نشريه ارمغان ملي

  شماره 57  دو شنبه 2 قوس  1388  /23نوامبر 2009

به سلسله معرفی استعداد های ورزشی، در این شماره طغرل مصاحبه یی را با احمد سهراب «معروفی» ورزشکار رشته تکواندو انجام داده که توجه خوانندگان را به آن جلب میداریم:

طغرل: لطفاً خود را معرفی نموده بگویید که در کدام رشته ورزش میکنید؟

معروفی: اسم من احمد سهراب «معروفی» است و در انجمن استاد حیدری، در کلپ آریا مدت یکسال میشود که تحت نظر استاد ناصر سروری و استاد محمد نظری ورزش میکنم.

طغرل: چه باعث شد که به دنیای سپورت رو آوردید و کی شما را حمایت و تشویق میکند؟

معروفی: من از طفولیت به ورزش علاقه داشتم و آرزو داشتم که یک قهرمان باشم و یگانه کسی که مرا تشویق میکرد برادر بزرگم بود.

طغرل: در کدام مسابقات خارجی اشتراک کرده اید؟

معروفی: هنوز در مسابقات خارجی اشتراک نکرده ام.

طغرل: مشکل عمده شما و سایر ورزشکاران چیست؟

معروفی: مشکل عمده ما نبود امکانات و وسایل ورزشی است.

طغرل: مؤفقیت یک ورزشکار را در چه چیز میبینید؟

معروفی: یک ورزشکار وقتی میتواند مؤفق باشد که بالای خود حاکم باشد.

طغرل: یک ورزشکار باید از کدام صفات بر خوردار باشد؟

معروفی: یگانه صفتی که ورزشکار باید از آن برخوردار باشد اخلاق است.

طغرل: انتظار شما از کمیته ملی المپیک چیست؟

معروفی: انتظار ما از کمیته ملی المپیک اینست که برای طبقه جوان محلات ورزشی بسازند تا جوان ها بتوانند به خوبی ورزش کنند.

طغرل: پیام شما برای جوانان چیست؟

معروفی: آن جوانانیکه ورزش نمی کنند باید بیایند و ورزش بکنند تا صحتمند باشند و از طریق آن یک جامعه صحتمند و کاملتر داشته باشیم. ŸŸ        

روح الله نيکپا که با درخشش کم نظیر در المپیای پیکن نام افعانستان عزیز را بر تارک افتخارات جهان حک نمود اینک کشور در پایش گل میریزد و چون مادری مهربان آن فرزند پر افتخارش را به آغوش گرم میگیرد.

به انتخاب احمد کاووس سیاووش از انترنت

پدر بروسلی از ایالت « گوان دونگ نانگ های » چین بود و بروسلی در تاریخ (۲۷) نوامبر (۱۹۴۰) در سال اژدها در بیمارستان چینی شهر جوجین شان (سان فرانسیسکو) – جایی که چینی های زیادی در آنجا زندگی می کنند – متولد شد نام اصلی فوق ستارة سینما « لی جون فان » بود. ولی بعد ها در ادارة ثبت احوال اسم بروسلی را به عنوان نام هنری برای خود انتخاب کرد . اعضای خانوادة بروسلی هفت نفر بودند . اسم پدر او «لی هوی چوئن» و نام مادرش (گریس) می باشد. پدر او خوانندة اپرا بود و در (ووشو) مهارت زیادی داشت وبه همین خاطر در پیشرفت بروسلی تأثیر زیادی گذاشت. نام خواهر بزرگ بروس «اگنس» ، خواهر کوچکش«فیبی»، برادر بزرگش «لی جون شن» و برادر کوچکش «لی جون خوی» می باشد. بروس در فبروری سال (۱۹۶۴) میلادی با دختری مهربان، زیبا و دلسوز به نام لیندا ازدواج کرد. خانم لیندا در زندگی وکار پشتیبان خوبی برای همسرش بود. آنها بعد از ازدواج صاحب یک پسر به نام «براندون لی» ودختری به نام «شانون» شدنددر سه سالگی همراه با خانواده‌اش به هنگ‌کنگ رفت. وی از پنج‌سالگي به مدرسه بازيگري رفته و پس از آموختن هنر بازيگري در تعدادی از فلم‌های هنگ‌کنگی با نام «لی سيو لونگ» (به معنای اژدهای کوچک) بازی کرد. در نوزده سالگی به آمريکا بازگشت و در رشته فلسفه در دانشگاه واشنگتن مشغول به تحصيل شد. او در سال (۱۹۶۶) در مجموعه تلويزيونی زنبور سبز نقش کوچکی را بازی کرد.

اولين فلم بروسلی در آمريکا مارلو نام داشت که در سال (۱۹۶۹) در آن بازی کرد. پس از آن به مدت سه سال در آمريكا براي بازي در فلم تلاش نمود ولي موفق نشد. او مدت‌ها سرگردان بود و هيچ كارگرداني حاضر به قبول يك خارجي چشم‌بادامي نشد. زيرا هنر وي از ديدگاه غربي‌ها كه فقط با اسلحه و خون‌ريزي سروكار داشتند، نمي‌توانست تماشاگران را جذب سينما كند! بروسلی پس از اين‌كه نتوانست در آمريكا هنر خود را عرضه كند و با صدها پاسخ «نه» مواجه شد، با ايمان و پشتكار تمام، به تمرين فنون هنرپيشگي پرداخت و به هنگ‌كنگ رفت تا در تعدادی فلم کم‌هزينه هنگ‌کنگی به تهيه‌کنندگی «ريموند چو» نظير «اژدها وارد مي‌شود» بازي كرده و شاهكارهاي جاويدان خود را خلق كند.

نمايش اين فلم شهرت و ثروت کلانی برای او به ارمغان آورد. او همان سال (۱۹۷۳) در فلم بازگشت اژدها با کارگردانی خودش بازی کرد. اين آخرين فلم کامل بروسلی بود. بازی مرگ آخرين فلمی است که بروسلی در آن بازی کرده است، ولی اين فلم به علت مرگ بروسلی نيمه‌کاره ماند و در سال (۱۹۷۸) با چند صحنه اضافی به نمايش در آمد.

مرگ بروسلی

حقيقت مرگ بروسلی هنوز در پرده ابهام است. قتل او توسط باجگيران هنگ‌کنگی به علت باج ندادن، ضربه کشنده يک ورزشکار رزمی، زندگی در يک خانه نفرين شده و مرگ به خاطر طلسم خانه، از شايعاتی بودند که درباره مرگ او رايج بود. اما طبیب و پوليس علت مرگ او را نرسيدن اكسيژن به مغز به‌علت دوش گرفتن در زير آب داغ و پر از بخار گزارش كردند. جسد بروسلی بدون هيچ گونه نشانی از جراحت و يا ضرب‌ديدگی در آپارتمانش در هنگ‌کنگ يافت شد.

تأثير بروسلی بر سينماي رزمي

با وجود زندگی کوتاه و بازی در چهار و يا پنج فلم، بروسلی نقش تاثيرگذاری در ژانر سينمای رزمی دهه (۱۹۷۰) داشت. اين تاثير سال‌ها بعد نيز ادامه داشت به طوری که هنوز سايه او روی بسياری از فلم‌های حادثه‌ای هاليوود مانند ماتريس، ببر خيزران، اژدهای پنهان و باشگاه مبارزه ديده می‌شود و بسياری از رسانه‌ها در سالگرد ‌مرگ او که در روز (۲۰) جولای (۱۹۷۳) اتفاق افتاد، بخشی از برنامه‌های خود را به اين شخصيت مشهور دنيای ورزش و سينما اختصاص مي‌دهند.

بروسلی همچنين يکی از عوامل اصلی پيدايش و گسترش سينمای ورزشی هنگ‌کنگی و يا به طور کلی گونه سينمای هنرهای رزمی است. تاثير مستقيم او روی سينمای رزمی و نقش او در محبوبيت ستاره‌های اين‌گونه از فلم‌ها مانند «جت لي»، «جکی چان» و يا «ژان کلود ون دام»، که از او کاملا پيروی می‌کنند، غيرقابل انکار است. به‌گونه‌یی كه هنوز هم فلم‌هاي وي طرفداران زيادي داشته و كتاب‌هاي بسياري درباره وي نوشته شده است.

وي كه براي اولين‌بار اقدام به ساخت فلم‌هاي رزمي نموده و هنر رزمي شرقي را به دنيا معرفي نمود، تحول عظيمي را در سينما ايجاد كرده و منشأ توجه و توليد فلم‌هاي رزمي ديگر شد. سال‌ها پس از مرگ بروسلی، تهيه‌کنندگان و کارگردانان هنگ‌کنگی، فلم‌هائی کاملا شبيه با فلم‌های او می‌ساختند و از بازيگرانی با ظاهر و فيزيک شبيه او و حتي با نام و تلفظ «بروسلی» فقط با تفاوت در املای اسامی، در اين فلم‌ها استفاده می‌کردند. ولی هيچ کدام از اين بازيگران ذره‌ای از شهرت و محبوبيت بروسلی را نمی‌توانستند به‌دست بياوردند، و فلم‌ها نيز با موفقيت چندانی مواجه نمی‌شدند. زيرا در تكنيك‌ها، مبارزات و رفتار بروسلی، مردانگي، گذشت و عزت‌نفس به‌وضوح قابل مشاهده بود و حتي ذره‌یی غرور و تكبر در او ديده نمي‌شد. در صحنه‌هاي زيادي از مبارزات او مي‌بينيم كه وقتي سلاح از حريف بدكردار او مي‌افتد، بروسلی نيز سلاح خود را بر زمين انداخته و با دست خالي به مبارزه ادامه مي‌دهد. اين برخلاف سينماي خشن غربي است كه با سنگين‌ترين و مخوف‌ترين سلاح‌ها، به جنگ بي‌دفاع‌ترين افراد رفته و آنان را به سادگي و بي‌رحمانه كشتار مي‌كنند.—

بابک سیاووش خبرنگار ارمغان ملی گفتگویی با اکمل مسیح «منصور» ورزشکار جوان و با استعداد رشتة جودو انجام داده که توجه تانرا به آن جلب میداریم:

 بابک: لطفاً خود را معرفی نموده بگویید در کدام سال به ورزش رو آوردید و در کدام رشته ورزش میکنید؟

منصور: اسم من اکمل مسیح «منصور» و عضو تیم ملی جودو میباشم و از سال (1374) تحت نظر استاد  شفیق اقرار که از جمله استادان جوان و مجرب کشور میباشد در بخش جودو تمرین میکنم، ما شاگردان افتخار به وجود استاد ورزیده یی چون استاد اقرار مینماییم ایشان مؤلف کتاب جودو در افغانستان نیز میباشد.

بابک: مشوق شما در ورزش کی بود؟

منصور: مشوق من در عرصه سپورت فامیلم میباشد مخصوصاً برادر بزرگم وسیم «منصور» و استاد کامبیز «منصور» که وی نیز یکی از استادان مجرب جودو است.

بابک: در چند مسابقه اشتراک نموده اید و از مسابقات تان چی دستاورد دارید؟

منصور: در اضافه تر از (57) مسابقه ورزشی اشتراک نموده ام که در بیشترین این مسابقات مؤفق بوده و دستاورد های خوبی نیز دارم.

بابک: آیا کمیته المپیک با شما همکاری میکند؟

منصور: کمیته المپیک چندان همکاری با ما ندارد همه ورزشکاران علاقه مند ورزش میباشند و همیشه تلاش دارند تا در مسابقات داخلی و خارجی اشتراک داشته باشند و سخت آماده گی هم میگیرند، اما متأسفانه از طرف کمیته مورد حمایه قرار نمیگیرند چنانکه شاهد سفرهایی بوده ایم که تمام بودیجه مصارف ورزش بدوش ورزشکار بوده در حالیکه اکثر ورزشکاران دارای اقتصاد کاملاً ضعیف هستند و توانایی مصارف سفر را ندارند و حتی در قسمت کرایه موتر الی کلپ ورزشی دچار پرابلم هستند، بعد از تمرین توانایی گرفتن انرژی کامل را ندارند پس چطور به خارج به مصرف شخصی برای اجراء مسابقه بروند در حالیکه المپیک انتظار دستاورد های خوب از ورزشکاران را هم دارد، آیامیتوان خواست المپیک افغانستان را در چنین شرایط برآورده ساخت؟

بابک: چی مشکلات در محیط ورزش دارید؟

منصور: سراسر مشکلات وجود دارد مشکل محل ورزش، مشکل عصریه بعد از تمرین، مشکل برگزار کردن مسابقات، عدم رعایت عدالت در مسابقات، عدم دسترسی به مسابقات جهانی، کمبود وسایل سپورتی و غیره.

بابک: پیام شما به سایر ورزشکاران جوان چیست؟

منصور: پیام من برای سایر ورزشکاران جوان اینست تا همیشه تلاش نمایند که موفقیت ها را نصیب خود و مملکت خود نمایند. ورزش نمایند تا افغانستان را یک جامعه سالم و صحتمند ساخته کشور ما در ردیف سایر ممالک پیشرفته و مترقی قرار گیرد و درفش سپورت افغانستان در پهلوی سایر ملل جهان بر افراشته باشد.—