بایگانیِ اوت 2008

د القاعده شبکی د غړيو او نورو سخت دريځو وسله والو کنترول د پاکستان په قبايلي سيمو کي غښتلي شوي دي شماره 35 یکشنبه 10 سنبله 1387\ 31 Aug 2008

اوت 31, 2008

د فرانسي خبري آژانس د لاس انجلس تايمز په حواله وايي:

د امريکا د دفاع وزارت جګ پوري مقامات په دي موضوع بحث کوي چه امريکايي ځواکونه په مستقيمه توګه پر هغو سخت دريځه وسله والو چه د پاکستان په قبايلي سيمو کي فعاليت کوي عمليات وکړي. لاس انجلس تايمز ورځپانه زياتوي: دغه خپل منځي خبري د استخباراتي ادارو له هغه خبر داري وروسته کيږي چي ويلي و د القاعده شبکي د غړيو او نور  سخت دريځو وسله والو کنترول د پاکستان په قبايلي سيمو کي غښتلي شوي دي. د دغو راپورونو وړاندي پاکستاني پوځ په دي وروستيو کي په قبايلي سيمو کي د (٣٥) په شاوخوا سخت دريځ وسله وال کسان ووژل. پاکستاني ځواکونه د سوات په سيمه کي د سخت دريځو پر ضد پر عمليات بوخت دي. په دغه عملياتو کي دير مرګ ژوپله اوښتي ده. امريکايي مقامات په دي باور دي چه د تروريزم پر ضد پاکستان د نوي مشرتابه مبارزه موثره نده. په افغانستان کي د يو امريکايي مقام چه د خپل نوم د ښودلو نه دده کړي ويلي تروريستانو د پاکستان په قبايلي سيمو کي پوځي روزنيز کمپونه جوړ کړيدي چه يو لوي چلنج کيداي شي. د آژانس په وينا اتکل شوي و د امريکا د دفاع وزارت په روان دوبي کي قبايلي سيمو ته يو دري نفري روزونکي تيم وليږي. خو د پاکستان حکومت د جون په مياشت کي قبايلي سيمو د امريکايي قواو د حملي وروسته چه (١٧) سرحدي عسکر په کي ووژل شو ددغه روزونکي تيم مخنيوي وکړ.

Advertisements

مکثی بر مصاحبه ظاهر هویدا با عبیدی ژورنالیست شماره 35 یکشنبه 10 سنبله 1387\ 31 Aug 2008

اوت 31, 2008

بر حسب تصادف در شماره اول سال دوم، دوشنبه (١٨) ثور (١٣٨٥) هـ.ش مطابق (٨) مي (٢٠٠٦) نشریه ارمغان ملی توجه ام را مصاحبه آقای هویدا که با عبیدی نام انجام داده است جلب نمود. مصاحبه (آشنایی ظاهر هویدا با احمد ظاهر چگونه آغاز یافت) عنوان گرفته بود. مصاحبه با سوالات چند ازین در و آندر آغاز گردیده و هویدا طبق عادت از کار و پیکار های هنری اش بیشتر از توقع مصاحبه کننده صحبت نموده و در جایی بدون ارتباط اظهار داشته است گویا که مسحور جمال و پدرش فضل دگروال و قاضی محکمه نظامی را جناب شان به آرکستر آماتور وقت جلب نموده باشند. از آنجاییکه من شاهد بوده ام محترم پدر مسحور جمال از جمله صاحبمنصبان انگشت شمار اردوی آنوقت افغانستان با تحصیلات عالی در رشته  مخابره بوده و هیچوقت با قضا و محکمه و خاصتاً با موسیقی سر و کار نداشته است.

در رابطه به خود مسحور جمال چنانکه میدانم موصوف با استعداد خدادادش با آنکه در موسیقی استادی نداشت توانست در هسته گذاری موسیقی آماتور افغانستان همزمان با پیشبرد دروس فاکولته نقش مرکزی را بازی کند و برای اولین بار آرکستر آماتور پوهنتون کابل را ایجاد و رهبری نماید، چنانکه آرکستر مذکور منظماً پروگرام نیم ساعته رادیویی با ارایه پارچه های ناب موسیقی برای هنر دوستان داشت. هنوز هم به خاطر دارم که در آرکستر آماتور پوهنتون آنوقت هنرمندانی چون محترم  هاشم قیومی، محترم صابر شیرزوی ویلن نوازان، محترم رفیع اکبر زاده طبله نواز، داکتر پیروز، محترم احمد شاکر، خود مسحور جمال و… آوازخوانان اشتراک داشتند.

موضوع فوق العاده جالب و تکاندهنده و عاری از حقیقت در مصاحبه همانا کشانده پای پدر مسحور جمال در موسیقی و در گروه هنری گویا ایجاد شده توسط هویدا میباشد. اول اینکه نام پدر مسحور جمال فضل احمد نبوده و تعجب آور اینکه چگونه آقای هویدا با وجود رفت و آمد های فامیلی که داشتند و من خود شاهد این رفت و امد ها و حضور برادر کوچکش منیر هویدا و سایر اعضای فامیل در منزل پدر مسحور جمال بوده ام باز هم نام پدرش را اشتباه و وظیفه اش را نیز خلاف گفته است و مضحک تر اینک چطور مرحوم پدر مسحور جمال که یک شخص روحانی و متدین بود و اصلاً با همکاری هنری پسرش با رادیوی وقت مخالف بود به گروه آماتور آنهم توسط جوانی چون ظاهر هویدا جذب شده باشد.

من در حالیکه متعجب از بیانات هویدا در این مصاحبه میباشم و آنرا نا درست و دور از حقیقت میدانم و مطمئین نیستم که اینهمه از گفته هایشان باشد، مگر جای تأثر اینست که چگونه آقای هویدا بعد از نشر و مطالعه متن مصاحبه که از طریق سایت انترنتی نیز نشر شده بود هیچ عکس العمل از خود نشان نداده و در تصحیح آن کدام اقدام شریفانه نکرده است.

من ضمن آنکه از آقای ظاهر هویدا در این مورد طالب توضیح میباشم خواهشمندم خبرنگار هم با درک رسالت مسلکی خویش از انتشار چنین اکاذیب که با مصاحبه شونده بالای گفتارش مطمئین نباشد و یا در حالت نا مطمئین بیان بدارد با دقت بیشتر بر خورد نموده و الی اطمینان کامل از نشر آن اجتناب ورزیده قدسیت مسلک ژورنالیزم را لکه دار نسازند.

با احترام

ج.ب.ن از کابل

په هلمند کي څه تيريږي؟ شماره 35 یکشنبه 10 سنبله 1387\ 31 Aug 2008

اوت 31, 2008

سندي تيلګراف ورځپانه ليکي:

په هلمند کي د حکومت د ملاتړ په بدل کي وسله والو طالبانو ته پيسه ورکول اوس يو دير مهم سياست شوي. برتانوي قوماندانان په دير ليوالتيا له وسله والو طالبانو سره د سولي د خبرو پلوي کوي او استدلال کوي چه د طالبانو سره معامله له هغو سره د جګړي په پرتله ديره ګته لري.

سندي تيلګراف په دي لر کي د يو برتانوي قوماندان له قوله ليکي چه وايي ددي کار نتيجه به بالاخره سوله وي خو د خپروني په وينا د افغانستان په جنوب کي دير ګرانه ده چه وويل شي څوک طالب دي او څوک ندي.

ورځپانه د يو نا څرګند برتانوي چارواکي په حواله زياتوي: که يو قوماندان د پخلايني په ترڅ کي له ځان سره (١٠-٢٠) وسله وال طالبان راوړي ديره ګرانه ده چه سړي پوهه شي چه آيا ددي دلي تول کسان رښتيا وايي يا دوي يواځي ددي لپاره راځي چه زيات ښکاره شي.

سندي تيلګراف وړاندي ليکي: په همدي يادداشت کي يو پل مقام اتکل کوي او وايي په سلو کي له څلويښتو تر شپيتو پوري هغه کسان چه له پخلاينه له بهير سره يو ځاي کيږي هغوي له دنيا بي خبره شپانه دي او پاتي به يي په اصطلاح تندلاري طالبان وي. سندي تيلګراف د مطلب په وروستي برخه کي ليکي: چارواکي هم په دي باور دي چه کيداي شي د سولي د تحکيم پروګرام په لر کي زرګونه دالره غلا شوي وي ځکه چي دا له افغانستان سره د لويديځ د مرستو په پرتله ديره وړه غلا او عادي موضوع ښکاري.

شماره 35 یکشنبه 10 سنبله 1387\ 31 Aug 2008

اوت 31, 2008

روح الله نيکپا که با درخشش کم نظیر در المپیای پیکن نام افعانستان عزیز را بر تارک افتخارات جهان حک نمود اینک کشور در پایش گل میریزد و چون مادری مهربان آن فرزند پر افتخارش را به آغوش گرم میگیرد.

مسوولیت تامین امنیت کابل با چه امکانات گرفته میشود؟ شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

 

 

در حالیکه در تنگی ابریشم خرابکاران قطار ها را به آتش میکشند، شایعاتی در رابطه به پلان تخریب نیروگاه برق آبی نغلو و سروبی به گوش میرسد و در ولایات لوگر و وردک اقدامات تروریستی صورت میگیرد. هر گاه ریزرف و توانائی برای تأمین امنیت در نیروهای داخلی وجود دارد چرا از این اقدامات تخریبی جلوگیری صورت نمیگیرد؟ و هر گاه نیروهای ذخیره به خاطر جلوگیری از این اقدامات وجود ندارد به چه اساس از نیروهای بین المللی امنیت شهر کابل را به اردوی ملی میسپارند.

ناظرین سیاسی از این تشویش دارند که هر گاه در صورت نبود نیروهای بین المللی, امنیت و همکاری، اقدامی چون (۸) ثور امسال صورت گیرد از آن کی جلوگیری خواهد نمود؟

مشکل افغانستان از گذشته آن بوده که شعار ها بدون در نظر داشت شرایط عینی و ریزرف های واقعی به پیش کشیده شده اند. در حال حاضر نیروهای بین المللی احتمالاً با توجه به خسته گی شان در جنگ افغانستان از این طرح استقبال خواهند کرد که خود افغان ها قادر شوند امنیت پایتخت شان را تأمین کنند. اما باشندگان پایتخت با توجه به اینکه دولت نمیتواند امنیت میدان شهر، پل علم، راه ابریشم و مناطق اطراف پایتخت را تأمین نماید تشویش دارند که مبادا با این طرح مسوولان امنیتی خود را به دام خطرناکی انداخته باشند که در فردا سرنوشت شهر چهارنیم میلیونی پایتخت را بار دیگر به دست آشوب و بی امنیتی بدهند.—

جنرال مشرف میماند یا میرود؟ شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

نویسنده : محمد داود سیاووش

با توجه به کشمکش قدرت در پاکستان و آرایش نیروهای حزب مردم و مسلم لیگ در کشانیدن جنرال مشرف به پای میز استیضاح این مسأله اکنون قابل بحث  است که سرنوشت جنرال چگونه  خواهد شد؟

جنرال مشرف که تا کنون در بازی با غرب با استفاده از نیروی ارتش موقعیت خود را تحکیم نموده بود به قول رسانه ها جنرالان ارتش در جنگ قدرت با پارلمان اکنون در کنارش قرار ندارند. در حالیکه در پارلمان دو حزب پر قدرت پیپلز پارتی و مسلم لیگ میخواهند پرونده اتهاماتی را علیه موصوف مطرح نمایند. رسانه ها خبر میدهند که سفرای ایالات متحده و بریتانیا مصروف مذاکره با احزاب مسلم لیگ و پیپلز پارتی و مشرف هستند تا فورمول آبرومندی برای جنرال مشرف در کنار رفتن از قدرت پیدا نمایند که با رفع اتهامات و سلب اعتماد نشدن به طریقی از قدرت کنار برود. در حالیکه نطاق پرویز مشرف استعفای مشرف را رد مینماید  ناظرین سیاسی اعلام روند استیضاح پرویز مشرف را یک اقدام بی سابقه در تاریخ پاکستان میدانند و از لحن مشرف در سخنرانی جشن استقلال پاکستان نیز چنان بر می آید که موصوف به نوعی راه مصالحه میجوید و توانایی قبلی خود را ندارد.

در قانون اساسی پاکستان ماده یی وجود دارد که به موجب آن مشرف میتواند پارلمان را منحل کند، اما اینکار با اتکای ارتش ممکنست که در حال حاضر به نظر میرسد خموشی اختیار نموده.

در همین حال غرب و ایالات متحده نیز از وعده های بی نتیجه مشرف به ستوه آمده و ممکنست سرنوشت یک کشور را قربانی سرنوشت یک شخص نکنند. اما در همین حال ناظرین سیاسی این سوال را مطرح میکنند که آیا در جناح مخالف مشرف که ترکیب نا متجانسی میباشد چهره هایی پیدا خواهد شد که موازی به اهداف ایالات متحده و غرب در مناطق قبایلی گام بر دارد و یا در اردوی پاکستان  کسانی پیدا خواهد شد که به دامن تندروان مذهبی سقوط ننماید.

آگاهان سیاسی پیشبینی میکنند که احتمالاً با کنار رفتن مشرف از قدرت هر گاه نیروی بر سر اقتدار در امتداد اهداف مبارزه با تروریزم گام نبردارد پاکستان در مناطق قبایلی وارد یک جنگ داخلی گردیده وضعیت از کنترول در مناطق قبایلی خارج خواهد شد و از جانبی اتحاد ضعیف پیپلز پارتی و مسلم لیگ تحت تأثیر معامله هر یک با (ISI) و تندروان مذهبی از هم خواهد پاشید و پاکستان به اهرم های قدرت محلی سند، پنجاب، بلوچستان و مناطق قبایلی تقسیم خواهد شده  پاکستان در منجلاب کشمکش نظامیان، تندروان مذهبی و حامیان خارجی شان با (ISI) فرو خواهد رفت.اما اگر چهره یی از نظامیان در خط  تعقیب سیاست های غرب تبارز نماید که سلاح اتمی را تحت کنترول گرفته و (ISI) را تصفیه کند ممکنست حوادث به گونه دیگری شکل بگیرد.آنچه قابل تشویش است اینکه هرگاه تحولات پاکستان به روال پشتیبانی از تروریزم شکل بگیرد از پیامد وحشتناک آن جامعه جهانی در افغانستان چگونه جلوگیری خواهد کرد؟—

 

نیم رخ پنهان جنگ درافغانستان شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

 

نویسنده : بکتاش سیاووش

جنگ افغانستان که ازیک رخ مبارزه اسلام گرایان افراطی با ایالات متحده و کشور های غربی خوانده می شد، با ظاهر شدن نیم رخ پنهان این سکه چنان به نظر می رسد که مبارزه  دیگری نیز دراین کشور جاریست وآن جنگ منافع هند و پاکستان در میدان افغانستان می باشد.

حمله برسفارت هند در کابل دومین حمله برمنافع هند پس از استقرار دولت غیرنظامی پاکستان است که نخستین آن در (۱۳ می ۲۰۰۸) میلادی در شهر «جیپور» اینکشوراتفاق افتاد و درست (۵۶) روز پس از آن به سفارت هند در افغانستان حمله صورت گرفت که(۴۹) کشته به شمول مقامات دیپلماتیک و بیش از صد زخمی برجای ماند.

حمله شهر «جیپور» هند که (۹) کشته و (۶۳) زخمی برجای گذاشت همزمان با مذاکرات مقامات بلند رتبه دو کشور هند و پاکستان پس از استقرار دولت غیر نظامی به رهبری سید یوسف رضا «گیلانی» بود که نتایج مذاکرات را به صفر نزدیک ساخت.

حمله بر نقش پررنگ هند در افغانستان

هنوز تب و تاب حمله» جیپور» هند بر فضای تنش آلود سیاسی دو کشور آرام نگرفته بود که همزمان با حمله  تروریستی به سفارت هند در کابل حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان بی پرده و آشکار دستگاه استخبارات نظامی پاکستان (آی،اس، آی)را متهم به دست داشتن درین حمله کرد  و دلیل آنرانشانه گیری روابط تنگاتنگ و رو به انکشاف کشورهای هند و افغانستان بوسیله  دستگاه استخبارات نظامی پاکستان عنوان کرد. کرزی با تأکید اضافه کردکه برای پاکستان هیچ راه دیگری جز سبوتاژ(کارشکنی) و استفاده از عوامل تروریستی برای دوری هند از افغانستان باقی نمانده است.

پیش ازین نیز بار ها به گروه کارگران هندی که در باز سازی افغانستان سهم داشته اند حملاتی صورت گرفته و کارگران هندی به گروگان گرفته شده اند.بیشترینه این گروه ها به سبب کارشکنی که در راهکار آنان وجود داشته مجبور به ترک افغانستان شدند اما آخرین گروه هندی که مصروف ساختمان بزرگراه جنوب غربی افغانستان که اینکشور را با خط آهن و شبکه بزرگراه از طریق جمهوری اسلامی ایران به «خلیج فارس «وصل می کند تا هنوز دراین کشور باقی مانده است. پایان کار این بزرگراه یکی ازدستآوردهای  بزرگ هند در افغانستان خواهد بود که پاکستان سخت از آن ناراحت می شود.

جدا از اهداف راهبردی پاکستان طالبان نیز می دانند که فروپاشی حاکمیت به رهبری حامد کرزی پیوند تنگاتنگی با متحدین قدرتمند این کشور دارد ، کشور هند پس از فروپاشی حاکمیت طالبان در بازسازی افغانستان نقش برجسته داشته و زرق و برق بیشتر از دیگر همسایه گان اینکشوردر کار بازسازی نشان داده است.

هند در کجای راهبرد نظامی طالبان قرار دارد؟

براساس برخی اطلاعات،رهبری طالبان به دستور (آی، اس، آی) دستگاه استخبارات نظامی پاکستان تصمیم بر آن دارند تا در موج جدید از حملات شان اهدافی را که منافع هند در افغانستان را به شدت آسیب می رساند مورد حمله و یورش قرار دهند تا آنکه هند به عنوان یک متحد قدرتمند افغانستان از کنار دولت به رهبری حامد کرزی فاصله گیرد.

در موج جدید از حملات طالبان گفته می شود این گروه جبهات جنگی در افغانستان را به سه بخش تقسیم بندی کرده اند» جبهه شمال» ، «جبهه افغانستان مرکزی » و «جبهه جنوب و شرق افغانستان».

درین تقسیم بندی جدید «جبهات شمالی» به علاوه  ولایت های» نورستان» ، «لغمان» ، «جوزجان» و «وردک» به نیروهای فعال زیرفرمان حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار سپرده شده اند.

«جبهات افغانستان مرکزی» به اضافه ولایت های «ننگرهار»،»خوست» و»پکتیا» به گروه زیرفرمان «مولوی جلال الدین حقانی» تعلق می گیرند.

«جبهات شرق و جنوبی افغانستان» به گروه طالبان زیر فرمان «ملا محمد عمرمجاهد»درآمده اند.

در تقسیم بندی جدید جبهات طالبان در افغانستان سطح نفوذ هر گروه و رهبر در واگذاری مناطق به آنان در نظر گرفته شده است به عنوان مثال شبکه «حقانی» به نسبت هم مرز بودن ولایت هایی که با وزیرستان پاکستان از پایگاه های عمده وی به رهبری «حقانی» گمارده شده است در حالی که جبهات شمال به نسبت نفوذ حزب اسلامی گلبدین حکمتیار درین ولایت ها به نیروهای زیر فرمان وی درآمده اند.

 

کدام گروه از طالبان؟

حال این سوال مطرح است که آیا در حمله به سفارت هند طالبان بر اساس تقسیم بندی جبهات شان عمل کرده اند و یا این حمله به صورت مشترک و یاهم انفرادی انجام یافته است. درست ساعتی پس از حمله به سفارت هند در کابل طالبان به رهبری «ملامحمدعمر» که در» کویته «پاکستان پایگاه مرکزی داشته وفرماندهی «جبهات شرق و جنوب افغانستان» در راهبرد جدید برعهده دارند، در تماس به رسانه مسوولیت حمله را برعهده نگرفته گفتند که آنها در حمله دست ندارند.

اظهارات سخنگوی طالبان زیر رهبری «ملامحمدعمر» مبنی بردست نداشتن این گروه در حمله به سفارت هند این گمان را تقویت کرد که احتمالاً حمله به صورت انفرادی از سوی یکی از گروه های شورشی در افغانستان صورت گرفته است.

براساس پیشنه حملات ازاین دست احتمال دست داشتن گروه زیر فرمان «گلبدین حکمتیار» بسیار ضعیف به نظر می رسد، زیرا اولاً گروه حکمتیار تا حالا دست داشتن در هیچ حمله  انتحاری در افغانستان را به صورت واضح نپذیرفته اند و گا ناگاه حملاتی به آنها نسبت داده می شود.و دوم اینکه گروه زیر نفوذ وی در شهر کابل توانایی اجرایی حمله یی با این پیچیده گی را ندارد.

در حمله به سفارت هند در کابل در حالی که دوگروه شورشی طالبان ، و حکمتیار دست داشتن شان دراین حمله را رد و یاهم نپذیرفته اند انگشت ها به سوی گروه زیر فرمان «مولوی جلال الدین حقانی» نشانه می رود.

چنانیکه شواهد و پیشینه ی حملات نیز بیشتر از هرگروه دیگر این حرکت را به شبکه «حقانی» پیوند می زند که پای (آی، اس، آی) نیز از همینجا در معامله وارد می شود.

ابتدا به نسبت پیچیده گی این حمله که دست داشتن (آی، اس،آی) در آن پوشیده بماند ، شاید هیچ گروه دیگری جزشبکه «حقانی» مطلوب (آی، اس،آی) برای گزینش نبوده است تا بتوان برآن اعتماد کرد.(این مساله را بیشتر پیشنه وفاداری شخص حقانی به آی، اس، آی ثابت می سازد).

دوم بیشتر بمبگذاران و یاهم شماری از انتحار کننده گانی که با گروه زیر فرمان ملاعمر مرتبط هستند تا حالا پیش از اجرای حمله به دست نیروهای امنیتی افغان افتاده و یا هم در هدف گیری مکان های دلخواه شان ناکام مانده اند که این مسأله را نیز می توان به عنوان یک فرضیه در عدم اعتماد (آی، اس،آی ) به سایرگروه ها دانست.

این در حالیست که تا هنوز پس از شش سال از حملات تروریستی که بوسیله گروه های شورشی درافغانستان اجرا می شود کمتر کسی ازگروه «حقانی» به دست نیروهای امنیتی افغان افتاده است که این خود دست گروه «حقانی» در جلب اعتماد «آی، اس، ای » درمیان سایر شورشیان در کشوررا بلند نگه داشته است.

سیاست های کهنه بازیگران نو

هر چند دستگاه استخبارات نظامی پاکستان(آی، اس، اس) مهارت کامل درطرح و اجرای حمله به سفارت هند در کابل را به خرچ داد اما به نظر می رسد که اینبار با تعویض شدن مهره های اصلی سیاست و گرداننده گان کار کشته سیاست پاکستان و روی کار آمدن سیاست گذاران نو دستگاه دولتی اینکشوردر پوشیده نگاه داشتن این راز تا حدی کوتاه آمده است.

بر اساس گفته های وزیر امور داخله پاکستان احمد «مختار » در جریان دیدار نخست وزیر پاکستان از ایالات متحده آمریکا با رییس جمهوری آمریکا آقای بوش از»سید یوسف رضا گیلانی» نخست وزیر تازه به قدرت رسیده ای پاکستان پرسیده است که آیا واقعآ «آی اس آی» را چه کسی اداره می کند؟ این بدان معنی است که بازیی را که ژنرال پرویز مشرف رییس جمهوری پاکستان با صد خدعه و نیرنگ در هفت سال گذشته و با بیش از ده بار دیدار از کاخ سفید ادامه داده بود آقای «گیلانی» در یک دیدار به آن نقطه پایان گذاشت.

هرچند پاکستان هنوز بر محور ستراتیژی کهنه به پیش می رود اما روی کار آمدن سیاست گذاران نو به خوبی نشان می دهد که بیش ازین موتور کهنه سیاست های پاکستان از نفس افتاده است و نمی توان با تعویض پرزه جات آنرا به راه انداخت مگر آنکه موتور جدیدی برای اینکشور جستجوکرد.—

بچه ترسانک های رییس جمهور! شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

 

نویسنده : بکتاش سیاووش

«اساس سیاست افغانستان با پاکستان و کشور های همسایه دوستی ، برادری ، روابط اقتصادی خوب  و مراودات عالی می باشد، یعنی دل ما دوستی با پاکستان، دوستی با مردم پاکستان و محبت و برادری در روابط ما با آنها می خواهد، نیت ما هدف ما و اساس سیاست ما اینست ، اما زمانیکه ما با نقض روبرو می شویم و یا از سوی برخی نهادهای دولتی آنها(پاکستان) با روابط خلاف دوستی رودر رو می شویم ، باز افغانستان برای اظهار نا خشنودی خود برخی اقدامات را اتخاذ می کند، که آنها(پاکستانی ها) بفهمند که من به این نا خشنود هستم و این درک را دارم که شما(پاکستانی ها) چی می کنید و توان اجراآت را دارم که بگویم این را انجام مده که نا درست است که ما هم سیاست خود را داریم، گاهی صحبت می کنیم گاهی یاد آوری می کنیم و گاهی هم مجالس را به تعلیق در می آوریم ، اما این بدان معنی نیست که( به تعلیق در آوردن) به معنی متوقف کردن همیشه گی این اقدامات باشد، بلکه برای این است که برای آنها(پاکستان) یک هوشدار باشد که مکنید»

حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در آخرین سخنرانی اش در ارگ ریاست جمهوری ،پرده از سیاست های میان تهی دولت خود برداشت و برای حکومتگران پاکستانی با نشان دادن چراغ سبز دیگرفهماند که  دولت افغانستان هیچ ستراتیژی برای دوستی و دشمنی با پاکستان نداشته و این پاکستان است که می تواند این سیاست را بر محورتمایلاتش بچرخاند. درین سخنرانی که فقدان راهبرد و راهکار سیاسی درآن برجسته بود،رییس جمهوری ابتدا تمایل بیش از حد برای برقراری روابط با جمهوری اسلامی پاکستان از خود نشان داده تاکید کرد که دوستی با پاکستان از اساس سیاست خارجی کشورش می باشد اما ادامه سخنرانی  در تناقض با جملات اول بیانیه اش واقع شد که در آن آشکارا پاکستان را دشمن افغانستان خطاب کرد، رییس جمهوری درحالی که  در مورد کاهش تمایل خانواده ها برای فرستادن کودکان شان به دلایل ناامنی به مکتب صحبت می کرد گفت:

» یک دلیلی که تروریسم سر ما حمله می کند اینست که ما بترسیم و طفل خود را به مکتب روان نکنیم بخاطری که دشمن افغانستان می خواهد طفل ما به مکتب نرود بی تعلیم بماند، بیچاره بماند و بالاخره از بی تعلیمی و بیچاره گی دروازه بان هوتل و رستوران خارجی ها شود ، دروازه وان رستوران های «کراچی» شود».

همچنان رییس جمهوری در یک تقاضای صمیمانه از برنده انتخابات ریاست جمهوری آمریکا که تا یک سال دیگر به قصر سفید خواهد رفت  خواست که اگر موفقیت در کار مبارزه با تروریسم را می خواهد به پاکستان حمله کند این گفته های رییس جمهوری نیز در تناقض با اظهارات اولیه اش که حفظ حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور های همسایه و دوست را به رسمیت می شناسد واقع می شود ، منافع ملی کشور ها حکم می کند که هیچ کشوری حق تشویق و ترغیب حمله  نظامی به کشور دیگری را ندارد.به باور آگاهان این اظهارات ضد و نقیض رییس جمهوری در نهایت ناشی از نبود ستراتیژی و سیاست شفاف خارجی در کشور می شود،که حاکی از ناکارآیی دستگاه دپلماسی کشور می کند، هرچند اظهارات  مقام ریاست جمهوری که ریشه های تروریسم باید در آنسوی مرزهای افغانستان جستجو شود، حرف معقول و قابل قبول می باشد اما نکته جالب درین سخنان آنست که رییس جمهوری در اظهارات شان به قول معروف به حدی  ازین شاخ به آن شاخ می پرد که حتی حرف های درست و حسابی اش نیز فدای احساسات و فقدان ستراتیژی عملی دستگاه خواب آلود دپلماسی کشور می گردد.

برخی آگاهان بدین باورند که دولت جمهوری اسلامی افغانستان حتی اگر نمی خواهد تا سیاست خارجی اش در مورد پاکستان را روشن سازد به ناچار می باید حرفهای به عنوان سیاست خارجی کشور درمورد پاکستان را برجسته سازد ، ورنه سخنرانی های که در آن «کاسه از آش داغ تر است» راه به جایی نخواهد برد و سرانجام پرده از راز های دیگری نیز خواهد برداشت.—

تغذیه با شیر مادر شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

 

 

 تلخیص ونگارش : ارغوان

در گرا میداشت از شیر مادر

با استفاده از کتاب حقایق برای زندگی

آنچه را خانواده ها و اجتماع  حق دارند بدانند

كودكاني كه با شير مادر تغذيه ميشوند در مقايسه با كودكاني كه با شير خشك توسط چوشك و يا مواد غذايي ديگر تغذيه ميشوند كمتر دچار مريضي يا سؤ تغذي ميشوند. اگر تمام كودكان در ششماه اول زندگي با شير مادر تغذيه شوند ميتوان سالانه از مرگ و مير بيش از يك ميليون طفل جلوگيري كرد.

تغذيه با شير خشك در جوامع فقير ميتواند خطر جدي براي سلامتي طفل به حساب آید، زيرا پدر و مادري كه قدرت خريد اندازه كافي شير خشك را ندارند و به آب صحي براي تهيه شير دسترسي نداشته باشند و يا نتوانند سر چوشك شير را تعقيم كنند در اين صورت ممكنست سلامتي طفل خود را به خطر بياندازند.

اين شش پيام در رابطه به تغذيه با شير مادر ميتواند كودكان را از امراض دور نگهداشته به رشد و تندرستي شان كمك كند:

شير مادر يگانه و بهترين غذا و نوشيدني ممكن براي كودك است. طفل در ششماه اول زندگي به غير از شير مادر به غذا و نوشيدني ديگر احتياج ندارد.

بعد از تولد هرچه زود تر بايد به طفل شير داده شود. در واقع هر مادر ميتواند به طفل خود شير بدهد.

شير دادن به كودك موجب توليد بيشتر  شير مادر ميشود، مكيدن پي در پي شير مادر توسط كودك باعث توليد شير كافي براي تغذيه كودك ميشود.

تغذيه با شير مادر كودكان را در مقابل امراض خطرناك محافظت مينمايد، استفاده از چوشك در تغذيه ميتواند باعث امراض در كودك گرديده مرگبار باشد.

در حدود تا شش ماهگي طفل به غذاي اضافي ضرورت دارد ولي تغذيه با شير مادر بايد تا دو سالگي و در صورت امكان براي مدت طولاني تر ادامه پيدا كند.

مادري كه به طفل خود شير ميدهد تا مدت شش ماه (۹۸) درصد در برابر حاملگي مصئون است. اين مصئونيت به شرطي ايجاد ميشود كه طفل شب و روز به طور متداوم از شير مادر استفاده نموده غذا و مواد نوشيدني ديگر به طور منظم به وي داده شود و عادت ماهانه نيز شروع نشده باشد.

         برخي فوايد شير مادر:

         شير مادر طفل را در برابر امراض اسهال، سرفه، سرماخوردگي و غيره محافظت ميكند.

         شير گاو و شير خشك اگر براي چند ساعت در درجه حرارت اتاق گذاشته شود فاسد ميشود ولي شيري كه از مادر گرفته شود حد اقل تا هشت ساعت سالم ميباشد.

         شير غليظ زرد رنگ (فله) كه مادر در روز هاي اول ولادت توليد ميكند براي كودك مفيد بوده كودك را در برابر امراض محافظت ميكند.

         شير مادر منبع مهم انرژي، پروتئين و ويتامين ها ميباشد.

         حتي در آب و هواي گرم و خشك شير مادر داراي مقدار كافي آب براي رفع احتياج طفل است، آب اضافي ويا نوشيدني هاي شيرين نه تنها براي رفع تشنگي كودك لازم نيستند  بلكه ممكنست زيان آور هم باشد.—

           

تابو های جدید ساخته شد شماره 34 /یکشنبه 27 اسد 1387/ 2008 ـ 17 Aug

اوت 17, 2008

 

 

نویسنده : کوه بچه  

در افغانستان از گذشته خطوط قرمزی در آزادی بیان وجود داشت که با گذشتن از آن به حریم کسانی که باید در همه حال غیر مسوول و واجب الاحترام باشند زنگ های خطر به صدا می آمد، اما حتی در همان حالت نیز چند کاریدور برای آزادی بیان باز گذاشته شده بود یکی آنکه با استفاده از پوتانسیل یک رقیب بر رقیب دیگر تاختن و دیگری به آدرس های نا معلوم نقایص و ضعف ها را حواله کردن.

اما اینک علامه صریح توقف  انتقاد به وزراء در جاده آزادی بیان نصب شد که بیانگر بی حوصله گی دستگاه از رشد آزادی بیان و مطبوعات آزاد در افغانستان میباشد.

اگر وزیری خلاف مشی رسمی دولت ابراز نظری میکند، اگر مسوولی به شکل مطایبه از ماه عسل اش یاد مینماید، اگر مسوولی کلمات و جملات عامی و دور از معیار های مسوولیت رسمی به زبان می آورد و تعداد دوکتوران و انجنیران را بیش از ضرورت کشور میداند باید رسانه ها آن علامه را مد نظر داشته از افشای آن صرف نظر نمایند ور نه با ساطور مجازات مواجه میشوند. در زمان یکی از حکومات قبلی وزیری در پرداخت مواد کوپونی چندماهه کم آمده بود و یکی از نشریه های آزاد این مسأله را به شکل تمسخر آمیز و خلاف موازین آزادی بیان مطرح نمود. دستفروشان رسانه های آزاد در بازار به شکل افراطی آن مسأله را جار میزدند، وزیر در مجلس وزراء از این مسأله شکایت نمود، صدر اعظم وقت در جواب برایش گفت: زندانی ساختن یک روزنامه نگار هیچ اشکالی ندارد و فقط به یک هدایت شفاهی ممکنست نشریه مصادره و مدیر مسوولش به زندان بیافتد ولی بیایید از جهت دیگر این مسأله را بررسی کنیم که وزراء ما چرا باید چنان کاری بنمایند که پیامدی آنچنانی داشته باشد، شاید آن دوره و آن رژیم به مقایسه رژیم موجود که مردمسالاری اساس و بنیاد حقوقی ایجاد آن را تشکیل میدهد قطعاً قابل مقایسه نباشد اما از بعد دیگر، چرا در شرایطی که حاکم باید گوش به فرمان مردم باشد چنین اوامر فوق العاده صادر میشود، مگر وزیر کابینه شخصی ماورای انسان است ویا او معصوم است؟ مگر او هیچ اشتباهی نمیکند؟ اگر قبول کنیم که انسان از اشتباه خالی نیست چرا او مانند سایر انسان ها مورد انتقاد قرار نگیرد؟ در یکی از رژیم های قبلی برنامه مشهوری به نام میرزا قلم با کمال هنرمندی تصویری از میرزا قلمی های کارمندان پایین رتبه میکشید. حتی در همان وقت در حالیکه به هنر نمایی هنر مندان بزرگی، چون امان اشکریز، عظیم جسور، عاقل شاه پیمانی و دیگران همگان صدقنا میگفتند انتقاد عمومی آن بود که آیا به غیر از مأمورین پایین رتبه هیچ مأمور عالیرتبه به رشوه، اختلاس، زورگوئی و کار شکنی مبادرت نمیورزد و اگر میورزد چرا آنان اینچنین ماهرانه از زیر بار انتقاد اجتماع کنار کشیده میشوند.

به هر حال مقید گذاشتن اینکه انتقاد از وزیر باید حتماً مستدل و مستند باشددر واقع نوعی روشن نمودن چراغ قرمز در مرز انتقاد است که اگر انتقاد غیر مستند و مستدل از مأمور پایین رتبه صورت میگیرد به هر حال ممکنست قابل مسامحه باشد ولی در مورد وزیر باید احتیاط صورت گیرد. در نظامی که اتباع در مقابل قانون حقوق مساوی دارند، امتیاز بخشیدن وزراء از افراد عادی به چه معناست؟ اگر تحت تأثیر این اخطار منبعد رسانه ها از اسرار پشت درهای بستۀ دولت آگاه نشوند، اگر موارد واقعی نقایص و ضعف ها با این اخطار سر به مهر گذاشته شود و اطلاعات به دست رسانه ها نرسد، اگر همۀ افراد عالیرتبه نظام بری الذمه و پایین رتبه آن تحت سوال و محاکمه باشند، اگر انتقاد فقط در حد مأمورین پایین رتبه مجاز باشد، اگر وزراء کابینه این حوصله را نداشته باشند که خود را در آیینه انتقاد رسانه ها تصحیح کنند پس به اینهمه هارت و پورت مردمسالاری، دموکراسی و آزادی بیان چه ضرورت است، چند نشریه رسمی و سرکاری شاید برای مدح و ثنای بزرگان و اراکین عالیرتبه دولت کافی باشد.

انتقاد از مأمورین عالیرتبه به آن جهت ضرور است که:

– آنان انسان هستند و انسان از سهو و خطا خالی نیست.

– آنان تبعۀ افغانستان هستند و در برابر قانون افراد ملت مساوی میباشد و از جانبی چون صلاحیت بزرگ برایشان تفویض شده باید مسوولیت جوابدهی را نیز داشته باشند، اگر در سپین بولدک یک مأمور بالای کسی ظلم نماید و یا در خاص کنر مسوول آن باید وزیر دانسته شود لاغیر.

هر گاه رسانه ها از ضعف های بزرگان انتقاد کرده نتوانند ضرورت نامه سیاه کردن چاپ آنان چه خواهد بود؟ تا آنجا که به سرشت و سرنوشت یک حکومت شفاف ارتباط میگیرد از رسانه ها باید به مثابه وسیلۀ فشار بر حکومت در جهت رفع ضعف ها و نقایض استفاده شود مأمورین عالیرتبۀ بی کفایت تا سرحد استعفا و سبکدوشی تحت فشار قرار گیرند. افشاء ماجرای واترگیت توسط ژورنالیستان به استعفای ریچارد نیکسون انجامید و افشای اسرار زندان ابو غریب توسط ژورنالیستان باعث درد سر بزرگی به حکومت بوش شد. جالب توجه آن است که از سالم بودن انتقاد فقط در مورد وزراء تأکید میشود در حالیکه از گدا تا شاه و از والی تا جوالی یک ملت از حقوق مساوی در برابر قانون برخوردار بوده باید حرمت شخصی و شئونات اجتماعی شان رعایت شود انتقاد باید به  هر آدرسی که صورت میگیرد سالم و سازنده باشد نه ویران گرانه و از روی تعصب، توهین، تحقیر، افتراء، بهتان، جعل. انتقاد بی جا مطابق آیین نامه خبرنگاران عمل خلاف اخلاق ژورنالیزم میباشد.

ژورنالیست باید در طرح انتقاد خود کلیه اصول و موازین آیین نامه ژور نالیستان را مد نظر داشته باشد فقط و تنها در همین حال است که رسانه ها میتوانند به صفت بازوی چهارم در پهلوی قوای ثلاثه عرض اندام نمایند.—