بایگانیِ دسامبر 2011

تیم حاکم باید بیدار شود

دسامبر 31, 2011


شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
تیم حاکم بر نظام طوری بر کرسی ها لمیده اند که اگر مردم در زمستان از قلت گاز فریاد میکشند، اگر رشوه در ادارات به شکل حق رشوه خواران از مردم مطالبه میشود، اگر قاچاقبران مواد مخدر نام کشور را در جهان با قاچاق مواد مخدر عجین ساخته اند، اگر فساد اداری لکة ننگ بر پیشانی نظام شده، اگر تفکیک قوای ثلاثه در عمل از بین رفته، اگر سیاست خارجی تا سطح تعاملات سلیقوی و اراده شخصی پایین آمده، این فریاد ها و این ضعف ها به گوش افراد پر غرور حاکمیت اصلاً تأثیری ندارد.
اینها که حد اکثر یکهزار نفر اند، چنان پر غرور بر کرسی ها تکیه زده و از اوضاع کشور بی خبر سمند افسار نا پذیر غرور شان را بر کشور میرانند که گویی آن چوکی ها ارث بلا منازع جدشان باشد. کار به جایی کشیده که حتا در مجالس رسمی بزرگان کشور فاسدان را تشویق میکنند که اگر فساد کردند، بلند منزل بسازند و پول را به دبی نبرند.
در این حال از کی باید گله کرد و به کی باید شکایت کرد؟ شایع است که باری در یکی از کشور ها رییس جمهوری چهار تن مهمان خارجی داشت که به شمول خودش در ضیافت باید پنج تن دور میز می نشستند. اتفاقاً با همتای خارجی اش پنج تن مهمان وارد کشور شد، مهماندار به رییس جمهور اطلاع داد که چون غذا به پنج تن آماده شده برای فرد ششم غذا وجود ندارد. رییس جمهور هدایت داد بشقابی در ضیافت مقابلش بگذارند و او خود را با ترکاری و سلاد تا پایان ضیافت به نحوی مصروف نگهداشت.
ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا!
ما که جهان ادعا دارد سالانه دو صد میلیارد دالر در افغانستان مصرف میشود؛ در چنین وضعیت دردناک قرار داریم!Ÿ

Advertisements

تصویر های سال 2011 سخن میگویند

دسامبر 31, 2011

شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
گردآورنده: محمد داود سیاووش






















د حيرتان-مزارشريف تر منځ د اورگاډی پټلۍ و ازمايل سوه

دسامبر 31, 2011

شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
«په دې سره به د تجارتي مالونو ليږدول به لس برابره زيات سي»په لومړي ځل د ا زبکستان او افغانستان له ګډي پولي څخه مزار شريف ته د اورگاډي پټلۍ تيره او په يو خالي اورګاډي سره تر آزمويني لاندي ونيول شوه. دا خبره د افغانستان د فوايدي عامې وزارت معين نور ګل منګل رسنيو ته کړې.
د اسوشيتد پرس خبري آژانس د رپوټ له مخي منګل وويل، چي نن چهار نشبه د اول وار له پاره يو«خالي اورګاډی» د ازبکستان له پولي څخه تير او د افغانستان په خاوره کي ئې دننه ۷۵ کيلومتره سفر وکړئ.
د اورګاډي دغه نوې پټلۍ هغه ستره پروژه ده چي له وچي سره محاط افغانستان له خپلو شمالي ګاونديو او په دې ترتيب له اروپا سره د ځمکي له لاري تړي.
که څه هم په تيره پيړۍ او وروستيو کلونو کي په وار وار هڅه شوې چي افغانستان د اورګاډو د پټليو د غځولو له لاري له خپلو ګاونډيو هيوادونو سره و نښلول سي. خو د سترو قدرتونو تر منځ د سياليو او بيا وروسته د جګړو او ناکراريو له امله د اورګاډي پروژه له ناکامۍ سره مخامخ شوې ده.
په ۱۹۸۰ لسيزه کي کله چي افغانستان د شوروي اتحاد د پوځونو له خوا اشغال شوی وو، دغه ډول يوه پروژه تر لاس لاندي وه، خو وروسته کورنۍ جګړو د هغې عملي کول ناممکن وګرځول.
اوس د حيراتان له بندر څخه د مزارشريف تر ښار پوري د پټلۍ غځول د جګړه ځپلي افغانستان له پاره يو زيری دئ.
د ترانسپورت وزارت مرستيال، نور گل منگل وويل چي په دې پټلۍ سره به د افغانستان سوداګريزي اړيکي نه يوازي له شمالي ګاونديانو، بلکي له نورو هيوادونو سره هم پراخي شي او په اسانۍ به «د افغانستان مالونه بهر او له بهر څخه هیواد ته ولیږدول شي.»
یو شمېر کارپوهان په دې آند دي چي ښايي د اورګادی دغه پټلۍ د افغانستان په دننه کي د امريکا او متحدينو د پوځ د اکمالاتو او دغه راز له افغانستان څخه د بهرنیو ځواکونو د وتلو له پاره هم د استفادې وړ وګرځي.په واشنګتن کی د جانز هوپکينز په پوهنتون کي د منځنۍ آسيا او قفقاز د انستيتوت رييس،«فرید ستر» په نظر:«دا کېدای شي چي په راتلونکي کال کي د امريکايي سرتيرو د وتلو د پيل له پاره يوه مهمه لاره وګرځي او هم ګاونډيو هيوادونو ته د افغانستان د صادراتو له پاره زمينه نوره هم برابره کړي.»
دغه کارپوه وايي:«دا په حقيقت کي يوه ستره معامله ده. دا پټلۍ عملي او سبموليک اهمیت لري.»
په اوسني وخت کي له بهر څخه ټول مالونه چي په هغو کي د امريکايي سرتيرو له پاره سون او نور داسي اکمالات هم شامل دي د حیراتانو په بندر کي له ور ګاډی څخه کښته کيږي او بیا د لاريو په واسطه د افغانستان دننه ته انتقاليږي.
د آسيا پرمختيايي بانک چي دغه پروژه يې د ۱۶۵ميليونو ډالرو په ارزښت تمول کړې ده، يو اقتصاد پوه، جوون ميرندا وويل:
«حيرتان هغه بندر دئ چي ددوئ ډير زيات مالونه هلته کښته کيږي او بيا ددې هيواد دننه ته انتقاليږي.»
د آسيا د پرمختيايي بانګ د اټکل له مخي، کله چي له حيراتانو څخه د افغانستان دننه ته په مستقمه توگه اورگاډی ورسيږي د تجارتي مالونو ليږدول به لس برابره زيات سي. يعني له اوسني مياشتني ۴۰۰۰ ټنو تر ۲۵ زرو او حتا ۴۰ زرو ټنو پوري لوړ شي.Ÿ
آژانسونه/ عبدالباري حکيم

آنانکه به کار و تحصیل افتخار میکنند؛ خودشان قابل افتخار اند!

دسامبر 31, 2011

شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011

گزارشگران بدون مرز: 66 خبرنگار در سال 2011 کشته شدند

دسامبر 31, 2011


شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
افغانستان یکی از خطرناکترین مناطق برای خبرنگاران در ده سال گذشته بوده است.سازمان «گزارشگران بدون مرز» روز پنجشنبه، 1 جدی / 22 دسمبر، اعلام کرد که در طول سال روان در سراسر جهان 66 خبرنگار کشته و بیش از 1000 تن دستگیر شده اند.
سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش خود شهرهایی در سوریه، مصر و لیبیا را خطرناکترین نقاط جهان برای رسانه ها نام برده است. این گروه برای نخستین بار 10 منطقه خطرناک برای رسانه ها را از قاهره پایتخت مصر گرفته تا مصراته در لیبیا و ولسوالی خضدر در جنوب ایالت بلوچستان پاکستان طبقه بندی کرده است.
سازمان گزارشگران بدون مرز همچنان گفته است که در سال پرآشوب 2011 که دیکتاتورهای چندین کشور عربی سقوط کردند، شمار خبرنگاران دستگیر شده در سراسر جهان 16 درصد افزایش داشته است.
به گفته اعلامیه این سازمان دفاع از آزادی رسانه ها، «اعتراضات خیابانی در دیگر کشورها مانند یونان، بلاروس، اوگاندا، چیلی و ایالات متحده امریکا از دلایل افزایش سریع دستگیری ها می باشند». این سازمان می گوید که شمار دستگیرشدگان از 535 در سال 2010 به 1044 نفر در سال 2011 افزایش یافته است.
در همین حال، به گفته این سازمان 20 خبرنگار در منطقه خاورمیانه و به همان میزان در امریکای لاتین کشته شدند. خبرنگاران در امریکای لاتین در معرض تهدیدات گروه های جنایتکار قرار دارند.
10 خبرنگار در سال 2011 در پاکستان کشته شدند. این کشور برای دومین سال بالاترین میزان مرگ خبرنگاران را در جهان دارد. سازمان گزارشگران بدون مرز همچنان می گوید : «پاکستان برای دومین سال بالاترین رتبه مرگ خبرنگاران را دارد. 10 خبرنگار در سال 2011 در این کشور عمدتا به قتل رسیده اند… چین، ایران و اریتره به ترتیب بیشترین شمار خبرنگاران زندانی را دارند».
در فهرست مناطق مرگبار برای خبرنگاران، «ساحل ایوری» پایتخت اقتصادی ابیجان، ایالات «ویراکروز» مکزیکو و جزایر «لوزون و میندانائو» در فیلیپین نیز شامل می باشند.
این در حالی است که افغانستان نیز یکی از خطرناکترین مناطق در ده سال گذشته برای خبرنگاران به شمار می رفته است. به گفته «دیده بان رسانه های افغانستان» (نی)، از سال 2001 تا سال 2011 جمعا 28 تن به شمول 12 خبرنگار خارجی در افغانستان کشته شدند. در ماه سنبله سال روان نیز، امید خپلواک خبرنگار افغان در ولایت ارزگان کشته شد.
سازمان دیده بان رسانه های افغانستان همچنان گفته است که در ده سال گذشته 266 واقعه خشونت علیه خبرنگاران به ثبت رسیده است که بیشترین آنها در سال 2009 با رقم 67 مورد رخ داده است. این سازمان بیشترین خشونت علیه خبرنگاران را در ولایت های کابل با 106 مورد، هرات 24 و هلمند 18 واقعه رده بندی کرده است.Ÿ
فرانس پرس / عاصف حسینی

قلت گاز هم از مسوولان امور چهره های تلویزیونی میسازد

دسامبر 31, 2011


ستاک
شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
روزنامه گاردین اجلاس بن دوم را به باد انتقاد گرفته و سوالی را مطرح میسازد در حالیکه ایالات متحده سالانه بیش از دوصد میلیارد دالر هزینه جنگ افغانستان را میپردازد و این مبلغ بیست مرتبه بالاتر از کل عواید افغانستان میباشد دولت افغانستان چگونه هزینه این جنگ را پس از قبول مسوولیت خواهد پرداخت؟
گاردین شک دارد که پس از خروج نیرو های بین المللی از افغانستان حکومت کابل حد اقل به تناسب حکومت نجیب در دهه 90 دوام نماید. به نظر این روزنامه اکمال تیل به یکصد هزار نیروهای نظامی امریکا در نقاط مختلف افغانستان پس از مسدود شدن راه اکمالاتی از طریق پاکستان یکی از دشواری ها خواهد بود.
در همین مورد روزنامه وال ستریت ژورنال نوشته که چار لیتر تیل به نیرو های امریکایی در افغانستان تا دوصد دالر هزینه بر میدارد و این مصارف وزارت دفاع ایالات متحده را واداشته تا بر مصرف تیل توسط نیرو های امریکایی باز نگری کند چون افغانستان محاط به خشکه بوده و ناتو و امریکا باید نظامیان شان را از طریق هوا اکمال کنند.
اخیراً طیاره اکمالاتی بی پیلوت امریکا در هلمند مواد لوژیستیکی انتقال داد. ایالات متحده بزرگترین کمک کننده افغانستان محسوب میشود که میزان کمک هایش را از 4 میلیارد دالر در سال 2010 به 2 میلیارد دالر در سال 2011 کاهش داده و در سال 2012 احتمالاً این رقم باز هم کاهش خواهد یافت. وقتی با توجه به این ارقام و اینکه بار جنگی کشور به شانه امریکا بار است دولتمردان افغانستان مدعی میشوند که ما کاملاً آماده و اکمال پذیرش مسوولیت های امنیتی هستیم و یا رییس کمیسیون انتقال ادعا میکند افغانستان صاحب عصری ترین تکنالوژی جنگی میشود این سوال بی جواب میماند که آیا ظرفیت سازی برای تربیه پرسونل در استفاده از آن سلاح های پیشرفته و تکنالوژی یک شبه ممکن خواهد بود و آن سلاح ها را کی به کار خواهد برد؟Ÿ

4 لیتر تیل به نیرو های امریکایی در افغانستان دو صد دالر هزینه بر میدارد

دسامبر 31, 2011

شمیانه
شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
روزنامه گاردین اجلاس بن دوم را به باد انتقاد گرفته و سوالی را مطرح میسازد در حالیکه ایالات متحده سالانه بیش از دوصد میلیارد دالر هزینه جنگ افغانستان را میپردازد و این مبلغ بیست مرتبه بالاتر از کل عواید افغانستان میباشد دولت افغانستان چگونه هزینه این جنگ را پس از قبول مسوولیت خواهد پرداخت؟
گاردین شک دارد که پس از خروج نیرو های بین المللی از افغانستان حکومت کابل حد اقل به تناسب حکومت نجیب در دهه 90 دوام نماید. به نظر این روزنامه اکمال تیل به یکصد هزار نیروهای نظامی امریکا در نقاط مختلف افغانستان پس از مسدود شدن راه اکمالاتی از طریق پاکستان یکی از دشواری ها خواهد بود.
در همین مورد روزنامه وال ستریت ژورنال نوشته که چار لیتر تیل به نیرو های امریکایی در افغانستان تا دوصد دالر هزینه بر میدارد و این مصارف وزارت دفاع ایالات متحده را واداشته تا بر مصرف تیل توسط نیرو های امریکایی باز نگری کند چون افغانستان محاط به خشکه بوده و ناتو و امریکا باید نظامیان شان را از طریق هوا اکمال کنند.
اخیراً طیاره اکمالاتی بی پیلوت امریکا در هلمند مواد لوژیستیکی انتقال داد. ایالات متحده بزرگترین کمک کننده افغانستان محسوب میشود که میزان کمک هایش را از 4 میلیارد دالر در سال 2010 به 2 میلیارد دالر در سال 2011 کاهش داده و در سال 2012 احتمالاً این رقم باز هم کاهش خواهد یافت. وقتی با توجه به این ارقام و اینکه بار جنگی کشور به شانه امریکا بار است دولتمردان افغانستان مدعی میشوند که ما کاملاً آماده و اکمال پذیرش مسوولیت های امنیتی هستیم و یا رییس کمیسیون انتقال ادعا میکند افغانستان صاحب عصری ترین تکنالوژی جنگی میشود این سوال بی جواب میماند که آیا ظرفیت سازی برای تربیه پرسونل در استفاده از آن سلاح های پیشرفته و تکنالوژی یک شبه ممکن خواهد بود و آن سلاح ها را کی به کار خواهد برد؟Ÿ

کانکور امسال باز هم به لشکر جوانان بیکار افزود

دسامبر 31, 2011


فاخته
شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
در حالیکه 130 هزار شاگرد از مکاتب در سال 1390 سند فراغت دریافت نمودند، فقط 34 هزار تن آنان به موسسات تحصیلات عالی و دستگاه های دولتی پذیرفته میشوند، البته چندین هزار به مراکز تحصیلات خصوصی و شماری کمتر برای تحصیلات به خارج جذب و فرستاده میشوند.
این در حالیست که در جدول 7 پروژه های انکشافی سال 1390 بودجه کل کشور مبالغ هنگفتی طی سالهای متمادی از یکسال به سال دیگر انتقال یافته و مصرف نشده، طبق این جدول برای اعمار پوهنتون بلخ پول از سال 1382 تا سال 1390 به مصرف نرسیده و در پوهنتون خوست از سال 1384، در پوهنتون بامیان از سال 1384، در پوهنتون جوزجان از سال 1384، در ارتقای ظرفیت پوهنحی زراعت از سال 1383، در برنامه تقویت تحصیلات عالی از سال 1384، در اعمار پوهنتون کندهار از سال 1385، در اعمار پوهنتون ننگرهار از سال 1386، در اعمار انستیتوت تحصیلات عالی کندز از سال 1386، در اعمار انستیتوت تحصیلات عالی بدخشان از سال 1386، در اعمار پوهنتون پکتیا از سال 1386، در اعمار انستیتوت تحصیلات عالی فاریاب از سال 1385، در اعمار پوهنتون غزنی از سال 1386 پول به پروژه های انکشافی سال 1390 انتقال یافته. وقتی گفته میشود حکومت پاسخگو، مسوول و شفاف معنی آن در یک جمله خلاصه میشود که مسوولان باید جواب دهند به چه دلیل پول به مصرف نمیرسد و پروسه جذب فارغان به موسسات تحصیلات عالی سیر صعودی ندارد.
حکومت باید جواب دهد، ولسی جرگه یا مجلس نمایندگان باید این سوالات را در برابر مسوولان بگذارد و مردم باید با شعور مدنی شان بیدار شوند و از مراجع مسوول جواب این سوالات را بخواهند.Ÿ
تا به کی اولاد افغان تا به کی
تا به کی هان تا به کی هان تا به کی
کوکوی مرغ سحر آمد به گوش
خُر خُر خواب پریشان تا به کی

بندر خشکه در جوار همسایه مشکل تراش

دسامبر 31, 2011


تاک
شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
اخیراً نورالله دلاوری رییس بانک مرکزی ادعا نموده که ایجاد «بندر خشکه» در افغانستان میتواند از مشکلات ترانسپورتی تاجران افغان بکاهد و از نمونه های چنین بنادر در ممالک محاط به خشکه، به خصوص در ممالک افریقایی یاد آوری نموده است به نظر آقای دلاوری «مال به بنادر آبی می آید، ما چون بنادر آبی نداریم، وقتی که مال به بندر کراچی رسید موسسات ترانسپورتی آن را تسلیم میشوند و تمام مسوولیت انتقال مال تا داخل افغانستان به دوش همین شرکت است» اما کارشناسان می پرسند در حالیکه در فراهم آوری سهولت چنین بندری شکی وجود ندارد این سوال با ایجاد آن لاینحل خواهد ماند که: در حالیکه فعلاً به مال التجاره افغانستان مزاحمت ایجاد میکنند نه بدلیل کمبود ترانسپورت بلکه به دلایل سیاسی میباشد، هر گاه باز هم بخواهند حتا در شرایط ایجاد چنین بندری مزاحمتی در مسیر اکمالات و مال التجاره افغانی ایجاد کنند چه کسی میتواند جلو آن را بگیرد؟
وقتی پاکستان نخواهد میوه تازه در فصل تابستان از افغانستان صادر شود قطار آنرا در هر نوع شرایط متوقف ساخته میتواند و یا وقتی دولت پاکستان درک کند که با ورود کالا های مورد نیاز افغانستان کشور از وابستگی پاکستان رهایی می یابد آیا جلو انتقال آن اموال را در هر نوع ترانسپورت نخواهد گرفت؟
از دیدگاه بسیاری مردم عادی افغانستان ایجاد چنین بندر بغیر از مصارف گزاف پولی، مفادی به افغانستان نخواهد داشته چون عملاً کنترول مسیر راه از بندر آبی تا آن بندر خشکه باز هم در اختیار کشوریست که نمیخواهد آن محموله ها انتقال کنند.Ÿ

سه عضو صریح اللهجه کمیسیون مستقل حقوق بشر بر کنار شدند

دسامبر 31, 2011

شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011
با آنکه حکومت میگوید که بر طبق تعامل پس از 5 سال میعاد کار سه تن از اعضای کمیسیون حقوق بشر ظاهراً تمدید نشد و نیت سوء وجود نداشته در حالیکه نهاد های مدنی این اقدام را از نظر پروسیجر کاری مغایر با اصول مندرجه قانون کشور، کنوانسیون های جهانی و کنفرانس پاریس میدانند. حدس و گمان هایی نیز نزد مردم وجود دارد که آیا این سه تن به دلیل زبان درازی و سخن گفتن از موارد نقض حقوق بشر توسط دولت و نیرو های بین المللی کنار گذاشته نشده اند؟ یکی از موارد آنست که گفته میشود کمیسیون مستقل حقوق بشر در این اواخر بر روی گزارشی در مورد سوء استفاده ها در کشور کار میکرد.
نادر نادری یکی از اعضای بر کنار شده از جمله افراد صریح اللهجه کمیسیون خوانده میشود که از تقلبات انتخاباتی، فساد اداری، مافیای زمین و کشتار افراد ملکی توسط نیرو های ناتو و طالبان انتقاد میکرد.
برخی ها میگویند که کمیسیون مستقل حقوق بشر در این اواخر مصروف کار روی یک گزارش یکهزار صفحه یی در باره نقض حقوق بشر از سال 1978-2001 بود و صاحبنظران یکی از دلایل برکناری سه عضو کمیسیون را در همین مسأله می بینند.Ÿ