دلهره مردم از هیاهوی انتخابات

شماره( 192) چهارشنبه 26 سنبله 1393 / 17 سپتمبر 2014

سرمقاله

تاج

نوشته : محمد داود سیاووش
با آنکه آرزوی مردم این بود که از لابلای مراحل پر چالش و فراز و فرود انتخابات ریاست جمهوری یک کاندیدا بتواند با آرای بالا سر بلند نموده و کاندیدای دومی آنرا تبریک گفته کشور وارد مرحلۀ اول ورود به نظام قانونمند مردمسالار شود، اما رسوایی و آبرو ریزی که در فرایند این روند سرنوشت ساز دامنگیر این پروسه شد این آرزو ها را جزء توقعات بلند پروازانه مردم در لحظه حساس کنونی به حساب آورده در عوض دو انتخاب نامیمون را در برابر مردم گذاشت که یا هر دو کاندیدان را برگزینند و یا به نقطه اولی سایکل انتخابات به اندازه سیزده سال به عقب برگشته با تشکیل حکومت مؤقت از نقطه صفری طی مراحل زیگزاگ و پر از اعوجاج را بپیمایند.
در این انتخابات سه مرکز ذیدخل بود: یکی ارگ که مستقیماً کمیسیون های انتخابات و شکایات را به سلیقه و طریقه خاص برگزیده بود، دیگری دو کاندیدا و سوم کمیسیون های انتخابات و شکایات انتخاباتی.
ستاد اصلاحات و همگرایی با شکوه از ارگ و کمیسیون های انتخابات و شکایات انتخاباتی دست به دامن جامعه جهانی برد اما پروسه کار بازشماری و تفتیش آرا با گلاویز شدن و بقول معروف مُشت و یخن شدن نمایندگان ستاد ها متوقف شده ناظرین بین المللی در صحنه تنها ماندند.
سفر جان کیری به کابل و امضای سندی توسط دو نامزد در حضور وی و انکار یکی از نامزدان از امضای سند در فردای آنروز و پرتاب سنگ و کلوخ به دفتر سازمان ملل در کابل توسط طرفداران کاندیدای دومی با شکایت از نقش ناظرین بین المللی در کشور وضعیت عجیبی را رونما ساخت.
سازمان ملل و ایالات متحده با مشاهده این وضعیت احتمالاً به این نتیجه رسیده باشند که وقتی دو کاندیدا در شرایطی که هنوز سرنوشت انتخابات معلوم نیست تا این حد با جامعه جهانی موقعیت لرزان اختیار میکنند هرگاه سند رسمی اختیارات کشور را از طریق اعلان نتایج انتخابات به دست آورند شاید یکی تندتر از ملاعمر در خط مخالفت با جهان قد بلند کند و دیگری تند مزاج تر از آقای کرزی به صفت پارتنر عصبانی مزاج با جامعه جهانی دست و گریبان باشد. این وضعیت در حالی به وجود آمده که هر دو کاندیدا میدانند که حتا در صورت برنده شدن نیز نمیتوانند چرخۀ نظام را بدون کمک های جامعه جهانی به حرکت بیاورند. این نگرانی نیز احتمالاً نزد جامعه جهانی ایجاد شده باشد که با توجه به تلون مزاجی هر دو کاندیدا، با تکیه زدن هر یک از آنان به کرسی ریاست جمهوری امکان دارد امضای موافقتنامه امنیتی با امریکا به مخاطره بیافتد.
به هر حال در لحظه کنونی با پا در میانی دیپلومات های غربی هردو کاندیدا ظاهراً به نحوی برای تشکیل حکومت وحدت ملی به موافقه رسیده اند. مردم در صد روز اول انتقال قدرت تشویش دارند که:
1- در صورتیکه به توافق مفردات روی کاغذ این اتحاد تا آن حد اختلافات میان طرفین وجود دارد که بارها پروسه را به بن بست کشید، در فردای انتقال قدرت هنگام تقسیم چوکی های دولتی میان طرفین چه ماجراهایی به وقوع خواهد پیوست؟
2- در حالیکه در ترکیب اعضای دو تیم از افراطی ترین نشنلیست ها تا تفریطی ترین سیکولاریست ها و تندروترین فندامندالیست ها و حتا علاقمند ترین افراد متمایل به اکستریمیست ها عضویت دارند چگونه میتوان میان این گروهها حد اقل پلاتفورم کار مشترک طرح کرد؟
3- در حالیکه اهرم های قدرت هنوز پا برجاست و هر دو تیم با تکیه بر پوتانسیل آن بر همدیگر رجز میخوانند آیا تقسیم قدرت به مفهوم ظهور گلادیاتور ها به صحنه سیاست نخواهد بود؟
4- با تقسیم قدرت میان دو تیم که هر دو در واقع تیم حاکم قلمداد میشوند آیا به تشکیل اپوزیسیون اجازه داده خواهد شد یا نه؟
5- در حالیکه هر دو تیم تعداد زیادی از نهادها و فعالان مدنی و رسانه های ظاهراً آزاد را در خدمت کشمکش های کمپاین های انتخاباتی شان قرار دادند آیا به ایجاد جامعه مدنی جدا از حکومت به مثابۀ عامل فشار مردم بر دولت و رسانه های آزاد، جدا از وابستگی به حکومت و احزاب اجازۀ فعالیت داده خواهد شد؟
6- با توجه به مواد قانون اساسی آیا در لایحه تقسیم وظایف رییس جمهور، معاونان رییس جمهور با رییس اجرایی و معاونینش تداخل کاری و تورم تشکیلاتی به وجود نخواهد آمد؟ و بالاخره آیا این دو تیم که با دو گرایش کاملاً متفاوت در مقابل هم عرض اندام نموده اند خواهند توانست با هم در شرایط ضد هم کار کنند؟
این ها و سوالات زیادی از اینگونه اذهان مردمی را که از این همه سر و صدا ها، هیجانات، رجز خوانی ها و معامله گری ها فقط خموشی صدای فیر و زمینه پیدا نمودن یک لقمه روزی حلال به اولاد و خانواده شان را دارند، در این روز ها جداً به خود مصروف ساخته است.
تجربه کار مشترک گروههایی از این قبیل را مردم در جمهوری داود خان با احزاب چپ، در دورۀ پس از هفت ثور میان دو شاخۀ یک حزب، در دورۀ حکومت مجاهدین میان تنظیم ها و بالاخره در دورۀ سیزده سال اخیر میان نیروهایی که قدرت را با هم تقسیم نموده بودند به وضاحت دیده و مزۀ آن را چشیده اند و با این حال تصور نمیشود این اتحاد حتا صد روز اول نیز دوام کند.Ÿ

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: