بایگانیِ مارس 15th, 2017

زمامداران بیغم باش

مارس 15, 2017

نوشته:محمد داود سیاووش
وقتی حوادث تکان دهنده چون بازدید یک هیات جعلی از نام شورای امنیت به صفحات شمال، حمله بر ریاست ده،حمله بر چهارصد بستر،انفجار در مهمان خانه والی قندهار و … را با توجه به آرامش روانی و فراغت خاطر زمامداران دولت کنارهم بگذاریم منظره وحشتناکی از ابهام سیاسی در کشور ترسیم میشود.
این زمامداران که به مصداق ضرب المثل مشهور ( اگر دنیارا آب بگیرد مرغابی را تا لنگش است) زیست نموده هر نوع شرایط مصونیت را به خود و خانواده ها و کاسه لیسان و اطرافیانشان برای روز مبادا سنجیده اند مردم را دربلاتکلیفی عجیبی قرار داده اند.
اوضاع نظامی سیاسی کشور به طریقی سیر میکند که با استقرار جنبش استقلال ترکستان شرقی در بدخشان حتی رییس جمهور چین در پی کشیدن دیوار آهنین در مرز با افغانستان برآمده ،در سرحد افغانستان مانور های نظامی چین به گزارش رسانه ها اجرا میشود و به ادعای اسماعیل خان ترکمنستان به طالبان در شرایطی تجهیزات نظامی میفرستد که فقط دو پاسگاه سرحدی در مرز با آن کشور وجود دارد، پاکستان بنادر تورخم و سپین بولدک را بسته در پی کشیدن دیواری در نوار دوهزار وهشتصد کیلومتری با افغانستان میباشد و به گزارش رسانه ها ششهزار وزیرستانی در برمل جابجا شده، خانواده های داعش در فراه استقرار یافته، پس از پروتوکول دند غوری جنگ در بغلان شدت گرفته،روسیه به صراحت از ارتباطش با طالبان سخن میگوید ، هیات طالبان از قطر به چین سفر میکند و در ننگرهار داعش خانواده ها را به گروگان میگیرد.
زمامداران دولت افغانستان بی توجه به این وضعیت دشوار نظامی سیاسی با چنان راحت خاطر و قیافه های آراسته در محافل رسمی سخن میگویند و از پلان ها و برنامه های دراز مدت غیر عملی در شرایط جنگی چون تاپی، توتاپ،کاسا، مهار نمودن آبها و …طوری به مردم سخن میگویند که گویی در کشور آب از آب تکان نمی خورد. از داخل جلسات آوازه هایی در رسانه ها میپیچد که گویا رییس جمهور با وزیر خارجه پس از سفر موصوف به روسیه چنان جدی شده اند که فضا مکدر گردیده،معاون اول در ریاست جمهوری به بهانه یی به حاشیه رانده میشود، معاملاتی در تقرر کدر ها میان رییس جمهور و رییس اجراییه با معادله ( هم تو بخور هم مه، نه تو بگو نه مه ) به عمل می آید، دوره هفدهم ولسی جرگه یا مجلس نمایندگان خلاف ماده (83) قانون اساسی افتتاح میشود، سرنوشت وزرای سلب اعتماد شده پا در هوا میماند، مسولان انفجار شاه شهید،ریاست ده،حوزه ششم،سقوط کندز،سقوط دند غوری و … به کیفر نمیرسند و بااین حال در حالیکه حمله بر شفاخانه چهارصد بستر جریان داشت رییس جمهور و رییس اجراییه با خاطر آرام طوری در محافل سخن میگفتند که گویی بر سویس حکومت میکنند و جالب تر از همه اینکه در حالیکه ده ها و صدها کشته و زخمی در چهارصد بستر افتاده و صدای مرمی به گوش حاضرین تالار میرسید حتی در همین حال هم سخن بد به قول خودش به زبان آقای کرزی نمی آید و برای حمله کنندگان از خداوند هدایت میخواهد ، در حالیکه مقارن این اظهارات مشاور شورای امنیت داعش و طالبان را دو نام متفاوت اما در اصل واحد میخواند. والی بلخ از رییس جمهور خواهان حق جمعیت اسلامی در ارکان قدرت شده در ازای آن فرمان تقرر خود را به ولایت بلخ میگیرد و رهبر جریان موج سبز با تقرر در یک پست سمبولیک ملامتی که هیچ صلاحیت اجرایی ندارد به همراهان و همرکابانش پشت میکند. داکتر عبدالله که بخاطر کوتاهی زبان در برابر رییس جمهور غنی از هرطرف مورد انتقاداست از طرف متحدی که او را در انتخابات پشتیبانی نموده خطرناک تر از نیش گژدم توصیف میشود. فورمول آوردن حکمتیار در قدرت با توجه به تحولات و انکشافات روزمره و عدم برآورده شدن توقعاتش ملتوی میماند.
مردم از مشاهده و ملاحظه این وضعیت مبهم سیاسی که هیچ کارشناس در حال حاضر قادر به تحلیل آن نیست بر داشت های متفاوتی را در رسانه ها، نشریه ها چاپی ،فضای مجازی و محافل اجتماعی مطرح نموده این ابهام را به مفهوم ( نیم کاسه زیر کاسه) در ک میکنند و کسانی آن را بخشی از معاملات بازی بزرگ روسیه، ایران،چین ، انگلستان و ایالات متحده مینامند و بعضی ها آن را ناشی از بی برنامه گی زمامداران و چسپیدن شان به گوشت و استخوان ملتی در ک میکنند که شیمه یی از توانایی در وجود شان نمانده است.
واقعیت هر چه باشد، با توجه به شکست بزرگی که داعش در موصل ، رقه و حلب پس از به قدرت رسیدن ترامپ خورده، چنان درک میشود که فورمول های دوره اوباما در رابطه به نقشه سیاسی جهان کنار گذاشته میشود. هرچند رورا باکر راهکارهایی را در رابطه به افغانستان به ترامپ پیشنهاد نموده و تیت پو به ترامپ هشدار داده که نباید پاکستان را به حیث یک همکار مطمین بپذیرد .
معمای میانجیگری انگلستان
درحالیکه انگلستان و ایالات متحده خط دیورند را به رسمیت شناخته و حتی تصاویر رهبران وقت این کشور ها در سفر به سرحد افغانستان و پاکستان منتشر شده و از جانبی مقامات امریکایی از موجودیت بیست گروه دهشت افگن در پاکستان سخن میگویند باید مترصد بود که در نشست های پشت پرده دولت انگلیس با نمایندگان دولت افغانستان و پاکستان روی کدام مسایل چه نوع تصامیمی در لندن اتخاذ خواهد شد.
سیاست مبهم امریکا
در افغانستان مردم چنان درک میکنند که اگرچه ایالات متحده بزرگترین قدرت جهان به شمار میرود اما در رابطه به مسایل منطقه از جمله پاکستان و افغانستان امریکا از عینک انگلیس ها نگاه میکند. با توجه به اینکه ترامپ مصروف حل مسایل بزرگی چون کشیدن دیواز با مکسیکو،موضوع مهاجرت، تجارت با کانادا، نحوه ارتباط با اتحادیه اروپا و ناتو و اختلافات داخلی با اتهام زنی ها به همدیگر مصروف است و هنوز رسما در رابطه به افغانستان مشی واضح ایالات متحده معلوم نیست، هرگاه روسیه ، چین ، پاکستان و ایران مانند کنفرانس بن با انگلیس در رابطه به افغانستان به توافقی رسیده باشند میتوان نتیجه گرفت که صفحه سیاسی در افغانستان ورق خواهد خورد . چون از یک طرف با اعتمادی که امریکا به انگلستان دارد احتمالا بازهم دنباله رو بریتانیا خواهد بود و از جانبی زاویه دید ترامپ به برجام ، بشار اسد، اتحادیه اروپا، بیمه های صحی و … خلاف نظر اوباما بوده حکومت ساخت جان کری را تحمل نخواهد کرد. اما انچه مسلم است اینکه هر رییس جمهور امریکا باید منافع حیاتی امریکا را مد نظر گیرد که بنابر دلیل فوق به موازات انکشافات بعدی به نظر میرسد وزنه امریکا در افغانستان به خاطر تعاملات بعدی با آسیای میانه ، چین،پاکستان و ایران سنگین خواهدبود، زیرا بار بزرگی چون افغانستان را هیچ کشور دیگر قادر نخواهد بود از نظر هزینه و قدرت نظامی به دوش بکشد.هر چند سیاست امریکا هنوز در رابطه به افغانستان روشن نیست اما با توجه به این که سیاست حذف رقبای سیاسی در صحنه بین المللی جایش را به سیاست تحمل همدیگر خالی کرده و امریکا به قضایای منطقوی و جهانی از زاویه دیگر نگاه میکند احتمالا نقشه کلی منطقه دستخوش تغییر به نفع کدام دولت خاص نخواهد شد.
هندوستان احتمالا تلاش خواهد کرد در هرنوع انکشاف بعدی افغانستان در کنار ایالات متحده قرار گیرد چون رقیبش پاکستان قرار است با چین و روسیه نزدیک شود و با توجه به اینکه در فورمول کشیدن خط آهن از کاشغر تا گوادر مناطق قبایلی و ایجنسی های ساخت بریتانیا قربانی میشود، افغانستان در دو راه متفاوت با دو همسایه رقیب مواجه میباشد که ، یکی میخواهد با کشیدن خط آهن گوادر دهشت افگنان را از پاکستان به افغانستان انتقال داده در جنگ نیابتی با پروژه های اقتصادی هند و نیرو های امریکا در افغانستان قرار دهد و همسایه دیگر که با بند سلما و تعمیر پارلمان و آمادگی به اعمار منازل ارزان قیمت به نحوی میخواهد به شکل مدنی در برابر نفوذ پاکستان در افغاستان قرار گیرد.
کدر های پایه دان کشال قدرت
در چنین وضعیت درد ناک سیاسی که سیاست حذف همدیگر قدرت ها جایش را به تحمل همدیگر در مناطق مختلف جهان خالی نموده و حتی روسیه به مصر برای تقویه حلقاتی از گروه های مخالف دولت لیبیا نیرو جابجا میکند و پاکستان کار دیوار خط دیورند را با مسدود نمودن بنادر تورخم و اسپین بولدک روی دست گرفته و قرار است با ادغام ایجنسی های قبایلی به تشکیلات دولت مرکزی افغانستان را به لانه دهشت افگنان و تروریستان مبدل سازد.دردرون دولت افغانستان بازی های روزمره و کش و قوس های اختلافات تقسیم قدرت نفسگیر جریان دارد که هرروز یک مشکل جدید و یک بحران نو بخاطر تضعیف نظام بروز میکند. گاهی با به تعویق انداخت توزیع شناسنامه ها ، زمانی بخاطر عدم توافق به تشکیل کمیسیون انتخابات، گاهی در سلب اعتماد وزرا و اگر هیچ مشکلی پیدانشد با اعلام از داد وستد انداختن بانک نوت های کهنه، تبدیلی لباس مکاتب اناث و… برای خود درحالی ماجرای نو خلق میکنند که صدها کارشناس ومشاور با معاشات وامتیازات گزاف به درور رییس جمهور ورییس اجراییه چنبر زده اند.
تقلای دیر هنگام شکایت به شورای امنیت سازمان ملل
از ابتدای اداره موقت تا کنون دولت افغانستان طوری رهبری شده که به روش مثبت منفی با شهروندان اولا به شهروندان حق داده نظریات شان را در موارد مختلف از طریق رسانه ها ابراز نمایند اما در فرجام عمل با سر تنبه گی زمامداران حرف خود را عملی نموده و نظریات و پیشنهادات شهروندان را نادیده گرفته اند.چنانچه وقتی بیش از هزار فیر سلاح های دور برد از پاکستان به افغانستان صورت گرفت و شهروندان از خموشی دولت افغانستان در آن رابطه شکوه و شکایت کردند آقای کرزی گفت: ما نمی توانیم فیر متقابل کنیم و حتی در افاده های مرموز زمامداران به نحوی آن حادثه را یک بزرگ نمایی قدرت ها خواندند و در مقابل میز یوسف رضا گیلانی صدراعظم وقت پاکستان را در ارگ سیب باران کردند. وقتی رییس جمهور غنی به قدرت رسید اولین خیزش سفری خود را به چونی راحیل شریف انجام داد ودر حالیکه در جریان یکی از سفرهای رییس جمهور غنی به پاکستان حملات در کندهار آغاز شد و رحمت الله نبیل به رسم اعتراض به آن حملات استعفا داد هیچکس از دولت افغانستان مانع آن استعفا نشد و جالب آنست که در همان سفر حتی به وزیر خارجه افغانستان به قول رسانه ها تشریفات لازم صورت نگرفته موصوف با یک موتر خلاف شان یک وزیر خارجه به مهمان خانه وزارت خارجه پاکستان انتقال داده شد. وقتی سند تفاهم نامه (ای اس- ای) با ریاست امنیت دولتی به قول رسانه ها توسط معاون ریاست امینت امضا شد و با عکس العمل جدی و غالغمال و سر وصدای کرزی در مخالفت با آن افشا شد به غیر از سبکدوشی حسام الدین هیچ واکنش عملی در این رابطه نشان داده نشد و حتی ادعای فاروق وردگ در این رابطه نیز مورد بررسی قرار نگرفت. وقتی بکتاش سیاووش نماینده مردم در پارلمان، با جمع آوری چند هزار امضای شهروندان خواهان درج شکایتنامه از دولت پاکستان به شورای امنیت شده ، آن را به نماینده سازمان ملل در کابل در ( یوناما) تسلیم کرد مقامات دولت افغانستان این پیشنهادات را اصلا نا شنیده گرفته واکنش مثبت در تایید آن نشان ندادند .
اما هنگامیکهکه مقامات پیشین پاکستان به دست داشتن در تقلبات گسترده دولت پاکستان در انتخابات افغانستان اعتراف نمود. دولت افغانستان در شریطی که پول افغانی در اکثر مناطق نوار خط دیورند از داد و ستد افتاده و جایش را به کلدار پاکستانی داده و در برخی مناطق نوار مرزدر داخل افغانستان به گفته رسانه ها حتی شناسنامه پاکستانی به ساکنان نوار مرز توزیع مینماید در تقلای دیر هنگام دولت افغانستان شکایت نامه رسمی از پاکستان به شورای امنیت میسپارد که هرچند یک تقلای دیرهنگام و ناوقت است اما باید از آن پشیتبانی شود.
راه حل چیست؟
1-تازمانیکه دولت افغانستان به مثابه یک دولت یکپارچه ،مقتدر و با نهاد های قانونمند و مشت کوبنده و با طرح واحد از یک حنجره سخن نگوید حال کشور زار است .
2- وجهه و اعتبار قانونی دولت باید اعاده شود. با پارلمان زخمی خارج دوره تقنینی، عدم انتخابات، ریاست اجراییه تعریف نشده در قانون، وزرا و ارگان هایی زخمی که از پارلمان خارج دوره تقیینینی رای اعتماد گرفته یا سلب اعتمادشده اند نمی توان اعتماد مردم را به دولت جلب کرد. معامله گری های شخصی در تقرر کدر ها ارزشهای اعتباری دولت را در نبود ارگان های ثلاثه مستقیل زیر سوال برده است.
3- ایجاد پایه های یک دولت متکی بر حکومت قانون، ارزشهای دموکراسی، نهاد های مستقل جامعه مدنی، کثرت گرا، تضمین کننده آزادی های مدنی مردم، نو سازی اجتماعی ، شفافیت و پاسخ گویی، تضمین کننده حقوق اقلیت ها ، تحقق بخشای نظارت مردم با آزادی بیان و رسانه های مستقل، کارایی یک دولت متکی بر ارزش های دموکراسی و قانونمداری را تضمین میکند.
4- درحالیکه حکومت افغانستان از حمایت ایالات متحده و انگلستان برخوردار است وانگلستان و امریکا سرحد دیورند را به رسمیت میشناسند و از خیبر پشتونخواه نیز صدایی در مخالفت با ادغام ایجنسی ها به دولت مرکزی پاکستان بلند نمی شود ، دولت افغانستان باید در رابطه به این مسأله از زاویه حق خود ارادیت و ر ضایت پشتونها و بلوچهای آنسوی خط دیورند دیده برای خود درد سر های اضافی خلق نکند ،چون به همگان مبرهن است که عامل اصلی مداخله نظامیان پاکستان در امور افغانستان خط دیورند میباشد در شرایطی که امریکا و انگلستان در رابطه به این مسأله در کنار پاکستان قرار دارند و از میان مردم آن سوی خط دیورند نیز صدایی در مخالفت بلند نمی شود دولت افغانستان باید دیپلوماتیک و از زاویه منافع ملی افغانستان این مسأله را حل کند.
5- تازمانیکه دولت پرونده های کابل بانک ، شهرک هوشمند، قتل فرخنده،سقوط کندز، انفجار شاه شهید، انفجار ریاست ده، حمله بر چهارصد بستر، حمله بر حوزه ششم امنیتی ، حمله بر پارلمان، استفاده از نام شورای امنیت توسط یک هیأت جعلی در شمال، معاهده دند غوری، اظهارات وکلایی که طرفداری شان را از خلافت و امارت در پارلمان ابراز داشتند ، حمله بر میدان هوایی ، حمله برمهمانخانه والی کندهارو… را حل و فصل نکند و عاملان آن را به کیفر ا نرساند با تدابیر عقب نشینی حذف سرویس انتقال مامورین دولت، بررسی پرونده گزینشی کار به جایی نخواهد رسید.حکومت باید نشان دهد که اراده واقعی تامین امنیت سر ،مال و جان شهروندان را، حداقل در پایتخت دارد که بعد از آن به هر کاری میتواند مبادرت ورزد.
6- در سیاست کدر دولت باید تغییرات اساسی رونما شود. اینکه کاکای رییس جمهور از مقام سفیر افغانستان در مسکو خودش رابطه کابل- مسکو و کابل- دوشنبه را تخریب میکند و اتهاماتی که بر وزرای کابینه و روءسای مستقل هر روز از رسانه ها پخش میشود و حکومت آن را نادیده میگیرد وزیر خارجه با رییس جمهور درمی افتد، معاون اول رییس جمهور انزوا اختیار میکند، رییس اجراییه به دلیل کوتاه زبانی در برابر رییس جمهور از چشم متحدانش می افتد، در هلمند پس از میلیون ها فیر مرمی و مصرف میلیون ها لیتر تیل یک وجب پشیروی صورت نمیگیرد واز ستون پنجمی که هرروز جار زده میشود ،هیچکس به پنجه قانون گرفتار نمیشود و حتی عامیلین انفجار و انتحار که از زندان رها شده اند نادیده گرفته میشود، واقعا شیرازه نظام را متزلزل میسازد. دولتی که زندانی های محکوم به اعدام را از ترس اخطار دهشت افگنان نمی تواند به کیفر برساند، دولتی که حد اکثر چند صد نفر از شانزده سال به این سو در رهبری آن به دوش مردم باراند و حداکثر جزا به مقامات تبدیلی از وزارت به ولایت از ولایت به سفارت و از این فرماندهی به آن فرماندهی میباشد نمی تواند نظم و قانون امنیت و مصونیت را به این شکل تحقق بخشد . در افغانستان اکنون قانون به تار عنکبوتی میماند که فقط افراد ضعیف در آن گرفتار میشوند درحالیکه زورآوران آن را پاره میکنند.

Advertisements