سکاندار نظام کیست؟

نوشته: محمد داود سیاووش
از روزیکه پیر گیلانی از کرسی ریاست شورای صلح صدا کرد: جنگ با طالبان جواز ندارد و طالبان وابسته به پاکستان نیستند و از خود اراده و استقلالیت دارند ،و انورالحق احدی از نزدیکان پیر گیلانی و از اشتراک کنندگان بگواش گفت:راهی جز رفتن غنی و عبدالله نیست. به نحوی رخوت و سستی در حلقات نظام به چشم میخورد. این رخوت و سردی وقتی بیش از همه احساس میشود که این گفته ها را در کنار اظهارات جنرال جی دیف بگذاریم که گفت: در عکس العمل با حادثه 11 سپتمبر سقوط طالبان یک اشتباه بود.
عقب نشینی نیروهای مسلح دولت از ولسوالی های موسی قلعه و نوزاد و بلند شدن بیرق پاکستان در ولسوالی دیشوی هلمند و اظهارات فرمانده پولیس هلمند مبنی بر اینکه نظامیان پاکستان در تلاش انتقال شورای کویته به هلمند میباشند و تایید این مساله که قطعات پاکستان در هلمند جابه جا شده و بر ضد نیروهای افغان میجنگند، و راکت باران ولسوالی گوشته ننگرهار ،تصویر وحشتناکی از یک آینده تاریک ومبهم را در انظار عامه ترسیم میکند ، این خوف و رعب وقتی بیش از پیش تشدید میگردد که در اظهارات صدر مملکت نام طالبان با داعش و القاعده و تند روان آسیای میانه تعویض گردیده مستقیما به آدرس طالبان حمله لفظی نمی شود.
واکنش ها در برابر این سیاست :
1 – شورای حراست ازافغانستان در مقابل شورای صلح:
در اولین واکنش به اظهارات پیر گیلانی عکس العمل پروفیسور سیاف را میتوان شنید که گفت: هرکسی که سرباز مارا به شک می اندازد،فرزند این خاک نیست و بار دوش این خاک است و با فرض کفایی خواندن دفاع سربازان از خاک ، هشدار داد که: هرگاه آنان بدانند که کشور در خطر است بدون اجازه وارد سنگر خواهند شد.پروفیسور سیاف این سوال را مطرح کرد که: اگر جنگ با طالبان جواز ندارد تسلیم دادن افغانستان آیا جواز دارد. این اظهارات در حالی صورت میگیرید که قبلا جنرال دوستم معاون اول رییس جمهور از اینکه 3 هزار نفر از خیزش های مردمی را در فاریاب حکومت اکمال نمی کند شکایت کرده بود و ظاهر قدیر مدعی شد که اسنادی بدست دارد که اگر آن را افشا کند دولت افغانستان سقوط میکند ، به همین ترتیب احمد ضیا مسعود در سفری به شمال کشور گفت: حلقاتی در دولت اراده جنگ با ظالبان را ندارند. در ین حال باید منتظر ماند که از هشدار های پروفیسور سیاف،جنرال دوستم،ظاهر قدیر و احمد ضیا مسعود چه بر خواهد خاست؟
در کنار ستون پنجمی که طرفدار پاکستان خوانده میشود، هر گاه اخبار مربوط به اظهارات کرزی به مقامات چین حقیقت داشته باشد که گویا دولت افغانستان در بهار امسال سقوط میکند و اظهارات تندی که از نام کرزی به آدرس شورای حراست پخش گردیده و کلمات عجیبی را که گویا توسط کرزی، اشرف غنی در غیاب مخاطب قرار گرفته کنار هم بگذاریم چند مجهول دیگر نیز به حل معادله اوضاع بحرانی کشور علاوه میگردد.
2 –ناکامی نقشه راه:
با دور ماندن روسیه، ایران و هند از مذکرات چهار جانبه و اختلافات رهبری در زمینه جلب کمک های هند و پیدا شدن اسلحه ایرانی از انبار طالبان در بامیان و ارتباط یافتن طالبان دندغوری به روسیه و تحریم مذاکرات چهارجانبه توسط طالبان، سرتاج عزیز مجبور شد تشت رسوایی پاکستان و طالبان را همزمان از بام سیاست در واشنگتن پایین انداخته اعتراف کند که: پاکستان رهبری طالبان را 35 سال جا داده است و با لهجه تهدید و فشار طالبان را ایقاض کند.
3 – کمک های ملانصر الدینی امریکا وارزیابی آفاقی آن در افغانستان:
اگر گزارش سیگار در مواردی که بر میشماریم حقیقت داشته باشد به جرات میتوان گفت که امریکا اصلا در باره مسایل افغانستان دچار اشتباه بزرگی شده که تا اکنون ادامه دارد. یک مرور کوتاه بر گزارش منتشره سیگار نشان میدهد کشوری که در موارد پولی تا این حد دچار اشتباه میشود در مسایل سیاسی آن هم با سیاستمداران محیل کشورهای اطراف افغانستان جدا دچار اشتباهات جبران ناپذیر گردیده است. کشوری که 486 میلیون دالر طیاره به افغانستان خریداری نموده و 32 هزار دالر آن را میفروشد. کشوریکه 335 میلیون دالر در استیشن برق تره خیل بخاطر تامین0.35 در صد برق کابل مصرف میکند،کشوریکه 500 میلیون دالر از طریق شرکت نصرت در وردک طوری به مصرف میرساند که آنرا باران تخریب میکند، کشوریکه 34 میلیون دالر در پروژه سویابین در افغانستان در حالی مصرف میکند که کسی اصلا سویابین را در افغانستان نمی خورد، کشوریکه که 600 هزار دالر را در یک شفاخانه سالنگ که هنوز اطفال آن در آب کثیف شستشو میشوند به مصرف میرساند،کشوریکه 3 میلیون دالر صرف خرید 8 کشتی برای کشور محاط به خشکه افغانستان میکند، کشوریکه 7.8 میلیارد دالر در مبارزه با مواد مخدر در حالی به مصرف میرساند که به نوشته شبکه( ان بی سی) اکنون تولید آن بیش از هر زمان دیگر شده، کشوریکه 7.8 میلیون دالر بخاطر اعمار پارک صنعتیی در کندهار به مصرف میرساند که حالا خالی و متروک است ، کشوریکه 81.9 میلیون دالر در ساختن کوره های کثافات سوزی که تعداد از آنها تا حال حتا روشن نشده به مصرف میرساند، کشوریکه43 میلیون دالر در ساختن یک تانک تیل مصرف نموده یقینا که با این اشتباهات در تحلیل و ارزیابی از وضعیت داخلی و منطقوی افغانستان نیز دچار همان اشتباهات جبران ناپذیری شده که شرکای دیروزش با تبر پاکستان به ریشه منافع امریکا در افغانستان اکنون حواله میکنند و کسانیکه با پول امریکا به شهرت و قدرت رسیده اند اکنون سناریوهای ضد امریکایی در افغانستان میسازند.
4- اردو سازی دریوزگی:
با آنکه رییس جمهور غنی با افتخار میگوید که به هر دری بخاطر اکمال اردوی افغانستان خواهد کوبید، اما این اظهارات بیشتر عاطفی بوده، مسلکی نمی باشد. زیرا از نظر کارشناسان نظامی استفاده از هرنوع تخنیک محاربوی مستلزم تعلیم و تربیه خاص پرسونل و پرزه جات فالتو و یدکی آن میباشد. اگر دولت افغانستان به تگدی چند افسر را در پاکستان تربیه کند، چند طیاره از هندوستان دریافت کند، چند قبضه تفنگ از روسیه بگیرد،لستی از احتیاجات نظامی خودر ا به چین ارسال کند، و چند طیاره از امریکا بگیرد با چنین دریوزگی نمی توان ساختار قوای هوای و زمینی معاصر افغانستان را تجهیز و به کار انداخت. چون تکنالوژی تخنیک محاربوی هر کشور نظربه سایر کشور ها فرق دارد.
5- در صحنه سیاسی:
هنوز نتایج مذاکرات چهارجانبه معلوم نشده که حنیف اتمر از ترکمنستان تقاضا میکند میزبانی مذکرات دولت با طالبان را به عهده گیرد .که با این اظهارات چنان معلوم میشود که هیچ برنامه تدوین شده یی برای صلح در افغانستان وجود ندارد و حتا در سطح مشاورین نیز ریس جمهور دچار اشکال و ابهام است ،چون یک مشاور با سروصدای امضا پروتوکول مخفی همکاری( ای اس ای) با استخبارات افغانستان متهم است. مشاور دیگر بخاطر قضیه شهرک هوشمند سبکدوش شد، در رابطه به مشاور سومی در قضیه کابل بانک سر وصدا وجود دارد،مشاور چهارمی در قضیه انتقال حجاج به شوراخواسته میشود. بنابر آن میتوان نتیجه گرفت که سراپای نظام دچار یک بحران است.
6- دستپاچگی سیاسی:
با وارد آوردن ضربه فنی بر تلویزیون طلوع و مستولی نمودن فضای وحشت بر رسانه ها خود سانسوری را ترویج کردند. با طفره رفتن از تشکیل دادگاه انتخابات و تغییر نظام رای دهی و اصلاح حوزه ها و تعطیل این برنامه تا پارلمان آینده و افتتاح سال ششم دوره کار ولسی جرگه در مخالفت با قانون اساسی شرایط را برای تغییر منفی آماده میسازند. کریم خلیلی که مدعی بود شورای صلح 800 میلیون دالر را مصرف کرده اکنون در جایگاه دوم مقامی نشسته که رییس اش جنگ با طالبان را نا جایز میخواند بنابر آن میتوان گفت که:
مسوول بی کفایت ترس از خدا ندارد
شوقی ناز و نعمت شرم و حیا ندارد
در دفتر مفشن با نعره مطنطن
غرد به زیر دستان مهر و وفا ندارد
یک سوی انفجاری یک سوی انتحاری
کابل چه غرق خون است دردش شفا ندارد

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: