شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

در حالیکه رییس کمیسیون انتخابات مورد اتهام یکی از دو کاندید قرار گرفته به همین دلیل موصوف از اشتراک در دور دوم انتخابات کنار رفت، رییس کمیسیون بدون تدویر دور دوم انتخابات کاندید دومی را که به طرفداری از آن متهم بود برنده اعلام کرد و این اقدام توسط کاندید اولی غیر قانونی خوانده شد.

همزمان ایالات متحده و سایر کشور های غربی به شمول سر منشی سازمان ملل اعلام نتایج کمیسیون انتخابات را ظاهراً تائید کردند، اما متعاقب این اقدام بارک اوباما ضرب العجل شش ماهه برای اجرای اصلاحات دولت افغانستان معین نمود و نماینده دفتر سازمان ملل در کابل برای ادامه همکاری جامعه جهانی با دولت شرایطی را مطرح کرد.

مردم در محافل اجتماعی و سیاسی افغانستان میگویند: در صورتیکه جامعه جهانی به دلایلی برنده شدن کاندید مورد نظر را بدون تدویر انتخابات تائید میکند هر گاه این برنده شش ماه بعد و یا در حال حاضر شرایط جهان را قبول نکند جهان چه خواهد کرد؟ و چه الترناتیف دیگری خواهد داشت؟Ÿ

نوشته: محمد داود سیاووش

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

بدون حب و بغض نسبت به دو کاندید و فقط از زاویه واقعبینی سیاسی اگر تشویش و نگرانی های قصر سفید رادرآستانه انتخابات ریاست جمهوری از به قدرت رسیدن حامد کرزی مد نظر گیریم،                                                                                                                                                             یا رجز خوانی های کرزی را بر علیه ایالات متحده، اعلام نگرانی قصر سفیدرا از حضور مارشال فهیم در حکومت کرزی و آمدن جنرال دوستم به افغانستان، مصاحبه کرزی را با آژانس های خبری مبنی بر اینکه دست نشانده نیست، اتهامات رسانه های ایالات متحده را علیه برادر کرزی، شکوه و شکایتهای ایالات متحده را از از موضوع فساد اداری و قاچاق مواد مخدردرافغانستان ، استعفای گالبریت، ماجرای هولبروک را با کرزی در قصر ریاست جمهوری، اظهارات جیمی کارتر را در رابطه به دزدی آرای انتخابات، اظهارات علنی وزرای کابینه را بر ضد کشور های غربی، ماجراهای جنگ زرگری وعصبانیت های کرزی را در انتقاد از بمباران های هوایی، اظهارات کرزی را در رابطه به انتقال طالبان توسط طیارات به شمال، رد تقلبات انتخاباتی رادرروز های بعدی با وجود قبول آن درروز اول توسط کرزی و غیره را کنار هم بگذاریم به این نتیجه میرسیم که بازی کمیدی که به نام دموکراسی در افغانستان از هشت سال به اینسو به نمایش گذاشته شده بود به پایان رسیده و پرده نمایش به روی بینندگان بسته میشود که با این کار جامعه جهانی مانند گذشته باز هم در افغانستان مرتکب اشتباه میشود. چون با تلقینی که توسط دولتمردان به غرب صورت گرفته آنان فکر میکنند مردم افغانستان گویا از حوادث جهان بی خبر، از دموکراسی بیزار و غرق در خرافات بوده اصلاً از حیات مدنی متنفر هستند. در حالیکه قضیه بر عکس آنست. تجربه نشان داد که در گذشته ها با معامله با عبدالرحمن خان فابریکه، مکتب و ترقیاتی را که در دوره امیر شیر علی خان اساس گذاشته شده بود نا دیده گرفته حکومتی را با رأی و اراده یک فرد مستبد در افغانستان قبول کردند. در دوره امان الله خان با کنار آمدن با محافظه کاران تمام ترقیات و انکشافات را نا بود کردند. در دوره صدارت داود خان با قبول نه شدن شرایط غرب از طرف افغانستان، پاکستان را به صفت متحد برگزیده و افغانستان را به شوروی رها کردند. در دوره دموکراسی با کودتای داود خان غرب مهر خموشی بر لب گذاشته به غیر از اشاره و استشاره ترغیبی پاکستان حرکت دیگری نشان نداد. پس از حمله شوروی بر افغانستان رییس جمهور کارتر افغانستان را به صفت یکی از اقمار شوروی قبول کرد. بعد از سقوط حکومت نجیب غرب و مخصوصاً ایالات متحده مجاهدین را در طوفان جنگ های داخلی رها کرد. در دوره طالبان تا قبل از یازده سپتمبر غرب با امارت طالبی و مداخله پاکستان مخالفت نشان نمیداد و فقط پس از 11 سپتمبر آنهم به خاطر فرو ریختن آسمان خراش های نیویارک بود که ایالات متحده از خواب بیدار شده بر طالبان در افغانستان حمله کرد. حالا زمان نشان میدهد که اگر به عوض بوش کدام رییس جمهور دیگر میبود شاید همان اقدام هم صورت نمیگرفت.

پس از 11 سپتمبر و تشکیل اداره مؤقت باز هم غرب و مخصوصاً ایالات متحده با نهاد ها نه، بلکه با چهره ها کار نمود، آقای کرزی را در حالیکه حزب یا گروهی در عقب خود نداشت در کنفرانس بن برگزیدند. شاه که کرزی از طرفدارانش فکر میشد به تدریج در برابر کرزی فراموش شد و سیاست کنار گذاشتن این جهادی و نوازش آن نا راضی به شکل معامله عملی شد، عده زیادی از مجاهدین به نام جنگ سالار و توپک سالار و غیره به دهان مطبوعات داده شد و از دولت اخراج شدند و در عوض مسایل قومی و زبانی تا حد اعظمی دامن زده شد و از آن بهره برداری های افزاری به خاطر تحکیم قدرت صورت گرفت.

در کنفرانس های بن، توکیو، لندن و غیره مبالغ هنگفتی به خاطر تحکیم مردمسالاری و آزادی بیان داده شد اما این پول ها طوری به مصرف رسیدند که اکنون سلاح دست و وسیله تحکیم قدرتمندان شده. خارجی ها با چشمان پت به افغانستان آمدند و هر کی دست هر کی را به آنان داد آنرا پذیرفتند. حتی در همان روز هاییکه بازار آزادی بیان و اصلاح طلبی و محافظه کاری گرم بود از زبان کسانیکه روزگاری خود را اصلاح طلب و طرفدار آزادی بیان و امثالهم میدانستند شنیده میشد که باید همه چیز سیاه و سفید دیده نشود و رنگ ما بینی هم وجود دارد و مسأله اصلاح طلبی و محافظه کاری در دوره های اداره مؤقت و انتقالی زیر تأثیر معاملات و مذاکرات اصلاً مطرح نبود و از مهابت به قول معروف «شیر شاه، شیر و بز آب را به هم میخورد» با این حال اصلاً به نظریات جدا از خواسته های چند تن (که حتی خود شان معنی گپ های شان را نمی فهمیدند) توجه نشد که این واقعاً جفا کاری به حال مردم بود: اگر کشور های همسایه را مد نظر گیریم در پاکستان پیپلز پارتی و مسلم لیگ حد اقل میتوانند دو نگرش متفاوت اما مثبت در رابطه به مسایل کشوری را ارائه نمایند و یا در ایران با آنکه همه از خط جمهوری اسلامی پیروی مینمایند اما نظریات متفاوتی را در زمینه های حیات کشوری ارائه میکنند چنانچه مبارزه جناح محافظه کار و اصلاح طلب آن تا جایی پیشرفت که اکنون سرنوشت حکومت را زیر سوال میبرد. ولی در افغانستان وضعیت طوری بود که اولاً با تطمیع و نوازش و کرنش مجال از جا جنبیدن به کسی داده نه شد و در ثانی مغز های متفکری که بتوانند نظریات جدا از هم اما در مطابقت با قانون ارائه کنند به دلیل مصروف ساختن عده در چوکی های دولتی و تشریفات رسمی به وجود نیامد. به احزاب، گروه ها، سازمان و نهاد های مدنئ اجازه فعالیت داده شد که فقط در شرایط تکیه بر نظام حاکم مجال تنفس را داشتند و از طرفی در مقابل عده با زور و پول طوری مصروف نگهداشته شدند که بقای شان را در ادامه خود کامه گی و فساد و قاچاق در کشور ببیند.

در حالیکه از یکطرف کار با اشخاص به مراتب آسان تر از کار با افکار و نظریات نو بود و از طرفی جامعه متفکر و روشنفکر افغانستان نیز با توجه به ضربه های روحی و آسیب های بزرگی که در سالهای جنگ خورده بود و با توجه به شکستی که دیدگاه های ایدیولوژیک در جهان به آن رو به رو شده بود نتوانست به پا ایستاده شود و اصلاً حس اعتماد میان روشنفکران وجود نداشت در همین حال انتخابات اول ریاست جمهوری صورت گرفت. در آن انتخابات 18 کاندید پا به عرصه گذاشتند و به خاطر تمثیل دموکراسی حرف هایی گفتند، اما به همه گان معلوم بود که برنده کی خواهد شد چون در آن زمان همه به این می اندیشیدند که یک چهره جدیدی که حزب نداشته و از پشتیبانی گروه های مسلح برخوردار نباشد شاید در صراط المستقیم منافع ملی بهتر حرکت کند و از طرفی چون جنگ چار آسیاب با ارگ را در دوره قبلی همه گان به یاد داشتند که صدر اعظم با راکت به ارگ ریاست جمهوری و میدان هوایی فیر مینمود به طور طبیعی این احساس میان نخبه گان فکری پیدا شده بود که مبادا در فردای تسجیل یک حکومت صدارتی تجربه تلخ جنگ چار آسیاب و ارگ تکرار شود، بنابران به نظام صدارتی رأی دادند و با وجود تقلباتی که صورت گرفته بود آقای قانونی به گفته خودش تبریکی به آقای کرزی را چون جام زهر سر کشید و فریاد های او را در شکوه از تقلب کاری کسی نشنید. اما سالهای پس از حکومت انتخابی نشان داد که با گذشت هر روز کشور از صفر به طرف منفی در حال حرکت بوده ساحه حاکمیت دولتی از سپین بولدک به دروازه های پایتخت محدود شد. طالبان از یک نیروی فراری به یک قدرت دارای مانور تا جوار قصر رییس جمهور و دارای امکانات شبکه انترنتی و صحنه های فلمبرداری و پخش حتی اعلامیه ها و مقررات مبدل شدند. هیچ رهبر برجسته طالبان و القاعده به دام نیرو های بین المللی نیافتاد. قاچاق و کشت مواد مخدر از صفر فیصد به بیش از 90 فیصد رسید. افغانستان یکی از چند کشور غرق در فساد اداری جهان خوانده شد. اختلافات شدیدی میان قوای اجرائیه و مقننه در گرفت و اکثریت وکلای پارلمان در تفاهم و توجیه اقدامات قوه اجرائیه قرار گرفتند. چند وزیر بدون نظر پارلمان در چوکی های شان ابقا شدند. وزیری به نام وزیر ارشد در کابینه می نشست که از هیچ مرجع رأی اعتماد نگرفته بود. نشرات آزاد روز به روز راه سقوط را پیموده تعداد شان انگشت شمار شد. مسایل زبانی خصوصاً در موسسات تحصیلات عالی و مکاتب به شدت دامن زده شد. کدام فابریکه بزرگی که حد اقل ده هزار نفر در آن کار کند احداث نشد. معادن استخراج نشد. بند های بزرگ آب گردان ساخته نشد و بر عکس برق از خارج به افغانستان خریداری شد. معاشات بر اساس عاید و مصرف دولت عیار نشد. ظرفیت نهاد های تحصیلی در جذب فارغ التحصیلان پایین ماند. محصول برق بر مأمورین پایین رتبه و دارای عاید کم بالا رفت. گندم در یک کشور زراعتی از خارج وارد میشود. محصولات انگور، انار، سیب و غیره به خاطر مشکلات عدم صدور در کشور گندیده شد واردات نظر به صادرات افزایش یافت. از آزادی بیان به عنوان وسیله کوبیدن حریفان سیاسی استفاده شد و مجال برای دگر اندیشی و ظهور اپوزیسیون داده نشد. افرادی که میتوانستند بیرق اپوزیسیون را بلند کنند به شکلی از اشکال مصروف نگهداشته شدند و در این حال انتخابات دور دوم ریاست جمهوری تدویر یافت. تقلب گسترده در این انتخابات کار را به باز بینی کمیسیون شکایات انتخاباتی کشاند و در فرجام با پایین افتادن رأی کاندیدان از پنجاه فیصد انتخابات وارد دور دوم شد، اما در دور دوم با ادعای یک کاندید بر کمیسیون انتخابات و رد آن توسط رییس جمهور و نرفتن کاندید مذکور به انتخابات دور دوم کمیسیونی که باید تحت تحقیق قرار میگرفت کاندید مقابل را برنده انتخابات نمود که با به رسمیت شناختن این انتخابات توسط ایالات متحده و کشور های غربی که این درامه دموکراسی را به روی مردم افغانستان کشوده بودند پرده دموکراسی برای همیش به رخ مردم بسته شد و دومین دموکراسی نا کام ماند. اکنون فقط با خموش ساختن امواج اف ام رادیو و صدور یک فرمان به خاطر لغو رسانه های خصوصی و چند اشاره و استشاره عدالت غیر رسمی و خموش ساختن تیلفون های همراه و انترنت طی یکروز میتوانند افغانستان را به عصر تاریک اندیش انتقال دهند.

غرب بالاخره کرزی را در وضعیتی قرار داد که نتواند مانند سال 2004 هر چه دلش خواست بگوید و از جانبی رییس جمهوری یافت که در میان مخالفان نظر به مؤافقان محبوبیت بیشتر دارد و با این حال به آسانی اوباما میتواند باری را که از اداره بوش به شانه اش سنگینی میکند در ازای یک لویه جرگه فرمایشی که کرزی طی صد روز وعده تدویر آنرا داده و چند فرمان تهدید کننده آزادی های مدنی به آسانی به زمین بگذارد و با این حال صفحۀ آزادی های مدنی و دموکراسی در غبار آلود شدن چهرۀ رهبران نا بود می شوند.Ÿ

ملگري ملتونه د افغانستان له ناامنو سیمو وځی

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

ملګري ملتونه وايي چې د امنیتي دلایلو له وجې به لږ تر لږه شپږ سوه خپل نړیوال کارکونکي په افغانستان کې د موقت وخت دپاره نورو ځایونه ته واستوي.

د ملګرو ملتونو ویاند وايي چې دغه سازمان پرېکړې کړې چې د یوولس سوه کارکونکو د جملې نه تقریباْ نیمايي یې د افغانستان دننه او یا هم دباندي خوندي ځایونو ته انتقال کړي.

د ملګرو ملتونو دغه پرېکړه په داسي حال کې کېږي چې تېره اونۍ طالبانو په کابل کې د ملګرو ملتونو پر یوه میلمستون باندې حمله وکړه او ددغه سازمان لږ تر لږه پنځه کارکونکي یې ووژل.

همداشان د ناټو قواوو وویل چې یو آمریکايي عسکر د افغانستان په ختیځ کې د پلي ګزمې پر وخت د یاغیانو په حمله کې ووژل شو. ناټو دا هم ویلي دي چې قواوو یې د خوست او وردګو په ولایتونو کې څو مشکوک یاغیان وژلي دي.

په عین حال کې د بریتانیا صدراعظم ګورډن برون وايي چې که څه هم چې د هلمند په ولایت کې پنځه بریتانیوي عسکر ووژل شول ملک یې اوس هم د افغانستان جګړې ته متعهد دی. په دې پېښه کې یو افغان پولیس هم وژل شوی دی. Ÿ

                     صدای  امریکا

+++++++++++++++++++++++++++++

په يوه وسلوال بريد کی13 امريکاییان وژل شوي

د امريکا د تکزاس ايالت په (فورټ هوډ) نظامي مرکز کې په يوه وسله وال بريد کې لږ تر لږه ديارلس امريکايي سرتېري وژل شوي او تر دېرشو زيات ژوبل دي .

د دغه پوځي مرکز قومندان، ډگر جنرال باب کاونى وايي مشکوک بريدگر جگړن نيدال ماليک حسن دى،چې په خپله يو پوځي ارواه پوه و.

ويل کېږي چې بريد کوونکى ژوبل شوى او لا هم ژوندى دى.

وړاندې پوځ د دهغه د وژلو خبر ورکړى و.

چارواکو د دغه وسله وال بريد د ممکنه علت د راڅېړلو خبره رد کړې ده،خو د بريد کوونکي يوه پخواني ملگري ويلي، چې ښاغلى حسن په افغانستان او عراق کې د امريکا د پوځي ښکلېتيا له امله ژور خواشينى و.

د امريکا ولسمشر بارک اوباما دا د تاوتريخوالي يوه ډارونکې پېښه وبلله او د قربانيانو له کورنيو سره يې غمرازي څرگنده کړه:((هغه څه چې پرې پوهېږو، د تاوتريخوالي په دغې ډارونکې پېښه کې يو شمېر امريکايي سرتېري وژل شوي او ډېر نور يې ژوبل دي.

د قربانيانو له کورنيو او هغو سرتېرو سره چې په (فورټ هوډ) کې خدمت کوي غمرازي کووم،او ژوبلو ته دعاوې کوم.

دوى هغه ښځې او سړي دي چې په مېړانې يې خطرمنلى، دوى خپل سر ورکوي چې موږ وساتي .

دا ډېره سخته ده چې موږ دغه باتور امريکايان په پرلپسې ډول په جگړه کې له لاسه ورکوو .))

چارواکو ويلي چې دپېښې په اړه يې پلټنې پيل کړې دي .Ÿ

                            بی بی سی

+++++++++++++++++++++++++++++++

براوون: جنګسالاران دې په افغان حکومت کې نه وي

د بريتانيا لومړي وزير گورډن براوون په افغانستان کې د خپل پوځي ښکيلتيا د فاع کړې ده .

ښاغلي براوون ولسي جرګې ته په خپله مهمه وينا کې وويل چې د برتيانيا امنيت ته د پاکستان او افغانستان له غرونو څخه ګواښ متوجه دی .

خو زياته يې کړه چې ولسمشر حامد کرزي ته يې ويلي چې دی به بريتانوي ځواکونو ديوه داسې حکومت دملاتړ لپاره په خطر کې وا نه چوي چې هغه د فساد ضد ګام نه شي اخيستای .

لومړي وزير ګورډن براوون وويل چې افغان حکومت ((په فساد کې نوم لري )) او ولسمشر کرزی بايد د فساد پر ضد ګامونه واخلي .

ده د فساد ضد يوه نوي کمېسيون د جوړولو وړانديز وکړ چې د ککړو کسانو په اړه پلټنې وکړي .

ښاغلي براوون وويل چې بې کفايته خلک او جنګسالاران بايد په راتلونکي افغانستان کې ځای و نه لري .

دغه راز ده وويل بريتانيا به د افغان ځواکونو د روزنې په اړه له خپلې تگلارې لاس وانه خلي .

پارلمان ته د نوموړي خبري داسې مهال کېږي چې، څو ورځې وړاندې يوه افغان پوليس په هلمند ولايت کې پنځه بريتانوي سرتېري په ډزو ووژل. Ÿ

                                                                          بی بی سی

کوه بچه

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

در حالیکه معلوم نیست بحران کنونی کشور را به کجا خواهد کشاند، برخی صاحبنظران به این باور اند که اگر به غیر از هارت و پورت های انتخابات و آرای مردم و به اصطلاح حکومت مردم، اگر کسی پیدا شود که یک هزار کدر روزه دار را هر چند با حد اقل مهارت پیدا نماید و آن یک هزار کدر دست و آستین بر زده به نام خدا و وطن دست به کار شوند، افغانستان از بحران فساد، قاچاق، خود سری و بی بند و باری ها نجات می یابد.

این کارشناسان فکر میکنند که کدر ها وقتی با دلگرمی کار میکنند که از نظر ضروریات زندگی شخصی حد اقل شرایط آبرومند داشته باشند. بنابران به وزراء، معینان، رؤسا، والیان، قوماندانان، سفرا و غیره اولاً معاشات کافی مقرر شود و در ثانی به غیر از تحلیف رسمی که هر کس آنرا اجرا میکند، از نظر شخصی این کدر ها تعهد وجدانی و ایمانی داشته باشند.

همین تیم روزه دار که تعداد شان به حد یک هزار نفر میرسد میتواند کشور را از بحران کنونی نجات دهد. در حالیکه وضعیت کنونی بر عکس این است، اتحاد ها به خاطر رسیدن به قدرت با سپردن وعده به گروه هایی که در میان مردم نفوذ دارند صورت میگیرد و نیرو های شامل در دولت علاوه بر گرفتن امتیازات فوری با توجه به وعده های داده شده از نظر مادی و معنوی به نفع گروه خود از امکانات دولت تا حدی استفاده میکنند که در دور دیگر انتخابات نیرومند تر از موضع فعلی بوده و امتیازات بیشتر بگیرند، همین مسأله باعث شده که در دستگاه دولت هرج و مرج حاکم گردد.

در افغانستان اکنون احزاب با برنامه واقعی وجود ندارد، سقوط شوروی، پیدا شدن خط القاعده و تروریزم، ترویج اشکال عملیات انتحاری و غیره احزاب موجود در افغانستان را در موقعیت خلای فکری قرار داده، تیوری های چپ و راست در افغانستان ناکام از آب به در آمدند و در شرایط جهانی شدن نظریات جدیدی که از موقعیت آن محافظه کار بودن و لیبرال و رادیکال بودن را بتوان قیاس کرد وجود ندارد. هدف غایی اکثریت احزاب در تأمین صلح خلاصه میشود، شعاری که در انتخابات ریاست جمهوری دیده شد غرب گرا ترین و افراطی ترین چپ را مجبور ساخت بی توجه به جنبه مثبت و منفی آن خواهان حذف لیست سیاه سازمان ملل و آوردن نیرو های طالبانی شوند. در این حال که فکر بکر وجود ندارد و تیوری مشخص که کسی را به چیزی دعوت کند مطرح نمیشود چند اصل وطن، مردم، خدا، صداقت، وجدان، کار، اعمار وطن و غیره میتوانند شعار مشترک کدر هایی با شد که با وجود راه های مخالف گذشته در شرایط موجود به خاطر وطن به دور آن جمع شوند.

اگر در اداره افغانستان 15 وزیر، 30 معین، 34 والی، 34 قوماندان و به همین سان چند صد رییس، قوماندان و آمر اداره پاک به دور یک شخص پاک حلقه زنند و اصلاحات را از خود آغاز نمایند میتوان به فردای حد اقل صلح آمیز وطن امیدوار شد.

بعضی ها به طور مطایبه این نظر را مطرح میسازند که اگر به همین پانزده وزیر به هر یک یکصد هزار دالر طور تحفه به خاطر تأمین ما احتیاج زندگی شان داده شود مجموعاً یک میلیون و پنجصد هزار دالر میشود، در حالیکه با همین پول میتوان از حیف و میل شدن میلیارد ها دالر جلوگیری نمود. اما سوال اساسی اینست که این کدر ها از کجا پیدا شوند و چگونه به همکاری جلب شوند. کارشناسان میگویند که اگر کشور منتظر بماند که در یک روز بهاری این کدر ها از آسمان بیارند و یا از زمین سبز شوند هر گز چنین نخواهد شد. پوتانسیل و ظرفیت این نیرو در جامعه وجود دارد ولی حد اقل کسیکه آنرا جذب و تشویق نموده به کار سوق دهد موجود نیست.

این کدر ها هر کس میتواند باشد، افراد صفوف مجاهدین، دولتی های قبلی، تکنوکرات های غرب دیده و حتی افراد متنفذ کم سواد و بی سواد سران قوم، علماء، روحانیون یا هر کس دیگر.

اما مسأله مهم آنست که فضایی را نظام ایجاد کند که روح خدمتگذاری به وطن و جذبه و عشق به کار و اعمار کشور در میان مردم ایجاد شود.

برخی ها به این باور اند که اگر خرچ کننده از یک حزب، کنترول کننده از حزب دیگر و ما دونان از حزب ثالث باشد شاید اختلافات آنان باعث جلوگیری از فساد و بهبود کار شود. ولی بعضی صاحبنظران به این نظر اند که این فورمول همان پیامد را داشت که اکنون کشور به آن مواجه شده و با روحیه به من چی و به خاطر بدنام ساختن همدیگر کار شکنی های آنان بالای گرده مردم فشار آورده است.

در حال حاضر افراد وطندوست باید از زیر سقف حزب و گروه، تنظیم، پارت، انتی پتی و سمتی بر خاسته در جاده یک شعار یعنی اعمار وطن دست به دست هم دهند. سوالی مطرح میشود که بیش از یکصد حزب سیاسی برای کشوری که در انتخابات ریاست جمهوری آن از 25 میلیون نفوس شش میلیون اشتراک میکنند و بیش از 90 درصد مردم بی سواد اند تا کنون چه دست آوردی داشته است.

افغانستان کنونی به یک ساختار منسجم با انضباط و شفاف ضرورت دارد که شخص اول مملکت از خود شروع نموده پانزده وزیر را بسازد، هر وزیر رؤسا را با همان روحیه روزه دار بودن تشکیل نمایند، رؤسا، والیان و قوماندانان و مادونان شان را تا قدمه کارمند عادی و دلگی مشر با همین روحیه تربیه کنند، آنگاه همه دست به کار شوند.

با همین کدر های روزه دار اگر بندهای برق اعمار شوند، فابریکات اعمار شوند، زمین های زراعتی آبیاری شوند، شهر های عصری در کابل، مزار شریف، هرات، کندز، جلال آباد، پکتیا و غیره ساخته شود، معدنیات را استخراج شوند.

مردم افغانستان در ختم یک دوره پنجساله نه تنها آنان را به دور دوم انتخاب میکنند بلکه عکس های شان را در شاهراه ها و بزرگراه های کشور نصب نموده کارنامه های شان را در کتابهای تاریخ مکاتب درس خواهند داد اما افسوس که همه چیز اکنون وارونه است!Ÿ

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

دیوار برلین نماد جنگ سرد بود که به پرده آهنین شهرت داشت و طی 28 سال برلین را به دو منطقه شرقی و غربی تقسیم کرده بود. وقتی در فاصله سالهای 1949-1961 در حدود دو نیم میلیون نفر از آلمان شرقی به آلمان غربی از طریق برلین مهاجرت کرد، این مسأله رهبران کرملین را نگران ساخت چون در سال 1961 روزانه 2000 نفر از برلین شرقی وارد بخش آلمان فدرال میشدند. به دستور خروشچیف تمام راه های ارتباطی بین برلین شرقی و غربی مسدود شد و دیوار برلین به هدف جلوگیری از رفت و آمد بنا گردید. اعمار این دیوار چنان به سرعت صورت گرفت که بسیاری از خانواده ها که در مناطق مختلف شهر زندگی میکردند برای 28 سال از یکدیگر جدا شدند و سرنوشت دردناکی برای بسیاری از خانواده های آلمانی پیش آمد. زنان از شوهران، فرزندان از والدین، برادران و خواهران از یکدیگر برای سالها جدا شده و بسیاری از آنها تا آخر عمر مؤفق به دیدار دوباره عزیزان شان نشدند. گروهی از آنان اصلاً زنده نماندند تا فرو ریختن دیوار برلین را ببینند و به عزیزان شان برسند. بر اساس گزارشات در طول سالهایی که دیوار برلین بر پا بود 125 نفر در پای آن کشته و حدود 200 نفر به شدت مجروح شدند. اولین قربانی فرار از دیوار برلین جوان 24 ساله بود که در 28 اگست 1961 قصد فرار به برلین غربی را داشت 80 درصد کشته شدگان زیر سن 30 سال قرار داشتند و در میان آنها 8 زن وجود داشت. در بین سالهای 1961-1989 حدود 5000 نفر مؤفق به فرار به برلین غربی شدند.

فرو ریختن دیوار برلین:

در اواخر دهه هشتاد زمینه فرو پاشی دیوار برلین مساعد شد. در سال 1989 حکومت شوروی تصمیم گرفت به کشور های اروپای شرقی دموکراسی بدهد اما در این میان اتفاقی افتاد که روند رو به پایان دولت آلمان شرقی را آغاز نمود. دولت مجارستان دروازه های خود را به روی غرب گشود. در 23 اگست 1989 مرز های مجارستان و اتریش باز شد، ساکنان آلمان شرقی که جواز رفتن به مجارستان را داشتند از طریق آنکشور و چکوسلواکیا به آلمان غربی و سایر کشور های اروپای غربی رفتند. در خزان همان سال تظاهرات اعتراض آمیز مردم در آلمان شرقی نسبت به دولت آنکشور شدت گرفت تا آنکه اریش هونیکر از سمت خویش کناره گیری کرد. دولت جدید به ساکنان برلین شرقی اجازه داد تا برای سفر به برلین غربی تقاضای ویزه نمایند، با اعلام این مطلب ده ها هزار نفر از ساکنان برلین شرقی خود را به محل های مشخص رساندند تا از مرز عبور کنند و به برلین غربی بروند، هجوم مردم مأموران مرز را به مشکل مواجه نمود، در آن طرف مرز اهالی برلین غربی برای استقبال از همشهریان شان جمع شده بودند، به این ترتیب روز 9 نوامبر 1989 به روز فروپاشی دیوار برلین تبدیل شد. فرو ریختن دیوار برلین اولین گام در راه اتحاد مجدد دو آلمان بود که سر انجام در سوم اکتوبر 1990 صورت گرفت. مردم سایر کشور های اروپای شرقی و مرکزی از این کار سرمشق گرفته و موانع آزادی را از سر راه خود برداشتند.

در حال حاضر 34 قطعه از دیوار اصلی برلین در موزیم نگهداری میشود.

انگیلا میرکل هنگام دیدار از ایالات متحده در سال جاری به کنگره آن کشور گفت: دیوار برلین سقوط نموده اما دیوار های دیگر هنوز باقیست.Ÿ

گزارش تحقیقی خبرنگاری که یک رییس جمهور را از مقامش پایین انداخت

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

رسوایی واترگیت به وقایعی اطلاق میشود که میان سالهای75-1972در هوتلی به همین نام در واشنگتن اتفاق افتاد و منجر به استیضاح و سپس کناره گیری ریچارد نیکسون رییس جمهور آن زمان ایالات متحده امریکا شد.

مسأله طوری اتفاق افتاد که در جریان انتخابات ریاست جمهوی ایالات متحده تعدادی از مأمورین (اف بی آی) وارد ساختمان هوتل واترگیت، محل استقرار ستاد انتخاباتی حزب دموکرات ایالات متحده شدند و دستگاه های استراق سمع را در آن نصب کردند و سپس اسناد و مدارکی را به سرقت بردند. این موضوع غیر قانونی توسط یک محافظ هوتل به طور تصادفی کشف شد و با افتادن این معلومات به دست دو تن از خبرنگاران واشنگتن پُست به نام های (باب وودارد) و (برنشتاین) آن موضوع به اطلاع افکار عمومی رسید. بعداً معلوم شد که چنین اقداماتی مکرراً انجام گرفته بودو تحقیقات بعدی نشان داد که عمق این گونه فعالیت های جاسوسی گسترده بوده است. پس از آنکه مشخص شد کنگره به استیضاح نیکسون رأی خواهد داد، وی در شب 8 اگست 1974 از سمت خود کناره گیری کرد. نیکسون اولین رییس جمهور ایالات متحده میباشد که استعفا نمود. اگر چه استعفای نیکسون روند استیضاح را متوقف کرد، اما در عین حال به پیگیری های قضایی پایان نداد. در جریان رسوایی واترگیت رییس جمهور وقت به سه جرم متهم شد:1-جلوگیری از عدالت 2-سوء استفاده از قدرت 3-تحقیر کنگره.

در 8 سپتمبر 1974 جرالد فورد جانشین نیکسون وی را عفو کرد.

در ابتدا فکر میشد که این قانون شکنی توسط افراد پایین رتبه طراحی شده، اما پس از آنکه نیکسون از تحویل دادن نوار های ضبط شده به کمیته قضایی مجلس نمایندگان خودداری کرد پای رییس جمهور نیز به این ماجرا کشیده شد. کمیته قضایی مجلس نمایندگان در جولای 1974 رسیدگی عمومی به اعلام جرم علیه نیکسون را آغاز کرد و دیوان عالی فدرال ایالات متحده نیز حکم کرد که رییس جمهور نوار ها را به کمیته قضایی تحویل دهد، در هفته بعد کمیته قضایی مجلس نمایندگان رأی خود را در باره سه فقره جرم ارتکابی توسط نیکسون صادر کرد:1-سوء استفاده از قدرت 2-کار شکنی در امر اجرای عدالت 3-اهانت به کنگره، در 4 اگست 1974 کاخ سفید متن پیاده شده نوار را تحویل داد، یکی از نوار ها حاوی یک مدرک غیر قابل انکار بود یعنی دستور ریچارد نیکسون برای تماس با (سیا) به منظور متوقف کردن تحقیقات (اف بی آی) در مورد سرقت واترگیت، با انتشار این نوار مشخص شد که مجلس نمایندگان به تصمیم کمیته قضایی برای استیضاح نیکسون رأی خواهد داد. این مسأله باعث شد که نیکسون برای پرهیز از برکناری توسط کنگره در 8 اگست 1974 از سمت خود کناره گیری کند و جرالد فورد که پس از استعفای اسپیرو اگینو به صفت معاونش تعین شده بود جایش را بگیرد. ماجرای واترگیت و گزارشهایی را که در باره آن در روزنامه واشنگتن پُست به چاپ رسید، یکی از مشهورترین گزارشهای تحقیقی در تاریخ روزنامه نگاری جهان میدانند.

نخستین گزارشی که در باره ماجرای واترگیت در مطبوعات ایالات متحده چاپ شد گزارش روز یکشنبه 18 جولای 1972 در صفحه اول روزنامه واشنگتن پُست بود. این گزارش که با احتیاط و دقت با نام «الفردیی.لوئیس» منتشر شد حاوی اطلاعات زیادی بود و چند پرسش وسوسه انگیز را مطرح کرد. این گزارش که به عنوان نقطه عطف تاریخی در روزنامه نگاری ثبت شده چنین آغاز میشود:

«پنج مرد که یکی از آنها گفت سابق عضو سازمان اطلاعات مرکزی امریکاست، ساعت 2,30 بامداد دیروز در جریان ماجرایی که به عقیده مقامات مسوول، طرحی برای نصب وسایل استراق سمع در دفاتر کمیته ملی حزب دموکرات بود دستگیر شدند. سه نفر از آنها کوبایی الاصل بودند و گفته میشود که یک نفر از آنها نیز تبعیدیان کوبایی را برای فعالیت های چریکی حمله خوکها در سال 1961 آموزش داده است. هنوز توضیح داده نشده که چرا این پنج مظنون میخواستند در کمیته ملی حزب دموکرات وسایل استراق سمع نصب کنند و آیا آنها برای افراد یا سازمانهای دیگری کار میکردند…»

این گزارش تحقیقی جهان را تکان داد و خبر ها و گزارشهایی که خبرنگاران واشنگتن پُست و دیگر روزنامه های ایالات متحده در باره ماجرای واترگیت منتشر کردند باعث تحقیقات و بعداً محاکمات گسترده شد که در جهان نظیر ندارد.Ÿ

قسمت آخر

تتبع و نگارش: محمد داود سیاووش

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

گلبهار

استاد کهزاد در باره گلبهار مینویسد:«این دهکده زیبا در داخل (سه راه) دره پنجشیر، کوهستان و نجراب با رودخانه های خروشان شتل و پنجشیر یکی از تفریحگاه های بدیع و عالی پایتخت افغانستان است. گلبهار در ناحیه شمالی خود محلی دارد به نام شیخان خیل (که حالا به نام شیرخانخیل یاد میشود) دشت شیخان خیل که حالا عمارت فابریکه (نساجی گلبهار) در آن احداث شده، در حوالی چهارصد سال قبل با داشتن انواع گلهای خود رو و طبیعی، مخصوصاً گلهای لاله شهرت به سزا داشت.»سنجن که به طرف شرق دشت شیرخانخیل قرار دارد از آن منطقه نیز  آثار تاریخی به دست آمده است. ظهیرالدین محمد بابر در «تزک» خود که خاطره های شخصی اوست از شیخان خیل به نام دشت شیخان یاد کرده. به نوشته استاد کهزاد در کتاب (پادشاه نامه) که محتوی وقایع عصر شاه جهان پادشاه مغولی میباشد مرقوم است: وقتی که علیمردان خان به قصد تسخیر بدخشان از کابل حرکت میکرد به او گفتند که عساکر زیاد از دره هندوکش عبور کرده نمیتوانند لذا او با ده هزار سوار از راه پروان و آهنگران و سالنگ و دوشاخ گذشته به خنجان واصل گشت و در مراجعت از اندراب از سراب و کوتل (خاواک) گذشته به شپن و از آنجا به رخه حاکم نشین پنجشیر آمد و از آنجا به گلبهار مواصلت کرد.»

استاد کهزاد مینویسد:«این مفکوره در اثر گردشی که هفته گذشته به پروان و گلبهار و پنجشیرکردم به من ثابت شد که اسکندر از این دو طریق متذکره استفاده کرده و جبل السراج و اسکندریه پروان همان طور که 23 قرن قبل از میلاد دروازه جنوبی هندوکش بود بار دیگر با باز شدن سرک جدید سالنگ بزرگترین موقعیت تاریخی را مجدداً احراز میکند.»

خلاصه اینکه:

بگرام یا کاپیسا از عظمت تاریخی برخوردار بوده به نوشته استاد کهزاد از 150 قبل از میلاد تا 475 میلادی به مدت 625 سال پایتخت کشور بوده و نام های کی پن، کی پیش، بگرام، ویگرام، بالکهه گرام و غیره بر آن اطلاق شده که به مفهوم پایتخت، شهر نجبا، قریه راهب ها، قریه بخت و غیره استباط میشد.کاپیسا یا بگرام قدیم راه بزرگ تجارتی بوده مدخل بزرگترین دره های هندوکوه از پنجشیر، خاواک، شتل و غوربند در آن باز میشود، کاروان های هند و قافله های اراکوزی از طرف شرق و جنوب و غرب مال التجاره پار دریای اکسوس و آسیای مرکزی از راه (بکتر) یا (فو.هو.لو) یعنی بلخ و (هو) یعنی کندز و سایر شهر های باختر و تخارستان از طرف شمال در آن رد و بدل میشد.

بنابران باید مسوولان مملکت توجه نموده در حفظ میراث های تاریخی و احیای عظمت تاریخی این منطقه پلان هایی را رویدست گیرند.Ÿ

موسی رادمنش

 شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

سینمای افغانی با پیشینه تاریخی خویش که از فلم (عشق و دوستی و مانند عقاب) آغاز گردید و با فلم (روزگاران) نخستین تولید ریاست افغانفلم به راه افتاد و در زمان کوتاه گام به گام مؤسسات، پرودکشن های انفرادی ایجاد و با تولیدات فلم های داستانی هنری و فلم های مستند (داکومنتری) در نوار های سینمایی 75 ملی متری، 35 ملی متری و 16 ملی متری رنگین و سیاه و سپید، نوار تلویزیونی با ساختار های متنوع از سینماگران پر تلاش و صاحب آزمون بهتر از بینش سینمایی در سطح ملی و بین المللی رخ باز کرده و افتخارات را تا اواخر دهه شصت به کشور به ارمغان آورده بودند. سینمای افغانی همچو دیگر پدیده های علمی و فرهنگی به مثابه یک پدیدۀ مثبت و تأثیر گذار روی روان تماشاگران از انعکاس سلسله واقعیت ها در چوکات داستان فلم، اندیشه های انسانی سازنده افراد و جامعه تلقی میشد، گر چه در آن زمان از سوی دولتمردان و مسوولین مورد حمایت، پشتیبانی و ارزش مندی قرار میگرفت، ولی بنابر وقوع حوادث و بحران، صدمه شدید دید و مدتی از روند تکامل بازماند و حتی این پدیدۀ عالی و انسانی (سینما و موسیقی) را حرام دانستند و از حرکت باز داشتند. همانگونه که هر شب تاریک روز روشن در قبال دارد، روزگاران تلخ و بحرانی نیز رخت بر بست و صفحه جدید جهت آرامش فکر و تلاش بوجود آمد، کشور بسوی آبادانی، نوسازی و پیشرفت در عرصه های مختلف ره گشایی نمود که در این روند، سینمای افغانی با یک موج نو و استفاده از سیر تکنالوژی راه خود را دو باره، با مساعی سینماگران پیشرو و آگاه و جوانان مستعد دنبال نمود که تا این دم ما در ساختار های فلم بلند و کوتاه هنری، مستند (داکومنتری) از سینماگران مجرب خویش(مردان، زنان) دست آورد هایی در سطح ملی و بین المللی داریم که عدۀ شان شامل مسابقه در فستیوال های داخلی و بیرونی سهم گرفته و امتیازات و افتخارات را نیز از آن خود نموده اند. اما ما وجود این گام های استوار و مؤفقیت آمیز، بعضی از ساخته های فلمسازان ما دارای کاستی ها، نواقص تخنیکی و محتوایی میباشد که نیاز مبرم به راه اندازی نقد و بررسی ها محسوس میشود. در حالیکه در گذشته ها آثاری از مؤلفان عرصه های مختلف علمی، هنری، فرهنگی ما نیز در بته نقد قرار میگرفت و از آن، مؤلفان و علاقمندان رشته ها بهره میگرفتند، نظریات مفید و سودمند منتقدان را پذیرفته و در آثار بعدی در نظر گرفته تطبیق مینمودند. در حال حاضر نقد و بررسی روی فلم های هنری (داستانی) و فلم های مستند (داکومنتری) همانطوریکه اصول نقد بر محور ارزیابی، بررسی، تحلیل و تجزیه، زیبا و زشت، انالایز ((Analyzeاثر می چرخد، تا سره را از ناسره منتقد جدا کرده عیوب و یا محاسن اثر را بر شمارد و صمیمانه و واقعبینانه مؤلف یا صاحب اثر را به سمت معین رهنمایی کند. روی این هدف و منظور سینمای افغانی جهت رشد و بالنده گی، پیشرفت و تکامل برتر خویش نیاز مبرم به نقد و بررسی دارد و کارگردانان (فلمسازان)، پرودیوسران، نویسندگان فلمنامه، بازیگران (هنرپیشه ها)، صدا گذاران، چهره پردازان، تدوین گران، خلاصه تصویر برداران ما همه و همۀ دست اندرکاران سینمای افغانی، نقد را بپذیرند و به راه اندازی نقد و بررسی که صورت میگیرد بپیوندند و آنرا مخلصانه دنبال کنند. این جاست که تأثیر گذاری نقد و بررسی روی فلم های افغانی رواج پیدا میکند و اهمیت آن بلند تر و قویتر میگردد، فلمسازان ما آرام، آرام متوجه میشوند که فردا فلم شان و یا اثر شان در بته آزمایش و نقد قرار میگیرد، سعی میورزند تا محتاط باشند و بر اثر خود از نخستین روز اقدام به کار بُرد تصویر در فلم، فنی و مسلکی فکر کنند نه ذوقی و آماتوری بلکه همین موازین را در نظر داشته دریابند تا روی موازین کار و بینش فلمسازی در ساختار های خود عمیقاً بیاندیشند تا اثر شان عاری از عیوب بوده محاسن را به همراه داشته باشند. همچنان رونق یابی محافل نقد و نظر روی فلم های افغانی ما را به جاده فرهنگ پذیرش و تأمل میکشاند و از جانبی سخن ما را با بیان روشن به گوش مسوولین امور نیز میرساند تا آثار فلمی ما ارزش و اهمیت فراوان کسب نماید. بخش آینده این بحث روی چگونگی نقد بر سینما میچرخد.Ÿ ادامه دارد

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

د امریکا په دفتري ادارو کې د ځوان او زوړ نسل تر منځ توپیر په داسې حال کې رابرسېره کیږي چې په نړۍ کې دا ډیر وخت وشو چې اقتصادي بحران ادامه لري او د عمرونو دغه تفاوت تر ټولو ډیر زیان د زیات عمر لرونکو دفتري مامورینو ته رسولی دی. له یوې خوا نه کله چې د موسساتو د دیوالي کېدو په نتیجه کې زاړه مامورین بې روزگاره شي نو بیا ورته ډیره مشکله وي چې بل کار روزگار پیدا کړي ځکه چې اکثره موسسې کوښښ کوي ځوانان جلب کړي ځکه چې په لږ معاش هم کار ته زړه ښه کوي. د کریسچن ساینس مونیټر ویب سایټ څو موده مخکې په همدې اړه لیکلي وو، اکثره وخت کله چې د زیات عمر مامورین جذب شي بیا نو مشکل هغه وخت راپیدا شي چې دوی خپلو آمرینو ته راپور ورکوي. ډیر ځلې داسې کیږي چې د دوی سوپروایزران، مدیران او حتی د ادارې عمومي رئیسان له دوی سره د عمر دومره تفاوت لري چې د دوی د اولادنو او حتی د لمسیانو غوندې گڼل کیږي. ډیر د لوړ سن مامورین رمز فهمه وي. دوی که په اداره کې نیمگړتیا ویني نو خبره له ځانه سره ساتي. خو یو شمیر بیا داسې دي چې خبره پټه نشي ساتلای. دوی باید هرومرو د هغو مدیرانو په خلاف خوله خلاصه کړي چې امر کوي خو د کار په کولو په خپله نه پوهیږي. خو بلې خوا ته، د کم سن مدیران اکثراً په ذهن کې نوي نظریات او مفکورې لري، له نوې ټیکنالوژئ سره ډیر ښه بلد دی او ددې پروا هم چندان نه لري چې کار څومره وخت نیسي خو حتما یې باید پوره کړي او په دې اړه کې د هر ډول مشکل سره مقابله کوي. ډیر خلک په دې عقیده دي چې اکثره ځوان آمرین له داسې زړو مامورین سره په جنجال کې اخته وي چې اصلاً د بدلون خبره ورته معنی نه لري او په خپلو پخوانيو نظریو کلک ولاړ او یوازې همهغه څه ورته صحیح ښکاري چې دوی پرې فکر کوي. ډیر د لوړ سن مامورین خو لا یوازې ددې لپاره کار ته ځي راځي چې خپل تقاعد ته زمینه برابري کړي او د دفتر ورځني معاملات ورته د ورځې د تیرو علاوه بل کوم مفهوم نلري. پوښتنه دا ده چې، په دفتري ادارو کې د نسل د توپیر له دغه مشکلاتو سره څنگه مبارزه کیدای شي؟ د اداري چارو ماهرین په دې نظر دي چې د کم سن آمرینو ته په کار دي چې د لوړ عمر لرونکو مامورینو له تجربو او مهارتونو نه استفاده وکړي او د چارو په بهتره کولو کې د هغوی تجربي وپوښتي. دغه ماهرین د زیات عمر لرونکو اداري مامورینو ته هم پیشنهاد کوي چې باید په نويو مفکورو او نظریو پسې وگرځي او معاصرې ټکنالوژئ سره د ځان د عیارولو کوښښ وکړي. په کار ده چې دواړې خواوې یوه بل ته متقابل احترام ولري او په اداره کې د سپین ږیرو یا سپین سرو او ځوانانو تر منځ یو ذهني تفاهم موجود وي.Ÿ صدای امریکا

شماره 56 یکشنبه17عقرب 1388/8نوامبر2009

یک فلم که در آن مایکل جکسن هنر مند افسانوی موسیقی پاپ اشتراک کرده با نمایش همزمان در پنج قارۀ دنیا برای بار اول بنمایش گذاشته میشود.

نام این فلم(THIS IS IT)است فلمی که شامل تصاویرتمرینات سلسلۀ کنسرتهای پلان شدۀ جکسن در لندن میباشد.

جکسن در آخرین مراحل تمرینات کنسرتش بسن ۵۰ سالگی وفات کرد. این کنسرت برای ۵۰ نمایش در ارینای صفر دوی لندن پلانگذاری شده بود.

علاقمندی برای این فلم بیحد زیاد است. در نمایش اولی این فلم در لاس انجلس شامل ستارگان وچهره های هنری بشمول چهار برادر جکسن خواهد بود.

در سرتاسر جهان صد هاهزار تکت این فلم قبلاً فروخته شده است .Ÿ