دکتر عالمه، صبرینا ثاقب وسخی. -2کمیته رسانه ها وتبلیغ به مسوولیت سید هادی موسوی مسوول کمیته وباعضویت ماری نبرد آئین ، فرهاد، رقیه، رقیه هاشمی، نجیبه مرام ونجیبه ایوبی -3 کمیته هماهنگی وترویج به مسوولیت شور انگیز داداشی وبا عضویت عذرا جعفری ،عادله محسنی، زین العرب ولیلا عرب شاهی -4 کمیته جمع آوری امضأ به مسوولیت نیلاب میری وبا عضویت لیا غضنفر جواد ، استاد جلال ، نیلوفر میری ، فرخنده میری ، فرخنده صدیقی ، یعقوبی ، تورپیکی نوابی ، فاضله وقاری اور یا قرار است کمپاین (50) فیصد دردومین انتخابات ریاست جمهوری از طریق این کمیته ها حضور فعال زنان افغانستان را در صحنه سیاسی وکارزار انتخاباتی کشور تبارز داده ودر جهت به دست آوردن خواست ها و مطالبات مدنی زنان فعالیت های را راه اندازی نمائید.

شماره 44 سه شنبه 22 ثور سال 1388 خورشیدی/12 می 2009

ع.محمد زی

زنان افغانستان به مثابه نیمی از پیکر جامعه با آنکه در بحبوحه مشکلات زندگی بیشترین تلاش را به خاطر تربیه اولاد، گرم نگهداشتن کانون زندگی و کار و فعالیت روزانه دوشادوش مردان و حتی اضافه تر از آنان انجام میدهند. ولی به دلایل متعدد و از جهات گوناگون تحت فشار، خشونت، آزار و اذیت قرار دارند.

ابعاد گوناگون مشکلات زنان را در جهات ذیل میتوان به وضاحت مشاهده نمود:

-1 در عرصه نبود امنیت و مصئونیت

با آنکه بزرگترین فلاسفه، دانشمندان، پادشاهان، امرا و بزرگان لشکری و کشوری در دامان مادران تربیه و پرورش یافته اند، اما بدبختانه در جامعه افغانی برخورد با زن هنوز به صفت جنس دوم بوده حتی در محیط خانوادگی نیز زنان و دختران از امنیت یکسان با مردان و پسران برخوردار نیستند. در خانواده همواره زنان و دختران تحت فشار قرار دارند و این خشونت نه تنها در بعد امنیت جانی بلکه در ابعاد روانی و عاطفی نیز بر زنان تحمیل میشود. اگر پسری گناهی را مرتکب شد هنوز در دهات دختر خانواده باید کفاره آنرا بکشد و بد داده شود و یا اگر مادری چند دختر به دنیا آورد در مقایسه به آن زن دیگری که پسر تولد نموده به نظر حقیر به او دیده میشود. با وجود آنکه زنان تلاش بی وقفه در حفظ کانون گرم فرزندان می نمایند ولی حتی زنان شاغل در بیرون از خانه نیز در اکثر موارد از داشتن پس انداز و ذخیره مالی بی بهره بوده و مالکیت اموال درید قدرت مردان خانه میباشد، که این مسأله در تأمین خواسته های به جا و نا به جای مردان متأسفانه به کار گرفته میشود و به این ترتیب می بینیم که هنوز در جامعه افغانستان به دلیل عرف و عادات عنعنوی زنان در ابعاد امنیت جانی، عاطفی و اقتصادی قربانی میشوند. که خود سوزی های زنان را میتوان یکی از مظاهر همین مسأله دانست. آمار تازه یک نهاد بین المللی مدافع حقوق زنان میگوید که بیش از (78) در صد زنان در افغانستان با خشونت خانوادگی مواجه اند. سازمان حقوق جهانی (گلوبل رایتس) که موضوعات مربوط به حقوق بشر را در جهان بررسی میکند میگوید خشونت خانوادگی در افغانستان در حال افزایش است. این سازمان اعلام کرده که در سال (2006) در ارزیابی که در میان بیش از پنج هزار زن و دختر افغان انجام داد موارد خشونت با زنان را شامل ضرب و شتم، بد رفتاری در خانواده، ازدواج اجباری، تجاوز جنسی، ممانعت از رفتن به بیمارستان و مکتب، تحمیل کارهای سنگین، محروم ساختن از میراث و عدم توجه به نظرات زنان و دختران یافته است.

-2 در عرصه اجتماعی

پس از تشکیل اداره مؤقت، انتقالی و انتخابی زنان مجال بیشتری در جهت اشتراک در حیات اجتماعی و سیاسی یافته (27) درصد وکلای پارلمان را زنان تشکیل میدهند. در شهر ها زمینه رفتن به مکتب و وظیفه برایشان مساعد گردید. با آنکه هنوز در نقاطی از کشور دختران اجازه رفتن به مکتب را ندارند، مکاتب دختران حریق میشود، به روی دختران تیزاب پاشی میشود و یا مسموم میشوند ولی حتی در شهر ها هنوز مشکلات فراوانی در رفتن به وظیفه برای زنان و دختران وجود دارد که مزاحمت های پسران ولگرد و یا زخم زبان افراد متعصب را از این جمله میتوان به حساب آورد.

زنان نظر به شرایط زیست شان در مناطق مختلف با مشکلات به شیوه های گوناگون و متفاوت مواجه اند. از وضعیتی که دختران اصلاً حق رفتن به مکتب را در مناطق جنوب ندارند و گراف مکتب سوختن بالاتر از مکتب ساختن است تا محلاتی که در راه رفتن به دختران مزاحمت میشود و یا مورد آزار و اذیت قرار میگیرند و تا شهر ها که در آن به طور سمبولیک زنان در فعالیت های اجتماعی سهیم میشوند هر کته گوری از این زنان مشکلات خود را دارند.

-3 در عرصه استخدام به پست های دولتی

هنوز زنان به طور سمبولیک در پست ها مقرر میشوند. به استثنای وزارت زنان در سایر ادارات در سطح وزرا، معینان، رؤسا، والیان، سفراء، شاروال ها و غیره تعداد انگشت شمار زنان به وظایف برگزیده میشوند، در حالیکه تجربه نشان داده که در دوره تحصیلات عالی بسیاری از دختران در صنوف شان محصلان ممتاز بوده اند ولی هنوز این فرهنگ در جامعه رسوخ دارد که امتیاز اول باید از مردان باشد

-4 در عرصه اعتیاد

در برخی مناطق افغانستان زنان به خاطر خاموش نگهداشتن اطفال شان هنگام کار و مصروفیت به آنان تریاک میدهند و این کودکان مظلوم از گهواره مادر تریاکی بار آمده به این ترتیب حالا شماری از زنان و اطفال معتاد مادری وجود دارد. باید به خاطر حل پرابلم های این زنان تدابیر عاجل اتخاذ شود و در تداوی آن موسسات و ادارات مسوول دست به کار شوند. کمیسیون مستقل حقوق بشر میگوید آمار زنان معتاد به مواد مخدر در افغانستان رو به افزایش است. یافته های یک بررسی که از سوی این نهاد در (21) ولایت افغانستان انجام شده نشان میدهد که ده ها هزار تن از زنان افغان به استفاده از انواع دارو های نشه آور معتاد هستند. این گزارش همچنان نشان میدهد که فقر، بیسوادی و سطح بالای بیکاری از بزرگترین عوامل رو آوردن زنان به استفاده از مواد مخدر است. مقامات کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان میگویند احتمالاً در سراسر افغانستان در حال حاضر (120) هزار زن از انواع مختلف مواد مخدر به ویژه تریاک استفاده میکنند و این آمار در کشوری که بالاترین سطح تولید مواد مخدر در جهان را داراست میتواند نگران کننده باشد. این گزارش همچنان خاطر نشان کرده که تعدادی از این زنان از سوی شوهران شان که قبلاً به مواد مخدر معتاد بوده اند به استفاده از این مواد عادت گرفته اند

-5 زنان گدا

در شهر ها عمدتاً عده از زنان جوان دست به تگدی میزنند .مواردی وجود دارد که این زنان توسط خانواده های شان مجبور به این کار میشوند و با این حال در گرما و سرما زنانی در شهر کابل دیده میشوند که طفلی بیهوش در مقابلشان افتاد آنان دست احتیاج به مردم دراز میکند. این زنان باید از شهر جمع آوری و به موسسات امدادی انتقال داده شوند و یا با خانواده های شان مسوولان تماس برقرار نموده مانع این اجبار و فشار بر آنان شوند.

-6 مشکلات بیوه ها

مسوول بخش صندوق اداره انکشافی سازمان ملل هشدار داده که از جمله پنجاه هزار زن بیوه در شهر کابل (65) فیصد آنان تمایل به خود کشی دارند. مریم اسلن مسوول بخش صندوق اداره انکشافی سازمان ملل برای زنان (UNIFEM ) باری در یک کنفرانس خبری در کابل گفت: از جمله (65) فیصد یاد شده عملاً (16) فیصد این زنان دست به خودکشی زده اند

-7 مرگ و میر مادران

ارقامی که اخیراً منتشر شده نشان میدهد که افغانستان بلند ترین رقم مرگ و میر مادران در سطح جهان را دارد و با این حال عدم موجودیت کلینیک های صحی یکسان برای مادران در سراسر کشور، نبود رهنمایی های لازم و آگاهی های صحی باعث بلند رفتن این رقم گردیده است. باید با تأسیس کلینیک های حمایت از طفل و مادر و با توظیف رهنما های قابل جلو این مشکل گرفته شود. پیتر گراف رییس سازمان جهانی بهداشت که به افغانستان سفر کرد در یک نشست مشترک با یونسف در کابل اعلام کرد که آمار مرگ و میر مادران هنگام زایمان در افغانستان نگران کننده است. موصوف گفت حقیقت غم انگیز در افغانستان این است که سالانه از هر صد هزار زن هزار و ششصد تن در هنگام زایمان می میرند. این آمار نگران کننده نشان می دهد که افغانستان یکی از کشور های دارای بالاترین میزان مرگ مادران در هنگام زایمان و یا بیماری های مربوط به دوران بارداری است. عدم دسترسی به مراقبت های اولیه بهداشتی، کمبود کارمندان بهداشتی و ادامه نا امنی ها در افغانستان از عوامل عمده افزایش مرگ و میر مادران در بیماری های مربوط به بارداری خوانده شده است. سازمان ملل اعلام نموده که افغانستان پس از نیجریه دومین کشور دارای آمار بالای مرگ و میر مادران در هنگام زایمان است، در این گزارش که بطور مشترک از سوی اداره حمایت از کودکان، سازمان جهانی بهداشت و صندوق جمعیت سازمان ملل تهیه و منتشر شده آمده که در افغانستان بیشترین موارد مرگ و میر مادران هنگام زایمان یا بیماری های ناشی از بارداری در میان مادران جوانی روی میدهد که پیش از (18) سالگی کودک به دنیا می آورند. سازمان بهداشت و یونسف می گویند که (80) درصد این مرگ و میر در صورت تقویه بهداشتی و ارائه خدمات اولیه برای زنان بارداد قابل پیشگیری می باشد.

-8 مشکلات دسترسی زنان به عدالت

یک نهاد تحقیقاتی حقوقی در افغانستان میگوید بخش اعظم از زنان در زمینه دسترسی به عدالت با مشکلات متعددی رو به رو هستند. این نهاد که مسأله دسترسی زنان به عدالت را بررسی کرده میگوید ترس از خانواده و اجتماع و در عین حال کندی دستگاه عدلی و قضایی برای بررسی پرونده ها از دلایل عمده بازدارنده زنان برای مراجعه به دادگاه ها است. این نهاد میگوید برای تکمیل این بررسی با یک هزار و پنجصد نفر در پنج ولایت بزرگ افغانستان گفتگو کرده است. بر اساس بررسی نهاد تحقیقاتی حقوق زنان و کودکان (46) در صد زنان از ترس مردان در خانواده های شان به دادگاه مراجعه نمیکنند و (42) در صد دیگر نیز به دلایل کندی کار دادگاه ها بیش از شش ماه منتظر صدور حکم دادگاه میمانند. تحقیق کنندگان در این نهاد میگویند در حال حاضر بیشتر زنان عارض و متهم در افغانستان دسترسی به وکیل مدافع ندارند.

قابل یادآوریست که متأسفانه هیچ حزب، گروه و تنظیم سیاسی در زمینه حل مشکلات فوق الذکرو بخاطر نجات زنان طرحی را تا کنون در افغانستان مطرح ننموده و فعالیت های دولت نیز در زمینه حل مشکلات زنان شکلی و شعار گونه می باشد. در این حال ضرورت است تا زنان جدا از تشکیلات سیاسی و اقدامات شکلی دولت به صفت یک صنف اجتماعی دست به دست هم داده بخاطر حل مشکلات شان در چوکات جامعه مدنی تلاش نمایند.