کی به ویلز خواهد رفت؟ وکی چاره کندوی خالی کشور را خواهد کرد؟

سرمقالهشماره(189) چهارشنبه 5 سنبله 1393 / 27 اگست 2014

در حالیکه تا تحریر این نوشته دو کاندیدا در تعریف حکومت وحدت ملی مشکل دارند پس از ده روز باید رییس جمهور افغانستان در کنفرانس سران ناتو به ویلز رفته برای حکومت بعدی حمایت اقتصادی، سیاسی و نظامی جامعه جهانی را جلب کند، چند سوال سرنوشت ساز را مردم افغانستان مطرح مینمایند:
1- کی به ویلز برود؟
هرگاه طی ده روز آینده نتایج نهایی انتخابات اعلان نشود معلوم نیست کی میتواند به حیث رییس جمهور افغانستان به ویلز برود؟ دورۀ کار آقای کرزی به پایان رسیده و از طرفی ظرف کلامی که آقای کرزی با عصبانیت و تنش با جامعه جهانی به کار برده تمام پل های ارتباط افغانستان با جامعه جهانی را شکسته. آقای کرزی موافقتنامه امنیتی را با امریکا امضاء نکرد و با جامعه جهانی زبان مشترک ندارد، بنابران با دیدگاه های موجودشان نه تنها کمک جامعه جهانی را جلب نخواهد کرد بلکه حساسیت های بعدی را نیز به وجود خواهند آورد.
یک نظر آنست که هرگاه نتیجۀ انتخابات قبل از کنفرانس ویلز اعلان نشود هر دو کاندیدا به نمایندگی از افغانستان در کنفرانس ویلز اشتراک نموده در راستای توافق به امضای موافقتنامه امنیتی و جلب حمایت جامعه جهانی سخنرانی نمایند و در خطوط کلی و در پرنسیب عمومی آمادگی شانرا هر یک برای امضای آن سند و قبول شرایط جهان برای جلب کمک ها اظهار بدارند.
2- راه چارۀ جلوگیری از بحران خالی شدن کندوی کشور چیست؟
در حالیکه آقای کرزی باری از موجودیت 7 میلیارد دالر در بانک مرکزی افغانستان اطمینان داده و مردم را برای دو سال بدون کمک جامعه جهانی به پلو و چلو خوردن از کندو و ذخیره اسعاری کشور دعوت نمود، هنوز از کرسی قدرت به پایین نرفته که به قول رسانه ها وزارت مالیه فریاد میکشد که با کندی انتخابات کشور 5 میلیارد دالر صدمه دیده و 6 میلیارد دالر سرمایه از کشور فرار نموده و بدتر از آن طی چند ماه آینده با وضعیت کنونی کشور توان پرداخت معاشات کارمندان دولت را ندارد، عواید گمرکات به نصف تقلیل یافته و مصارف کنونی از در آمد روزانه صورت میگیرد.
در شرایط کنونی کشور در دو فکتور به بن بست رسیده، یکی آنکه با جهان در وجود زعامت کنونی زبان مشترک ندارد و دوم با متوقف شدن کمک های جامعه جهانی در داخل کندوی کشور هم خالی شده که این وضعیت شاید عواقب وحشتناکی را در پی داشته باشد و بیم آن میرود که روزی مردم با شکم گرسنه، با شعار «نان نان» به طرف دروازه های ارباب قدرت یورش برند و رهبران مست از هفت میوه و کباب و پلو و چلو به پاسبانانشان هدایت دهند تا مردم را به خوردن کلچه دعوت نمایند، که آن انفجار اجتماعی ناشی از فقر و گرسنگی احتمالاً چون بمب در کشور ارباب قدرت را به ورطۀ سرنگونی خواهد کشید.
نکویی کن امسال چون ده تراست
که سال دگر دیگری پادشاست

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: